The Bevis Frond - Focus on Nature (2024)

yes!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Bevis Frond - Focus On Nature - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Bevis Frond - Focus On Nature
Nick Saloman gooit er met zijn band The Bevis Frond nog maar eens vijf kwartier rockmuziek tegenaan en het is ook dit keer rockmuziek vol echo’s uit het verleden, maar ook rockmuziek met een eigentijdse twist

De Britse band The Bevis Frond leverde in 2021 met Little Eden misschien wel haar beste album af. Het was een razend knappe prestatie van een band die al sinds de jaren 80 bestaat. Ook op het deze week verschenen Focus On Nature slaagt de band rond Nick Saloman er in om een bijzonder hoog niveau vast te houden. De Britse muzikant maakt geen moment een geheim van zijn liefde voor muzikale helden uit het verleden, maar ook Focus On Nature klinkt geen moment als een belegen rockalbum. Nick Saloman soleert er heerlijk op los, maar verliest de compacte rocksongs ook niet uit het oog. Het levert vijf kwartier tijdloze rockmuziek op en het is muziek van een niveau waarvan de jonge honden van het moment alleen maar kunnen dromen.

De Britse band The Bevis Frond ontdekte ik een jaar of acht geleden, toen een aantal oude albums van de band opnieuw werden uitgebracht. De band bleek, toch wel enigszins tot mijn verbazing, al sinds de jaren 80 te bestaan en had op dat moment al zo’n twintig albums op haar naam staan. Het oeuvre van de band bleek een ware schatkist, waarin het uit 1991 stammende New River Head wat mij betreft het indrukwekkendst blonk. Dat veranderde in 2018 met het uitstekende We’re Your Friends, Man, dat in 2021 weer werd overtroffen door het geweldige Little Eden, dat uiteindelijk mijn jaarlijstje haalde. Alle reden dus om uit te zien naar het nieuwe album van de band, dat deze week is verschenen.

In The Bevis Frond draait alles om Nick Saloman, die vorig jaar zijn zeventigste verjaardag vierde. Op Focus On Nature laat de Britse muzikant horen dat hij nog lang niet klaar is voor een plekje achter de geraniums, want The Bevis Frond rockt nog altijd als in haar beste dagen. Het knappe van de vorige albums van de Britse band was dat Nick Salomon geen geheim maakt van zijn liefde voor uiteenlopende soorten rockmuziek uit de jaren 60 en 70, maar zeker niet is blijven steken in het verleden.

Op de albums van The Bevis Frond hoor je volop echo’s van met name de psychedelische rockmuziek uit het verre verleden, maar de songs van Nick Saloman sluiten net zo makkelijk aan bij de indierock uit de jaren 90. De albums van de Britse band klinken daarom zeker niet als retroalbums, maar juist verrassend fris en urgent. Het is ook weer het geval op Focus On Nature, dat verder gaat waar Little Eden in de herfst van 2021 ophield.

Ook op zijn nieuwe album laat Nick Saloman zich weer inspireren door zijn muzikale helden uit de jaren 60 en 70, wat je vooral hoort wanneer de Britse muzikant kiest voor langer uitgesponnen passages met heerlijke gitaarsolo’s. Het is gitaarwerk van een soort dat je tegenwoordig nauwelijks meer hoort, maar het klinkt echt geweldig.

Focus On Nature overtuigt bijzonder makkelijk wanneer je wordt ondergedompeld in rockmuziek uit het verre verleden, maar Nick Saloman laat ook op het nieuwe album van The Bevis Frond horen dat hij ook uit de voeten kan met moderner klinkende rocksongs. Focus On Nature laat, net als zijn voorgangers, ook flink wat invloeden uit de 90s indierock horen, bijvoorbeeld van een band als Dinosaur Jr., dat eveneens beschikt over een gitarist die niet vies is van lekker lange gitaarsolo’s.

