Kristoffer Gildenlöw - Empty (2024)

Ik was deze helemaal vergeten totdat ik hem van de week in de brievenbus vond. Eerste paar luisterbeurten zijn weer erg fijn. Geheel is weer heerlijk sfeervol zoals de vorige platen, maar deze klinkt wel wat expressiever en minder ingetogen. En dat bevalt mij wel. Afsluiter Empty is wel heerlijk met een prachtige outro. Deze gaat dit jaar nog wat draaibeurten krijgen.

Ik ga het gewoon zeggen, dit is zijn beste werk tot zover. Het is allemaal net wat minder ingetogen dan zijn vorige platen, wat voor iets meer dynamiek en levendigheid zorgt. Uiteraard is die ingetogenheid niet verdwenen, maar de afwisseling is nu beter gedaan en het geheel blijft daardoor met elke luisterbeurt steeds beter worden.
Van mij mag hij zo wel doorgaan, heerlijke plaat is dit geworden.

Kristoffer Gildenlöw heeft het afgelopen jaar gebruikt om "EMPTY" te fine-tunen, zoals hij het mij vertelde. Het album was voor een groot deel gereed toen corona zijn intrede deed. Onder dat fine-tunen bestond onder meer de gitaarsolo's die er in overvloed zijn, en allemaal even smaakvol en lyrisch. De liefde van Kristoffer voor het Pink Floyd gitaarspel komt hierin duidelijk naar voren. Hij vertelde mij eveneens dat hij een bewonderaar is van Roger Waters en ook die invloeden hoor je op "EMPTY".

Gildenlöw is een geweldige muzikant die ook op de zes snarige gitaar erg goed uit de voeten kan. Veel solo’s zijn van zijn hand. Met veel genoegen luister ik keer op keer naar dit album, heerlijke muziek!

Prachtig album! Las een recensie een hele poos terug en dacht “dat zou wel iets voor mij zou kunnen zijn”, gitaargeluid a la Gilmour en wat vleugjes Waters.
Was het daarna weer ff kwijt maar inmiddels draag ik deze een bijzonder warm hart toe, een van de mooiste platen van 2024 so far. Sluit me aan bij legian, bij iedere draaibeurt weer een beetje beter!

Kristoffer Gildenlöw is een Zweedse muzikant en componist, vooral bekend als de voormalige bassist van de progressieve metalband Pain of Salvation. Geboren op 27 juli 1978, heeft hij zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een veelzijdige artiest. Zowel integere rock maar ook uitbundige progressive rock of zelfs metal staat op zijn conto.

Naast zijn bekendheid binnen Pain of Salvation, heeft Kristoffer een succesvolle solocarrière opgebouwd, waarin hij zijn vaardigheden als multi-instrumentalist kan inzetten.

Zijn vorige albums, zoals "Rust" en "The Rain", worden geprezen om hun emotionele diepgang, verfijnde muzikaliteit en het vermogen om luisteraars te raken met zijn songs en hun verhalende kracht.

Naast zijn solo-projecten, staat Kristoffer bekend om zijn samenwerkingen met andere artiesten en bands (Kayak!) in de prog-rock en metal scene en zijn bijdragen als sessiemuzikant.

Dit album valt onder de categorie Progressive Rock waar doorheen ik soms wat indie invloeden in bespeur. Sommige nummers (He's not Me) lijken van de tekentafel van Pink Floyd te komen.

Het album "Empty" van de Zweedse artiest Kristoffer Gildenlöw uit 2024 is een boeiende muzikale reis die ik met veel genoegen heb beluisterd. Met een meesterlijke beheersing van muzikale expressie creëert Gildenlöw een sfeervolle en emotioneel geladen luisterervaring. Dit album kenmerkt zich door een delicate balans tussen melancholie en hoop, die door de hele plaat voelbaar is.

Time to Turn the Page opent het album op ingetogen wijze, met een zachte melodie die langzaam opbouwt naar een krachtige climax, om vervolgens weer af te nemen naar een fluisterend slot. Dit nummer zet meteen de toon voor het introspectieve karakter van het album. End of Their Road begint met een prachtig strijkarrangement dat direct de aandacht trekt. Ook hier werkt Gildenlöw toe naar een apotheose, waarna het nummer rustig eindigt. De subtiliteit van de strijkers voegt een extra laag emotie toe aan het stuk.

Harbinger of Sorrow volgt hetzelfde muzikale recept als de eerdere nummers, maar met een fantastische melodie die je direct meesleept. Het is een track die je diep raakt en je niet snel loslaat. He's Not Me biedt een volgende mooie melodie die sterk doet denken aan de invloeden van Pink Floyd. De subtiliteit en gelaagdheid van dit nummer maken het een van de hoogtepunten van het album.

Black & White valt iets minder op qua melodie, maar de compositie blijft sterk en draagt bij aan de cohesie van het album. Het nummer is minder spectaculair maar past perfect binnen de algehele sfeer. Down We Go is wederom doordrenkt met de invloed van Pink Floyd en is bijzonder meeslepend. Een geweldige gitaarsolo tilt dit nummer naar een hoger niveau en maakt het een onvergetelijke luisterervaring.

Turn It All Around introduceert een vleugje oosterse invloed, wat het nummer een uniek karakter geeft. Hoewel het minder spectaculair is dan de eerdere tracks, biedt het een welkome variatie in de muzikale reis. Means to an End heeft een melancholische melodie die de flow van het album enigszins verstoort. Dit nummer voelt wat minder krachtig aan in vergelijking met de andere stukken.

Beautiful Decay klinkt aardig, maar mist originaliteit. Het is een goed nummer, maar weet zich niet echt te onderscheiden binnen het geheel van het album. The Brittle Man** brengt gelukkig een opleving. Dit is een prima track die de luisteraar weer weet te boeien en de aandacht vasthoudt.

Saturated heeft een dromerige start die meteen aanspreekt. Het nummer klinkt aardig en voegt een nieuwe dimensie toe aan het album. Empty, het titelnummer, heeft een (te?) lang intro, maar mondt uit in een zeer prettige afsluiter. Het nummer sluit het album op passende wijze af en laat een blijvende indruk achter.

In conclusie is "Empty" een album met een weergaloze eerste helft. De tweede helft zakt iets terug in intensiteit, wat kan komen door het consistente tempo en de afnemende dynamiek. Desalniettemin is het een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl