Catherine Lara - Ad Libitum (1972)

De eerste plaat van Catherine Lara en wat voor één. De klassiek geschoolde violist maakt hier een indrukwekkend debuut.
Het begint al met Ad Libitum, een klassiek, prog aandoend werk, een klein meesterwerk. Tegen het bombastische aan, maar gaat nergens over de grenzen heen. Alleen de start met een ontketende pianist is geweldig. k vind het moeilijk haar debuut goed te duiden. Natuurlijk het is chanson, maar toch wel anders dan gewoonlijk. Het is veelzijdig, rijke arrangementen en soms ook zeer eenvoudig (Dis-moi). Zo begin jaren 70 had je ook andere artiesten die een vol orkestraal geluid hadden, zoals Gérard Manset en de Canadese artiest Jean Pierre Ferland. Daar schuurt ze wel tegenaan, met hier en daar ook wat psychedelische kantjes.
In Franstalige landen vaak bekend, maar hier in Nederland maar bij een select gezelschap.Dit debuut luistert zich als een soort concept album, de nummers gaan mooi in elkaar over.Verder is deze hoes natuurlijk prachtig, bijna Anton Corbijn achtig. De jaren 70 vind ik in artistiek op zicht zeer geslaagd voor Catherine Lara. De jaren 80 waren meer succesvol, toen ze zich als rock diva gedroeg. Daar heb ik veel minder mee, dan deze rijke muzikale songs met prachtige poëtische teksten. Een aantal songs van de eerste platen heeft ze een aantal jaar geleden opnieuw opgenomen op een yiddische muzikale wijze. Haar stem was intussen veranderd van een mooie sopraan in een wat gruizige blues stem, de nummers werden allen een octaaf lager gezongen.
Toch bleven de nummers ook op deze wijze overeind, ik vond het best geslaagd, maar blijf een lichte voorkeur hebben voor de originele.