Nick Saloman maakt zich er ook dit keer niet makkelijk van af, want Focus On Nature bevat maar liefst negentien tracks en is goed voor vijf kwartier muziek. Het is muziek die klinkt als een omgevallen platenkast en het is een platenkast waarin Britse en Amerikaanse rockmuziek uit de jaren 60, 70, 80 en 90 goed vertegenwoordigd is, maar waarin ook enkele omliggende genres niet zijn vergeten.

In muzikaal opzicht is het smullen op het album dat werd opgenomen met een volledige band, de zang van Nick Saloman klinkt nog altijd uitstekend en de Britse muzikant is ook in tekstueel opzicht nog vlijmscherp en zet een pijnlijk beeld neer van de huidige samenleving. The Bevis Frond opereerde een groot deel van haar bestaan wat in de marge, maar behoort momenteel tot het beste dat de rockmuziek te bieden heeft. Erwin Zijleman

Nick Saloman blijft een einzelgänger die zich gemakkelijk van de buitenwereld afsluit om in alle rust liedjes te schrijven. Maar als deze kenmerkende manier van componeren een noodzaak wordt, zorgt dat voor de nodige onrust in zijn hoofd. Normaal krijgen de The Bevis Frond nummers een herziening van zijn maatje Paul Simmons die er nog wat aan schaaft en schuurt. Een soort van vier ogen beleid, bij goedkeuring verlaten de songs de studio en belanden ze in de handen van de luisteraars.

Dit verhaal gaat echter niet op voor het tijdens de pandemie tot stand gekomen Little Eden. Het werkterrein beperkt zich tot de huiselijke sfeer waar de plaat tot stand komt. Het kleine paradijs in de boze tot stilstand gekomen dwaze wereld waar wij ons op dat moment in bevinden. Het leven neemt letterlijk in de I Can’t Breathe gitaarballad wendingen die niet te plannen zijn. Maybe We Got It Wrong en zien we het allemaal verkeerd en kijken we positiever tegen de toekomst aan.

Dus gelukkig hebben we deze ongemakkelijke periode reeds afgesloten en maakt Nick Saloman weer aangenaam gebruik van de mogelijkheden die een bredere bandsamenstelling hem biedt. Niet alleen gitaristen Paul Simmons en Bari Watts maar ook bassist Louis Wigett en drummer Dave Pearce zijn weer van de partij en dochterlief Debbie Saloman verzorgt de achtergrondzang. Een rijkelijk voorrecht dat je vooral in het speelplezier terug hoort. Nick Saloman is een gitaargenie dat het liefste zijn instrument solerend laat spreken.

Een muziekdeskundige die zich in het spel van grootheden als Carlos Santana, Neil Young, Greg Sage en J Mascis verdiept en deze huilerige, eigenzinnige smerige wijze van uitvoeren in zijn eigen spel verwerkt. Op Focus on Nature richt Nick Saloman zijn focus meer dan ooit op gitaargod Jimi Hendrix, en komt daar goed mee weg. Het gezelschap leeft zich heerlijk in de ruim acht minuten durende alternatieve Mr. Fred’s Disco progrocker uit, waardoorheen de psychedelische Pink Floyd adem en door Neil Young geïnspireerde gitaarlijnen voor een verfrissende wind zorgen.

De paardenbloem op de albumhoes symboliseert zijn staat van dienst, de weelderige bloeidagen zijn voorbij maar nog steeds levert hij aangename rocksongs af die zich als stofdeeltjes door de wind laten meevoeren, waaruit weer nieuwe songs ontplooien. De teksten staan zoals altijd bij de waanzin van de dag stil, The Bevis Frond klinkt jeugdiger dan ooit. En dat is bijzonder, zeker met een frontman die inmiddels zijn zeventigste levensjaar gepasseerd is.

Toch blijft Nick Saloman trouw aan de punkrockbasis en zijn de tracks inwisselbaar voor het vroeg jaren negentig tijdsbeeld op het indierock antwoord van het meer toegankelijke Jack Immortal. Net als in het pijnlijke stevige Hung on a Wire en de Hairstreaks sixties staat daarbij de sterfelijkheid centraal al legt die laatste juist het accent op het onvermijdelijke ouder worden. De prachtige Brocadine folk blijft tevens in dit decennium steken en benadrukt nogmaals de veelzijdigheid van The Bevis Frond.

Nick Saloman introduceert de plaat met een heerlijk schurend hardrock intro, waarna hij gelijk zijn ontevredenheid uitschreeuwt. Hij geeft de samenleving direct in Heat een kritische trap na en benadrukt als songsmid dat hij nog steeds dat anarchistische punkhart bezit. De aarde is een oververhitte planeet, niet alleen door de klimaatschommelingen maar vooral vanwege het wanbeleid waarbij het om geld en macht draait. De hulpeloze volgende generatie zit met deze puinhopen opgescheept, het verstopte rioolputje waar de drek als een parasietenvirus uit kruipt.

Hebben we dan niks geleerd? Blijkbaar niet. Het zwarte Happy Wings fastfood tijdsbeeld stelt de bio-industrie en massaproductie aan de kaak. Laaghangende Big Black Sky depressies vervuilen het luchtruim. Pandemie naweeën denderen nog in de emotionele gelatenheid van het uitgestorven Leb Off door. Een bijna intiem vader dochter momentje met de overige bandleden als toeschouwers.

Gelukkig is er ook nog ruimte voor zijn typerende sarcastische zelfspot. De luchtige relativerende Wrong Way Round powerpop geeft inzicht in het dwarse naïeve anders denken. The Hug vraagt om respect voor zijn baanbrekende werk als muzikant. In het mijmerende Vitruvian Man herplaatst hij zich in de perfecte Messias rol van rockidool, al blijft hij voor de omgeving die gevaarlijk uitziende buitenstaander waar in het verleden Nirvana (Smells Like Teen Spirit) en Radiohead (Creep) al over gezongen hebben.

De troosteloosheid van de piano voegt er de nodige neerslachtigheid aan toe. Ook Here for the Other One staat bij die outsider positie stil, het eeuwige voorprogramma waar een enkeling voor komt, al weten deze de naam van die band niet eens te noemen. Een pijnlijke constatering, die helaas vaak wel kloppend is.

We vervoeren ons als een razende grunge garage noise orkaan met reserve brandstof door de Empty tekortkomingen heen. Het Focus on Nature titelstuk benadrukt nogmaals dat we op aarde te gast zijn. We herbouwen ons isolement en bewonen onze veilige aurabubbel. Het pijnlijke Gods’ Gift bevestigt nogmaals dat we geen oog voor de omgeving hebben en slechts blinde zoekers in het paradijs zijn. Zelfs deze confronterende recht in je gezicht rocksong verandert daar niks aan.

In het psychedelische Mirror leeft bassist Louis Wigett zichzelf uit. Nick Saloman identificeert zich niet met de maatschappij, maar houdt deze slechts een spiegel voor. Focus on Nature benoemt de corona nasleep en het aardse verval maar staat tevens bij persoonlijke thema’s als de sterfelijkheid en uitgerangeerde rockartiesten sterrendom stil. Focus on Nature overtreft het meesterlijke Little Eden en geeft treffend aan dat Nick Saloman het beste in groepsverband functioneert.

The Bevis Frond - Focus on Nature | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik vind dit net een iets minder album dan zijn twee vorige. Daar had ik geen enkel probleem met de lengte van die platen en hier wel een beetje. Niet dat er geen prachtige songs opstaan natuurlijk met vooral Mr. Fred's Disco als het hoogtepunt. Ik heb pas recent gezien dat de band optreedt in Het Depot in Leuven en heb direct een ticket gekocht: ik ben benieuwd of er nog andere Belgische fans zijn van de man en zijn band.
En toch toch... staat dit album nog steeds op de eerste plaats in mijn beste van dit jaar.