Onverwacht lekker album. Void of Venom begint mooi rustig (semi-)akoestisch, maar wordt dan na ± anderhalve minuut abrupt overgenomen door brute black metal gitaarmuren en blast beats om even abrupt aan het einde opnieuw over te gaan in een sfeervol (semi-)akoestisch slotstuk.
The Luciferian Architect is meer recht toe recht aan, maar vooral erg lekker door het "galoperende" ritme dat het nummer voorststuwt.
De afsluiter Carving the Pristine Anomie is een beetje van beide met weer een rustige opbouw en een bijna catchy riffje dat daarna door de rest van het black metal geweld wordt gevlochten.
Waarom staat deze niet bij de rest van de Aeternus discografie?
Verder vind ik het maar een matig en bedeesd album. De band maakte wat omzwervingen langs deathmetal en is weer een jaartje of wat terug bij af. Maar ook Philosopher is slechts een flauwe doordruk van de dagen van Dark Sorcery, Beyond The Wandering Moon en And So The Night Became. Wel aardig voor tussendoor maar dat is het dan wel.