Ed Harcourt - El Magnifico (2024)
mijn stem
20 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Deathless
-
1987 (4:23)
-
Into the Loving Arms of Your Enemy (4:04)
-
Broken Keys (4:20)
met Greg Dulli
-
Strange Beauty (4:36)
-
The Violence of the Rose (4:29)
-
Ghost Ship (4:28)
-
Deathless (4:13)
-
Anvils & Hammers (3:53)
-
My Heart Can't Keep Up with My Mind (4:11)
-
At the Dead End of the World (4:10)
met Stevie Parker
-
Seraphina (5:30)
-
El Magnifico (4:45)
0
geplaatst: 20 januari 2024, 11:02 uur
Oeh, een duet met Greg Dulli. Dat nummer zit sowieso wel goed zou je zeggen.
0
geplaatst: 3 april 2024, 10:30 uur
zo eindelijk weer is een mooi fatsoenlijk album van ed, deze ga ik de komende tijd veel draaien. ik hoor al pareltjes als violence of the rose, at the dead end of the world en Seraphina
leuk interview hier https://musictech.com/features/interviews/ed-harcourt-maintaining-career-songwriter/
leuk interview hier https://musictech.com/features/interviews/ed-harcourt-maintaining-career-songwriter/
0
geplaatst: 12 april 2024, 20:21 uur
Na het maken van akoestische en rockende platen, instrumentale meditaties en malle experimenten (iemand enig idee wat dit nu weer is? moet ik indertijd gemist hebben), lijkt Edje met dit album heel duidelijk terug te willen keren naar het muzikale universum waarin hij ooit begon: zinderende pianoballades die laveren tussen dronken verliefdheid en verscheurende melancholie, vol betoverende orkestraties en dromerige details. En ja, dat universum is nu eenmaal de zijne, dus ook hiermee krijgt hij ons meteen weer in z'n gouden greep. Toch is het vrij onvermijdelijk bij het weerzien van zoveel vertrouwde elementen, dat het vergelijken toeslaat. En dan blijkt El Magnifico helaas toch best een wisselvallig plaatje, voor Ed's doen dan tenminste. Minder dan goed wordt het weliswaar nooit, daarvoor blijft Harcourt nu eenmaal een te vakkundig songsmid, een te smaakvolle arrangeur en een te meeslepende zanger. En een aantal nummers is ook echt geweldig. Maar wat ik een beetje mis zijn de subtiliteiten en contrasten. Harcourt lijkt zich vaak net iets te bewust van zijn krachten, waardoor die juist aan kracht verliezen. Op die oude albums werden de grootste romantische nummers vaak afgewisseld met gekkere kleinere songs of meer spannend onbestemde passages, waardoor de boel heel mooi in balans bleef en ook zo kleurrijk was. Nu slaat al die meeslependheid over Liefde en Onsterfelijkheid soms een beetje... dood. Jammer wel, want op de momenten dat hij me raakt doet hij dat zoals alleen hij dat kan en deze plaat bewijst hoe dan ook dat deze unieke artiest nog lang niet is uitgespeeld.
* denotes required fields.
* denotes required fields.