Hello Bye Bye - Hello Bye Bye (2010)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 16 januari 2025, 18:04 uur
Een heel aparte band dit Hello Bye Bye uit Frankrijk, nog preciezer Bordeaux. Het kwartet, ik weet niet of dit zo gebleven is of het een duo is geworden, draait vooral om Stéphane Mourgues en ook zangeres Célia Berton is belangrijk voor de sound.
Het wordt indie rock , noisy pop muziek genoemd met shoegaze, invloeden te veelom op te noemen, maar de volgende vergelijkingen komen van bandcamp : Super Furry Animals, LCD Soundsystem, The Stone Roses, Metronomy, Animal Collective, Radiohead, My Bloody Valentine en Death In Vegas.
En dan hebben ze het ook nog over bijvoorbeeld de Tom Tom Club. Met andere woorden het gaat veel kanten op, maar toch blijft het ergens een mooi geheel.
Wat bijzonder is elektronica gaat net zo makkelijk over in sitar geluiden die heel regelmatig klinken, soms denk je leuk jaren 80 een beetje Tom Tom Club achtig, maar met de sitar klanken waan je je weer in het hippie tijdperk. Het kan allemaal naast elkaar. Zangeres Célia Berton heeft een mooie mazzy star achtige stem, en ook Stéphane Mourgues zingt regelmatig.
Ik merk dat in Frankrijk wel meer van zulke bands zijn, vaak in het Engels, maar op een geheel eigen wijze hun koers uitzetten. En daar zitten soms best wel verrassingen tussen.
Echt doorbreken lukt vaak niet, in Frankrijk is de schare die dit kan waarderen niet zo groot en het buitenland is dan wel lastig te bereiken.
Maar in ieder geval één iemand in Nederland heeft deze cd, ook nog regelmatig beluisterd.
En die vind het zeker niet slecht.
Het wordt indie rock , noisy pop muziek genoemd met shoegaze, invloeden te veelom op te noemen, maar de volgende vergelijkingen komen van bandcamp : Super Furry Animals, LCD Soundsystem, The Stone Roses, Metronomy, Animal Collective, Radiohead, My Bloody Valentine en Death In Vegas.
En dan hebben ze het ook nog over bijvoorbeeld de Tom Tom Club. Met andere woorden het gaat veel kanten op, maar toch blijft het ergens een mooi geheel.
Wat bijzonder is elektronica gaat net zo makkelijk over in sitar geluiden die heel regelmatig klinken, soms denk je leuk jaren 80 een beetje Tom Tom Club achtig, maar met de sitar klanken waan je je weer in het hippie tijdperk. Het kan allemaal naast elkaar. Zangeres Célia Berton heeft een mooie mazzy star achtige stem, en ook Stéphane Mourgues zingt regelmatig.
Ik merk dat in Frankrijk wel meer van zulke bands zijn, vaak in het Engels, maar op een geheel eigen wijze hun koers uitzetten. En daar zitten soms best wel verrassingen tussen.
Echt doorbreken lukt vaak niet, in Frankrijk is de schare die dit kan waarderen niet zo groot en het buitenland is dan wel lastig te bereiken.
Maar in ieder geval één iemand in Nederland heeft deze cd, ook nog regelmatig beluisterd.
En die vind het zeker niet slecht.
* denotes required fields.
* denotes required fields.