Rod Picott - Starlight Tour (2023)

En wéér een album van Rod Picott. En dat niet alleen, maar al weer zo'n prachtige.

Starlight Tour noemt Rod een 'raw' album. Niet in de zin dat het rauw klinkt. Maar hij noemt het zo omdat de nummers direct na het idee in 5 dagen (mogelijk gemaakt door crowdfunding) direct zijn opgenomen. Niet veel tijd om na te denken, bij te schaven aan teksten of instrumentatie, en een sobere productie.

En dat is te horen: muziek die direct vanuit zijn hart komt, en mij dan ook direct beroert. En hoewel afgewisseld met wat steviger en midtempo songs, vind ik Rod in zijn ballads op zijn best. Zoals in de fraaie titelsong, waarin hij zichzelf alleen op gitaar begeleidt. Of zoals in Television Preacher, of Pelican Bay, of ....

En veel Noord-Amerikanen zoals Neil Young en vele anderen hebben hun liefde voor de auto in hun liedjes bezongen. Zo ook Rod, maar dan nèt iets anders: het lukt hem in het prachtige Combine zelfs om zijn liefde voor een landbouwmachine (!) op mij over te brengen.

Het is moeilijk om wat minpuntjes te vinden. Maar als ik dan toch iets wil noemen: in de stompin' blues van Digging Ditches neigt zijn zang wat sterk richting Tom Waits. Op zich niks mis mee, maar Rod heeft dat niet nodig. En hoewel ik qua teksten in het algemeen een heel eind kan meegaan in het bezingen van typisch amerikaanse cultuuruitingen, raakt hij mij met zijn tekst in Homecoming Queen toch echt kwijt. Maar ja, de melodie is fraai, dus wat zit ik te zeuren.

En dan het schitterende slotnummer Time to Let Go of Your Dreams. Ik las ergens dat deze song, die Rod heel ingetogen, met minimale begeleiding zingt, hem/haar sprakeloos en stil achter liet. En daar kan ik mij volledig in vinden.

slechts 1 stem van Tonio voor het nieuwste album van de begenadigde Amerikaanse singer/songwriter Rod Picott, terwijl dit mijns inziens toch 1 van de beste roots albums van 2023 is, die dit jaar verschenen. had een exemplaar gereserveerd bij speciaalzaak Roots Mail Music in Breda. er lagen daar een 5-tal exemplaren dus het album, dat gedistribueerd wordt via LuckyDiceMusic, zal voor de liefhebber wel vindbaar zijn bij de betere platenwinkels in den lande. altijd fijn dat er een tekst vel wordt bijgeleverd, want de man heeft wat te vertellen.

bij de melodieuze, midtempo opener "Next Man in Line" weet je direct, dat het goed zit.
er staan naast deze track nog 3 midtempo songs op die hier niet voor onder doen, te weten "A Puncher's Chance", "Homecoming Queen" en "Wasteland". "Digging Ditches" valt wat uit de toon en vind ik de minste track op dit album, overigens een album dat als geheel wederom in te lijsten valt.

ook ik vind Rod Picott in zijn ballads op zijn best. in dit geval 5 tracks (3,5,7,9 en 10). feitelijk allemaal even sterk, maar mijn persoonlijke favorieten zijn "Television Preacher", het ontroerende "Pelican Bay" over de lotgevallen van een Vietnam veteraan en "Time to Let Go of Your Dreams", wellicht 1 van de mooiste ballads die de man ooit geschreven heeft en dat zijn er vele.

de muzikale omlijsting is net als op zijn voorgaande, laatste albums weer vrij spaarzaam en zeker bij de prachtige, ingetogen ballads is dat passend, maar het gevaar van eenvormigheid ligt wat op de loer bij 's mans muziek. mis af en toe een wat vollere, rijkere invulling met bij voorbeeld instrumenten als accordeon, dobro, harmonica, zoals dat op albums van collega artiesten als wijlen John Prine en Tom Russell wel het geval is. benieuwd hoe een volgend album zal uitpakken.

album werd wederom geproduceerd door Neilson Hubbard
opgenomen "at Skinny Elephant Studio, Nashville, Tennessee"
All songs by Rod Picott
except 6) co-written Amy Speace, 7) co-written Nick Nace, 4) en 5) co-written Brian Koppelman

de muzikanten op dit album:
Juan Solorzano: electric, acoustic & pedal steel guitars, piano, glockenspiel, trumpet
Lex Price: bass, mandolin
Rod Picott: acoustic guitar, vocals
Neilson Hubbard: drums, percussion