Ween - La Cucaracha (2007)

Kijkt hier niemand dan naar uit? Het nieuwe album van de geniale ''broers'' Dene en Gene Ween in ruim vier jaar. De opvolger van het in 2003 verschenen Quebec beloofd wat te worden als we Ween mogen geloven. Wat we kunnen verwachten: Latin prog, porn rock en David Sanborn's sax - een spannende formule naar mijn mening.

Weinig is nog maar bekend van dit album, wat betreft hoe het allemaal zal gaan klinken. Een klein overzicht van sommige nummers die al eerder te horen zijn geweest.

Het album opent met Fiesta een stevig instrumentaal nummer met aantrekkelijke hoorn-partijen. Jazzy wordt het vervolgens in het slotnummer Your Party, waarin jazz saxofonist David Sanborn naar het schijnt helemaal op los gaat.
Andere nummers zijn Learnin to Love een ''achter-tuin'' - country jam, Woman and Man, een 11-minuten lang rocknummer en Spirit Walker, een prog-rock hommage met gedissorienteerde vocalen en noise.
Ook staat Friends op La Cucaracha, een andere versie dan het technonummer die te vinden is op de recent verschenen Friends EP.

Veel om naar uit te kijken dus, dit album. La Cucaracha zal 23 oktober in de winkels liggen en zal naar het schijnt 50 minuten speeltijd hebben.

WEEN

Ik wilde deze er gisteren ook op zetten, maar ik kon geen goede hoes vinden. . Geniale band dus dit zal ook niet tegenvallen.

it's out there!

Ik zal je even leiden door La Cucaracha, het nieuwe album van Ween.
Opener Fiesta is wat de titel doet vermoeden; vrolijk en zomers. Met veel trompetgeschal en een vrolijk deuntje doet vermoeden dat dit een showtune is van een tv-programma. Niets is minder waar: Het is de instrumentale 2 minuten-durende opener van La Cucaracha. Dan krijgen we Blue Balloon die een beetje saai opent met dompige drums en jaren '80 gitaarpartijen. Door de zeurdige vocalen horen we af en toe een raar nep trompetje die even flauw tussendoor te horen is. Ach, dit is dan wel weer komisch van de heren en toch stiekem best aanstekelijk. De sfeer heeft wat weg van de andere albums en zo klinkt het lekker vertrouwd. ''Lekker''. Friends vervolgens, kun je al kennen van The Friends EP die eerder dit jaar is uitgebracht. Daar nog met een stevige trance-beat, nu is daar niets meer van over. Wel, het opzwepende is nog aanwezig, maar het trance is weg. Het is nu meer synth-pop, wederom met een jaren '80 jasje. Alles dompig en ook de productie is niet meteen hoogstaand. Wederom leuk aangepakt, maar sowieso was dat nummer op The Friends EP ook al erg vermakelijk. De aanpassing is niet erg groot, maar daar kan ik me niet zo aan storen. ,, Je bent alleen een object voor mij," aldus het vierde nummer Object. Weer een traag nummer, waar weinig electronische ingrepen worden gedaan. Klinkt als een regulier pop/rock nummer, wederom uit een oude periode. Hier en daar een mellow gitaarrif en solo, maar verder kabbelt het wat aan. Op het eerste gehoor niet spannend, maar het is kort nummer. Dan gaan we "hitchnikken" in Learnin To Love. In het recht-toe-recht-aan countrynummer wordt het genre met een dikke knipoog bekeken. Lekker vrolijk en boers, met even boerse stemmen van Dene en Gene. Verder is het veel ''dubelleb, dubelleb, dubelleb" en ''Learn to Love". Herhaling is aanstekelijk, zo blijkt ook uit dit nummer. Een glimlach is zeker aanwezig. Pit krijgen we in With My Own Bare Hands. Het nummer had makkelijk afkomstig kunnen zijn van Black Sabbath of ander soortgelijke rockbands uit die periode. Erg lekker rocknummer met hoogstaande solo's en herkenbare rocksound. Een kort nummer van nog geen drie minuten. De man van het fruit in de reggae The Fruit Man. De gekke stemmen van Ween komen geweldig overeen met zwarte reggae-artiesten, die overigens door het duo op de een of andere manier toch weer een beetje te kakken worden gezet. Veel stelt dit nummer niet voor en het andere reggae nummer op The Friends EP, King Billy, beviel mij meer. Dit is meer van hetzelfde herhalende reggae geluid met hier en daar wat licht electronische ingrijpen. Jammer dat de heren gekozen hebben om dit nummer juist uit te rekken naar vier minuten in plaats van betere korte nummers te verlengen. Spirit Walker houdt het lekker akoestisch wat betreft het instrumentarium. De stem is electronisch vervormd, wat een leuk geluid geeft aan het geheel van dit nummer. Tussendoor horen we een blazer die als een droomlucht je door het nummer fluit. Dan wordt de lucht troebel en komen er electronische golven voorbij, echt ''in spirit'', die na een tijdje weer plaats maken voor de rustige akoestische geluiden van de gitaar. Hier en daar wat synths en het nummer is compleet. Echt een erg fijn nummer. Shamemaker, nummer 9 van het album, valt dan erg tegen. Het is een druk popliedje met irritant Engelse vocalen. Het wordt wat interessanter als er driftig te keer wordt gegaan met electronische geluiden en piano. Zeker niet mijn favoriet. Mijn liefje komt dan voorbij The Sweetheart. Ook weer een easy-going pop nummer maar die dit keer wordt aangedreven door prachtige strijkerpartijen en weemoedige vocalen. Lekker dweperig, doch vrolijk. Eigenlijk heel anders dan het normale repertoire van Ween. Maarja, wat is normaal voor Ween? Erg fijn en waarschijnlijk ook een van mijn favorieten van La Cucaracha. Lullaby opent rustig met alleen een piano en een zeurderige stem van Gene (of Dean). Echt een ''lullaby'' met weinig fratsen. Ondersteund door zacht spelende strijkers en synths, kabbelt het nummer wat voort. Bij vlagen lekker jazzy. Een saaie uitvoering, maar eigenlijk best wel mooi. De harp die zo af en toe voorbij stroomt is ook erg fijn. Het einde naderend hebben we nog Woman And Man, een ruim tien minuten durend muziekspektakel. Het opent rustig met tamboerijnen en tierelantijnen met klaagzang van Gene - als het begin van een onverwachte jamsessie. Dan komen de slagpartijen met Afrikaanse trommels en bongo's. Aangevuld met belletjes en koeienbellen mondt het uit in een blits rocknummer. Geen krijsend rocknummer, maar een lekker goed lopende stonerock-jamsessie. Och wat fijn; hip en vrolijk - soms niet wetend waar men naar toe wil. Het doet er allemaal niet toe: dit is het hoogtepunt van La Cucaracha. Hier en daar worden we nog meer wakker geschud met spannende gitaarsolo's die uiteindelijk uitmonden in krijsende gitaarpartijen waar je haren van overeind gaan staan. Pas dan mondt dit nummer uit in een orgasme van gitaarriffs, hevige drumpartijen - niet langer meer ondersteund door vocalen. Opzwepend en erg lekker! Puik werk leveren de heren hier. Petje af voor Woman And Man. Elf minuten lang boeiend muziekspel. Dan rest ons alleen nog Your Party die ons in andere sferen brengt dan het vorige nummer. Ook Your Party is een nummer om niet over te slaan. Lekkere jazzy pop met prominente plaats voor een solerende David Sanborn met zijn saxefoon. ,,Thank you very much,'' zijn de woorden van Ween in deze afsluiter van La Cucaracha.

Wow, dit was een reis. Niet alles is even aantrekkelijk, zeker niet voor vier jaar werk, maar La Cucaracha is wel een must-have geworden. Er is plek voor uiteenlopende muziekstijlen en waar Ween nog wel eens echte dipjes had (The Fucked Jam, Quebec) is dat hier niet meer aanwezig. Wat ik dus doe is dit album weer van mijn computer verwijderen en lekker wachten tot het echte exemplaar van La Cucaracha bij mij in huis ligt. Dan mijn beoordeling.

Ben in grote lijnen met je eens, zeker wat betreft Woman and Man, weet alleen niet of ik tot de vinyl-release wil wachten, want die wil ik toch graag hebben en komt volgens mij toch aantal weken later...
Denk niet dat ik het kan laten

Lekker album, al hoeven die slome Ween-liedjes van mij niet zo (Object, Spirit Walker en Lullaby, al heeft laatstgenoemde wel iets). With My Own Bare Hands is erg gaaf ("I can do so many things, with my own bare hands!" Yeah, right ), evenals The Fruit Man (zo vreemd, het lijkt wel Ween!). Fiesta is een toffe opener en Your Party een heerlijke afsluiter. The Friends EP van Ween heb ik nooit goed geluisterd, maar Friends van La Cucaracha (nietzoorigineelmaarhippe titel!) vind ik wel een tof nummer. Blue Balloon geeft een rustgevend gevoel, net als Sweetheart. Shamemaker is lekker poppy. Learnin' To Love geeft mij een 12 Golden Country Greats-gevoel, wat zeker positief is. Woman and Man is fantastisch, het zou wel eens mijn favoriete Ween-liedje kunnen worden. Of is lied meer op zijn plaats?

