Brittany Howard - What Now (2024)

Plaat gaat qua stijlen echt alle kanten, en dan vooral richting soul, disco en jazz. Van de southern bluesrock lijkt ze echt afscheid te hebben genomen, maar de fantastische stem is gelukkig gebleven. Helaas is dat niet genoeg, want het ontbreekt gewoon aan echt boeiende nummers.

Mag ik ook nog even een nieuwe richting van haar duiden? En dat is dance. En mede dat maakt het voor mij dat er juist wel boeiende tracks op staan. Titelnummer en Prove it to You zijn regelrechte knallers waarbij je bijna niet door hebt dat het "gewoon" dance-tracks zijn. Samson heeft weer een prachtig jazz-trompetje welke lekker lang doorgaat. Earth Sign is dan weer een breed uitwaaierend geluid. Andere tracks zijn weer klein en intiem gehouden.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Brittany Howard - What Now - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Brittany Howard - What Now
Voormalig Alabama Shakes zangeres Brittany Howard springt ook op haar tweede soloalbum weer alle kanten op, maar weet een verrassend hoog niveau vast te houden, met hier en daar duidelijke invloeden van Prince

Jaime, het solodebuut van Brittany Howard, lag na de aanstekelijke albums van Alabama Shakes wat zwaar op de maag, maar overtuigde uiteindelijk wel. Opvolger What Now is ook zeker geen makkelijk album, maar maakt makkelijker indruk. Brittany Howard begint bij de Philly soul, maar vervolgens kan het alle kanten op. Op Jaime waren af en toe invloeden van Prince te horen en deze zijn nog veel duidelijker hoorbaar op What Now. Brittany Howard laat ook op haar tweede soloalbum horen dat ze een bijzondere zangeres en een eigenzinnige muzikante is. Het levert een album op dat je misschien een paar keer moet horen, maar dat uiteindelijk flink wat indruk maakt.

Ik vond de twee albums die de Amerikaanse band Alabama Shakes maakte echt fantastisch. Zowel de energieke mix van soul, blues, Americana en rock ‘n roll op Boys & Girls uit 2012 als de psychedelische soul op Sound & Color uit 2015 maakten flink wat indruk en leken de start van een glansrijke carrière van de band uit Athens, Alabama. Het liep helaas anders. Boegbeeld Brittany Howard besloot in 2018 om tijdelijk haar eigen weg te gaan, waarna gitarist Heath Fogg de band Sun On Shade begon. Zes jaar later moeten we misschien maar eens concluderen dat het echt niet meer goed gaat komen met Alabama Shakes, wat doodzonde blijft.

Gezien de grote rol van Brittany Howard in de band verwachte ik in 2019 heel veel van haar eerste soloalbum Jaime, maar in eerste instantie kon ik helemaal niets met het album. Voor mijn gevoel sprong Brittany Howard op Jaime continu van de hak op de tak, waardoor ik doodmoe werd van het album. Toen het album aan het eind van 2019 opdook in flink wat jaarlijstjes gaf ik het album een nieuwe kans en viel meer op zijn plek, maar Jaime blijft een complex album, dat minder makkelijk imponeert dan de albums van Alabama Shakes.

Vorige week herhaalde de geschiedenis zich, want bij eerste beluistering van What Now kon ik maar heel weinig met het tweede soloalbum van Brittany Howard. Net als zijn voorganger is What Now een album dat continu van kleur verschiet en een album dat vooral songs bevat die je meerdere keren moet horen voordat er iets op zijn plek valt.

What Now is net als Jaime een zeer persoonlijk album. Waar Brittany Howard op Jaime de dood van haar zus verwerkte, is What Now gemaakt in de nadagen van de coronapandemie en doorspekt met verhalen over lastige liefdesrelaties. Op What Now werkt Brittany Howard samen met producer Shawn Everett, die ook betrokken was bij het tweede album van Alabama Shakes, maar What Now laat zeker geen terugkeer naar het werk van de voormalige band van Brittany Howard horen.

In mijn recensie van Jaime uit december 2019 gaf ik aan dat ik af en toe iets van de genialiteit van Prince hoorde. De genialiteit van Prince is nog veel nadrukkelijker aanwezig op What Now, dat meer dan eens klinkt als een album dat de muzikant uit Minneapolis graag gemaakt zou hebben. Invloeden van Prince zijn vooral herkenbaar wanneer Brittany Howard met name soul en funk toevoegt aan haar songs, maar ook de wat jazzy songs en zelfs de songs die aansluiten bij de zwarte muziek van dit moment citeren met grote regelmaat uit het unieke oeuvre van Prince.

What Now bevat een aantal redelijk toegankelijke songs, maar ook flink wat meer in zichzelf gekeerde songs die veel lastiger te doorgronden zijn. Dat ligt aan de songs en de muziek, maar zeker ook aan de overigens prachtige maar nooit alledaagse zang van Brittany Howard. De songs op What Now overtuigden me uiteindelijk sneller dan de songs op het debuutalbum van Brittany Howard, maar een makkelijk album is het meestal niet. In de meest toegankelijke momenten laat Brittany Howard zich vooral beïnvloeden door de Philly soul uit de jaren 70, maar een bijzondere wending is nooit ver weg, nog een reden om het album te vergelijken met de albums van Prince. Ik kan minder interessant vergelijkingsmateriaal bedenken. Erwin Zijleman

Opmerkelijk laag gemiddelde hier, zeker omdat de plaat net uit is, en zo'n beetje overal hoge waarderingen krijgt (dan heb ik het over muziekbladen als MOJO, Uncut en kranten als the Guardian enzo). Zelf nooit echt een liefhebber geweest van het werk van deze mevrouw, solo dan wel met Alabama Shakes, misschien dan wel zo'n lievelingetje van de pers??

Wat een waanzinnig intrigerende en expressieve trip is deze plaat zeg! Brittany's stem was altijd al veel te bijzonder voor haar toffe maar ook wat stoffige bandje, op voorganger Jaime hoorde je haar muzikale zoektocht wat enige perfecte nummers opleverde en verder veel spannende probeersels. Deze opvolger klonk mij in eerste instantie ook als een spannend probeersel in de oren, maar begint per luisterbeurt steeds perfectere vormen aan te nemen. Het knapst vind ik nog wel dat haar unieke stem (echt een van de sterkste strotten van deze tijd) nergens de muziek naar de achtergrond duwt, al was het compleet begrijpelijk geweest als dat wel gebeurde. Maar nee, zij is niet zomaar een zangeres, ze is een muzikant/producer/songschrijver met een totaalvisie en die waanzinnige stem is daar maar een onderdeel van; alle klanken tezamen vormen een verslavend geheel dat gelukkig nooit helemaal op z'n plek valt, waardoor dit perfectie is van het soort dat nooit kan gaan vervelen.

Het album bevat vele muziekstijlen en toch zit er een heerlijke flow in. Het dwingt je om deze plaat in het geheel te beluisteren.

Met een stem als die van Brittany Howard zit je natuurlijk al snel goed. Dat lekkere rauwe randje is heerlijk. Jammer dan ook dat er op het eerste nummer een soort stemvervormer lijkt te zijn gebruikt. Dat heeft het toch helemaal niet nodig bij Howard. Een stuk beter gaat het daarna en Howard brengt ons een zekere verscheidenheid aan stijlen. Het gaat van het rustige I Don't naar het ritmische What Now (erg fijne song). Van het mysterieuze Red Flags naar het dromerige To Be Still. Van het Jamie Lidell-achtige Another Day naar het meer dance-achtige Prove It to You. Van het jazzy Samson (heel sterke song) naar het volop geproduceerde Patience en van het licht psychedelische Power to Undo naar het gritty einde van Every Color in Blue. Een hele fijne afwisselende plaat, die ondanks de afwisseling ook een geheel vormt. Dat komt mede door de sterke persoonlijkheid die Brittany Howard uitstraalt en doordat het uiterst sterk in elkaar zit.