Francis of Delirium - Lighthouse (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Francis Of Delirium - Lighthouse - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Francis Of Delirium - Lighthouse
De Luxemburgse muzikante Jana Bahrich levert als Francis Of Delirium een ijzersterk debuutalbum af vol invloeden uit de indierock uit heden en verleden, prachtig gitaarwerk en nog mooiere zang

Francis Of Delirium leverde de afgelopen jaren een aantal goed ontvangen EP’s af, maar Lighthouse is het eerste volwaardige album van de muzikante uit Luxemburg. Het is een album dat in het hokje indierock past, maar denk hierbij eerder aan de indierock uit de jaren 90 dan aan de indierock van het moment. De persoonlijke songs van Jana Bahrich klinken op hetzelfde moment eigentijds en vallen op door hoge spanningsbogen die zowel met strijkers al met gitaargeweld kunnen worden opgebouwd. Het wordt gecombineerd met de bijzonder mooie stem van Jana Bahrich, die de sterke songs op Lighthouse voorziet van nog net wat meer schoonheid en elan.

Ik had mijn selectie voor deze week net zo ongeveer rond toen mijn oog viel op het debuutalbum van Francis Of Delirium. Het is een naam die de aandacht trekt, maar Lighthouse is ook een opvallend album. Het is een album dat ik selecteerde op basis van de achteraf bezien wat atypische openingstrack, waarin Francis Of Delirium zachte klanken en engelachtige zang afwisselt met behoorlijk hoge en gruizige gitaarmuren. Deze gitaarmuren zijn op de rest van het album nergens meer zo hoog als in de openingstrack, maar ook met de zachte klanken en engelachtige zang van Francis Of Delirium is helemaal niets mis.

Het debuutalbum van Francis Of Delirium, dat volgt op een aantal EP’s, wordt vooral in de Verenigde Staten warm onthaald, waardoor ik er van uit ging dat er een Amerikaanse muzikante schuil gaat achter de bijzondere naam. Dat blijkt niet het geval want Jana Bahrich, de vrouw achter Francis Of Delirium, opereert vanuit Luxemburg. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder naar popmuziek uit het overigens opvallend mooie Groothertogdom heb geluisterd, maar met Francis Of Delirium heeft Luxemburg een sterke troef in handen.

De pas 22 jaar oude Jana Bahrich was de afgelopen jaren vooral te zien als support act van met name Amerikaanse muzikanten, maar met Lighthouse dwingt ze haar eigen plek in de spotlights af. Dat doet de Luxemburgse muzikante met een geluid dat eigenlijk direct vertrouwd klinkt. Het is een geluid met invloeden uit de indierock en indiepop, maar Francis Of Delirium klinkt anders dan de meeste andere vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Lighthouse leunt vergeleken met deze andere vrouwelijke singer-songwriters wat sterker op de indierock uit de jaren 90 en voegt er wat emo en hier en daar wat gothrock aan toe. Dat laatste hoor je vooral wanneer de gitaren wat steviger klinken en dat is maar incidenteel het geval. Wanneer de muziek van Francis Of Delirium niet gruizig klinkt verleidt de Luxemburgse muzikante makkelijk met meer ingetogen klanken of melodieuze gitaarklanken en met mooi en aangenaam klinkende zang. Het klinkt zoals gezegd direct vertrouwd, maar toch klinkt Lighthouse niet direct als andere albums die ik koester.

Het debuutalbum van Francis Of Delirium koester ik inmiddels hevig en het album spreekt me steeds meer aan. Ik ben onder de indruk van de sfeervolle instrumentatie, met hier en daar gitaarmuren maar ook stemmige strijkers, en heb een enorm zwak voor de stem van Jana Bahrich, die met veel gevoel zingt, maar Lighthouse is ook een album vol uitstekende songs, waarin de growing pains van de Gen Z centraal staan. Het zijn songs die meerdere kanten op kunnen, maar alle richtingen die Jana Bahrich kiest leveren aansprekende songs op.

De Luxemburgse muzikante is zoals gezegd pas 22 jaar oud, maar het hoge niveau dat ze weet vast te houden op haar debuutalbum is echt indrukwekkend. Ook Lighthouse van Francis Of Delirium is een album dat makkelijk ondersneeuwt in het releasegeweld van de afgelopen week, maar het is een album dat echt veel te goed is om over het hoofd te zien. De kleine muziekscene van Luxemburg trok tot dusver nooit echt de aandacht, maar met Francis Of Delirium levert het land een uitstekende bijdrage aan de indierock van het moment. Erwin Zijleman

Een grondige bespiegeling over "Lighthouse", het inaugurele muzikale werkstuk van Francis of Delirium, een ensemble gevestigd in het groothertogdom Luxemburg, biedt mij een bijzondere gelegenheid. De harmonische constructie van dit album, stevig verankerd in de indiepop/rock traditie met een subtiele nevel van shoegaze, resoneert diep met mijn muzikale voorliefdes.

De entree van het album wordt gemarkeerd door "Ballet Dancers (Never Love Again)", waarin een archetypisch indiepop geluid wordt gecombineerd met de ruwe texturen van gitaren, een formule die onmiddellijk een duidelijk artistiek domein afbakent. "Real Love" volgt hierop, een nummer dat zich onderscheidt door een meer ingetogen aanpak, waardoor een contrastrijk landschap binnen de auditieve reis van de luisteraar wordt gecreëerd.

De melodie van "First Touch" ontvouwt zich als een delicate bloem, een understatement in muzikale vorm, dat de schoonheid van ingetogenheid verkent. In tegenstelling hiermee staat "Want You", dat, hoewel competent binnen zijn constructie, neigt naar een overmatig pop-georiënteerde expressie, waardoor het wat minder resonantie vindt in mijn auditieve voorkeuren.

"Blue Tuesday" springt eruit met zijn meeslepende kracht en aanstekelijke ritme, een verademing na de mildere tonen van zijn voorganger. "Cliffs" daarentegen, begint met een beheerste introductie maar vindt gelukkig zijn momentum terug in het meer opwindende refrein.

Het nummer "Starts to End" presenteert zich als een dissonante noot binnen de collectie. Het mist de kenmerkende energie die de andere stukken zo aanlokkelijk maakt. "Alone Tonight", echter, herstelt de harmonieuze balans met zijn aangename cadans, leidend naar "Something’s Changed", een compositie die uitzonderlijk goed de band's kracht demonstreert wanneer ze hun volumeknoppen hoger draaien.

"Who You Are" neigt wederom naar een verminderde intensiteit, wat het ritme ietwat afremt. Desondanks wordt de auditieve reis prettig afgesloten met "Give It Back to Me", een krachtig slotstuk dat de essentie van het album vervat en een langdurige indruk achterlaat.

Samengevat, "Lighthouse" van Francis of Delirium is een album dat golft tussen momenten van ingetogen schoonheid en uitbarstingen van robuuste energie, een muzikale trip die zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt. Het is een reis die getuigt van de veelzijdigheid en diepte van de band, en hoewel er enkele momenten zijn waar de harmonie ietwat wankelt, blijft de algemene ervaring indrukwekkend en diep bevredigend.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl