Ange - La Voiture À Eau (1999)

Het eerste album na de wederopstand van de formatie Ange. Het vorige album 'Les Lames Du Dalaï Lama' uit 1993 was zeker ook niet verkeerd, hoewel de groep toen al bijna uit elkaar lag. In 1995 besloot Christian Décamps nog een keer met Ange op tournee te gaan, een afscheidstournee. Niet dat hij uit de muziek zou stappen, maar Ange had wel afgedaan voor hem. Die tournee werd een groot succes en daarna ging de groep uit elkaar, wat ook betekende dat Christian en Francis Décamps (broers) gescheiden werden.
In 1997 maakte Christian een plaat samen met zijn zoon Tristan als Christian Decamps et fils, en daar waren een aantal jonge muzikanten bij betrokken.
Dit inspireerde Christian zodanig dat Ange 2.0 werd opgericht met naast Christian Decamps, zijn zoon Tristan als opvolger van zijn broer Francis, Hassan Hadji op gitaar, en verder nog Thierry Sidhourn op bas en Hervé Rouyer op drums. Enkel de laatste wordt in 2003 vervangen, maar de rest is in ieder geval tot 2025 bij elkaar gebleven.
Een nieuw hoofdstuk voor Ange en dat pakt zeker niet verkeerd uit.
Rond 2000 waren de groepen zoals Telephone en Trust die de positie van Ange als bekendste rockgroep in Frankrijk over hadden genomen nu ook aan de zijlijn beland. Want gitaar en bas en drum werden gedumpt en de elektronica overheerste.
Meer er gloorde hoop voor Ange. In Engeland was Steven Wilson actief die de underground prog een nieuwe impuls gaf, met zijn band Porcupine Tree durfde jij de prog steviger te maken door ook wat metal toe te voegen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze Steven Wilson het volgende album van Ange zou produceren.

Ange niewe stijl (2.0) beseft dat ze niet kunnen blijven teren op de successen uit de jaren 70 en met de nieuwe jonge band rondom Christian Decamps wordt dit eerste album van Ange 2.0 gemaakt. En het klinkt inderdaad anders dan Ange uit de jaren 70, steviger soms, maar aan de andere kant is niet alles over boord gezet van de oude Ange. Gelukkig maar.

Het album 'La voiture a l'eau'is gebaseerd op een roman – uiteraard geschreven door Christian Decamps.

De "nieuwe" Ange streeft een ietwat ander geluid na dan de zeer speelse, chansonachtige-hymnische Ange uit de jaren 70. Ze hebben een moderne, krachtige, rockachtige aanpak, maar negeren kenmerken zoals eigenzinnige ideeën en folk en chansonachtige passages niet volledig. Het resultaat is een geslaagde mix van een moderne aanpak en toch blijft er een brug naar hun eigen verleden, met Christian Decamps karakteristieke theatrale zang die het geheel bijeenhoudt.
De jonge muzikanten die Christian Decamps om zich heen heeft verzameld, zijn stuk voor stuk getalenteerde muzikanten, aangevoerd door natuurlijk zijn zoon Tristan, die zich nu ook al vocaal laat horen en schittert op het keyboard, en gitarist Hassan Hajdi, wiens spel zeer veelzijdig is en indruk maakt met creatieve (soms stevige) solo's.

Als we naar het album luisteren, horen we een grote mate van verscheidenheid. We worden geconfronteerd met stevige rock, lieflijke, landelijke ballades ("Patisonges et Mentisseries"), jazzy tendensen ("La Voiture A Eau"), instrumentale prog ("Eureka In Extenso") en zelfs oosterse sferen op het stuk "Les Voleurs De Clés", dat ergens verbinding maakt met 'Les Lames Du Dalaï Lama' uit 1993. Voorheen waren zoveel stijlen misschien een nadeel of leken ze afleidend. Maar hier voelt het prima, ondanks de verscheidenheid aan thema's, luisteren we naar een band die vastberaden en zelfverzekerd is. En dat is een genot om naar te luisteren.

Uit het hele album blijkt dat de nieuwe garde ook Christian Décamps weer heeft geïnspireerd. Misschien dat voor de fans van het eerste uur het wat wennen was, maar ze zullen moeten beamen dat dit zoveel beter is dan de albums uit de jaren 80. Goed, het is niet meer Ange uit de hippie tijd, maar wel Ange dat de stap heeft gezet naar het nieuwe millennium.
De opvolger 'Culinaire Lingus;' zette dit album enigszins in de schaduw, omdat Steven Wilson daar zo'n belangrijke rol bij had. Maar 'La voiture a eau' kan goed op eigen benen staan, een prima album. De lengte is fors met 72 minuten, maar het stoort mij in het geheel niet. Een album om te ontdekken.