In ieder geval ben ik tevreden over Gene en Dean's nieuwste plaat. Ik moet er gelijk bijzeggen dat ik absoluut geen Ween-kenner ben (favoriete plaat is The Mollusk overigens), maar ik kan wel zeggen dat dit een erg leuk album is. 4,0* voor nu en ik zet Woman and Man nog even op voordat ik ga slapen.

Toch maar even een halfje eraf. Woman and Man, Friends, Your Party en With My Own Bare Hands blijven sterke nummers, maar na enige bezinking vind ik de rest van de nummers toch niet zo heel sterk.

Gelukkig, ze zijn het gevoel nog niet kwijt. Hier staan weer een heel pak heerlijke nummers op. Na de eerste luisterbeurt begin ik maar eens met 4 sterren. Minder zal dat niet worden, meer misschien wel.

Weer eens een lekker Ween album. Traditiegetrouw tijdens een eerste luisterbeurt wennen omdat ie zo anders is als de vorige. Na de tweede luisterbeurt krijg je sommige deuntjes al niet meer uit je kop en tijdens de derde keer pik je de juweeltjes eruit en weet je zeker dat de boys het em weer hebben geflikt.

Werd tijd deze full length...en nou komen touren guys!

Ik ben het wel eens met mijn eerder getrokken conclusies, hieronder. Ik blijf dan ook bij dat verhaal en trek daar mijn beoordeling uit. Niet alles is even goed, ik erger me nog steeds wel een beetje aan Shamemaker, maar er zitten zeker goede nummers tussen. Zelf vind ik Your Party het prachtigst, maar ook Man And Woman en Sweatheart in the Summer - en toch ook wel Lullaby - mogen niet vergeten worden. Ik ben nog niet vol overtuigd. Ik vond de akoestische liederen van Quebec ook wel interessant, maar ook dat album was niet overal perfect. Ik houd mijn stem voorlopig bij 3,5*; Ween is niet perfect op La Cucaracha, maar genoeg om toch te overtuigen.

Dit album draaien ze altijd als FC Utrecht heeft gescoord toch? .

Ik moet gelijk aan 'Hundstage' denken.

Learnin To Love!

Ik draai hem nu voor het eerst sinds vorig jaar, toen heb ik hem 1 keer geluisterd en hem daarna wat teleurgesteld aan de kant gelegd. Nu is me weer duidelijk dat Ween nog steeds een geweldige band is! Wat ze ook doen, ze hebben een manier van dingen doen die niemand anders heeft. Het maakt niet uit welke muziekstijlen ze nu weer eens door elkaar jassen, het blijft mij altijd bekoren. Met hun ongegeneerde idiotheid en toch lijken ze het allemaal serieus te menen...

Ik ga ook weer eens naar hun andere albums luisteren.

Toch wel een mindere Ween. Traditiegetrouw duurt het jaren voordat ze nieuw materiaal op de markt brengen. Dan zijn de verwachtingen inmiddels flink opgeschroeft. De Friends EP deed daar nog een schepje bovenop. Daarom valt deze wat tegen. Met die brandende vraag: waarom het Friends nummer (ook aanwezig op de EP) zo verneuken? Lijkt wel zelfkastijding. Samenhang tussen de nummers is ver te zoeken, dat was op The Mollusk juist zo mooi. En de kwaliteit blijft achter tov eerder materiaal. Maar ja, de lat lag hoog. Your party is dan wel weer een geweldige afsluiter, geheel in Ween-stijl! P.S.: Waar blijft die nieuwe cd?!

Object is zó'n heerlijk relaxt nummer.

Warum?

LA CUCARACHA

ps: waarschuwing, het is een heftig fragment.

Haha! Nu snap ik 'm pas. La Cucaracha. Eén van de vele zeer markante scènes van een extreem tergende maar indrukwekkende film. Eerste film die ik in de bioscoop gezien heb waarbij mensen boos wegliepen...

Heb je toevallig ook Safari gezien? Even zo weerzinwekkende maar o zo doeltreffende documentaire van Seidl.

Zat op een dwaalspoor met het boek van Gunther Grass....