The 1975 - At Their Very Best (2022)
Alternatieve titel: Live from Madison Square Garden, New York, 07/11/2022
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Pop
Label: Dirty Hit
-
The 1975 (2:23)
-
Looking for Somebody (To Love) (3:36)
-
Happiness (4:42)
-
Part of the Band (4:17)
-
Oh Caroline (3:45)
-
I’m in Love with You (4:25)
-
All I Need to Hear (3:27)
-
Roadkill (3:03)
-
Fallingforyou (4:01)
-
I Like America & America Likes Me (5:00)
-
About You (5:27)
-
When We Are Together (6:01)
-
Consumption (9:28)
-
If You're Too Shy (Let Me Know) (4:33)
-
Tootimetootimetootime (3:47)
-
Me & You Together Song (3:35)
-
It's Not Living (If It's Not with You) (4:13)
-
Paris (5:01)
-
Robbers (6:11)
-
Somebody Else (5:34)
-
I Always Wanna Die (Sometimes) (5:24)
-
Love It If We Made It (4:16)
-
The Sound (4:30)
-
Sex (3:39)
-
Give Yourself a Try (6:07)
1
Maartenn (crew)
geplaatst: 11 november 2023, 08:45 uur
Vorige jaar heb ik The 1975 live gezien op Best Kept Secret. The 'odd duck out', want wat moet zo'n popgroep die weergaloos populair is onder tienermeisjes toch op een festival voor muzieksnobs? Toch was ik daar wel nieuwsgierig naar en zo stond ook ik vooraan toen de set startte.
Een van de grootste wapenfeiten van de band is natuurlijk Matty Healy. Toen getooid met grote koptelefoon op het hoofd leidde hij de band door de set heen als dirigent voor het orkest en bespeelde hij met al zijn charisma het veld zonder dat het erg cheesy werd. Maar naast een mooiboy zijn kan Matty ook nog eens goed zingen. Zijn cleane sound op een laag van bas, synths en saxofoonmelodie werkt erg goed. Dat blijkt ook op dit album weer.
En ja, bij vlagen is het mierenzoet, maar daar tegenover staat dat de teksten van Matty ook behoorlijk plat kunnen zijn. Openingstrack The 1975 is daar een goed voorbeeld van "I'm feelin' apathetic after scrolling through hell / I think I've got a boner, but I can't really tell". Wat social media wel niet met je kan doen.
De tegenstellingen doen je afvragen of het een act is. Wil The 1975 de go-to popgroep zijn voor tienermeisjes of nemen ze zichzelf wel degelijk serieus als muzikanten? Matty straalt uit alsof het hem allemaal een beetje overkomen is, maar er zit ongetwijfeld een dieper verhaal achter.
De paradox in de kwaliteit van de muzikale omlijsting, de teksten en de charismatische kopman die relletjes niet schuwt houden mijn in ieder geval geinteresseerd in The 1975. De tijd zal leren welke richting ze op gaan. Ik hoop op de serieuze toer, want kwaliteit heeft deze band zeker in huis.
Een van de grootste wapenfeiten van de band is natuurlijk Matty Healy. Toen getooid met grote koptelefoon op het hoofd leidde hij de band door de set heen als dirigent voor het orkest en bespeelde hij met al zijn charisma het veld zonder dat het erg cheesy werd. Maar naast een mooiboy zijn kan Matty ook nog eens goed zingen. Zijn cleane sound op een laag van bas, synths en saxofoonmelodie werkt erg goed. Dat blijkt ook op dit album weer.
En ja, bij vlagen is het mierenzoet, maar daar tegenover staat dat de teksten van Matty ook behoorlijk plat kunnen zijn. Openingstrack The 1975 is daar een goed voorbeeld van "I'm feelin' apathetic after scrolling through hell / I think I've got a boner, but I can't really tell". Wat social media wel niet met je kan doen.
De tegenstellingen doen je afvragen of het een act is. Wil The 1975 de go-to popgroep zijn voor tienermeisjes of nemen ze zichzelf wel degelijk serieus als muzikanten? Matty straalt uit alsof het hem allemaal een beetje overkomen is, maar er zit ongetwijfeld een dieper verhaal achter.
De paradox in de kwaliteit van de muzikale omlijsting, de teksten en de charismatische kopman die relletjes niet schuwt houden mijn in ieder geval geinteresseerd in The 1975. De tijd zal leren welke richting ze op gaan. Ik hoop op de serieuze toer, want kwaliteit heeft deze band zeker in huis.
* denotes required fields.
* denotes required fields.