A/Oratos - Ecclesia Gnostica (2024)
mijn stem
5 stemmen
Frankrijk
Metal
Label: Les Acteurs de l'Ombre
-
Le Hiérophante (6:33)
-
Daath (5:54)
-
Deuteros (6:43)
-
Disciplina Arcani (6:17)
-
Ô Roi des Eons (6:53)
-
De la Gnosse Eternelle (4:02)
-
Le Septième Sceau (6:20)
1
geplaatst: 2 februari 2024, 20:26 uur
De Kerk der Kennis...
In hedendaagse black metal worden wel vaker interessante filosofische concepten verwerkt, en je zou ervan versteld staan hoe vaak die ideeën een verlichte basis hebben. Tegenstellingen in de kunst, ik vind het altijd wel fijn. Hier gaat het voornamelijk over gnostiek, een soort verlichte maar evenzeer door de Katholieke Kerk verketterde tegenhanger van al die cultuuruitingen die het stoffelijke aanhangen. Materialisme is vaker een vloek dan een zegen, als je het mij vraagt, en heeft dientengevolge reeds veel leed berokkend.
Het Franse kwartet A/ORATOS komt, na een EP enkele jaren geleden, met hun debuut op het in bescheidene kringen vermaarde label Les Acteurs de l'Ombre en dat is, in navolging van o.a. Pensées Nocturnes, The Great Old Ones en Au-Dessus, een goeie match. De gelaagde composities roepen een veelal somber gevoel op, maar verrassend genoeg ervaar ik bij vlagen ook een bepaald soort euforie - de sound van de band draagt een zekere grandeur in zich. Opener Le Hiérophante begint nog enigszins beduusd, maar vanaf Daath worden de registers opengetrokken.
Het aparte, met behoorlijk aanstekelijke melodieën begiftigde Deuteros en ruige wervelwind Disciplina Arcani (een soort christelijke geheimhoudingsplicht omtrent een aantal rituelen) vormen de kern van het album (hoewel dat qua plaatsing niet helemaal klopt, ik bedoel eerder het kloppende, bruisende hart en dat is ook vaker aan de linker- dan rechterzijde te vinden). De songs daaromheen spelen voor mij duidelijk een nevenrolletje, waarbij A/ORATOS zich niet echt weet te onderscheiden van andere bands in het genre maar gewoon kwaliteit aan inleving weten te paren.
Qua invloeden/verwante geluiden moeten we het niet al te ver gaan zoeken, in het eigen Frankrijk alleen lijken dit soort bands als paddenstoelen uit de grond op te rukken - ik verwijs daarbij graag naar zusterband Griffon (waar zanger Aharon ook deel van uitmaakt). En ook moest ik denken aan Duitse atmo/blackbands zoals Agrypnie en Der Weg einer Freiheit.
Oh, wat wel voor onderscheid zorgt: de declamaties, die eigenlijk best doen denken aan kerkgezangen bij momenten. De ironie daarvan ontgaat me niet, de leden van A/ORATOS delen dat inzicht ongetwijfeld met me. Ik hoor hier een jonge band die met ideeën en concepten op de proppen komt en zich daar met het nodige enthousiasme in verliest en verdiept, maar ook nog kan schaven aan de coherentie van zo'n plaat. Ik blijf de band in ieder geval volgen.
3,5 sterren
In hedendaagse black metal worden wel vaker interessante filosofische concepten verwerkt, en je zou ervan versteld staan hoe vaak die ideeën een verlichte basis hebben. Tegenstellingen in de kunst, ik vind het altijd wel fijn. Hier gaat het voornamelijk over gnostiek, een soort verlichte maar evenzeer door de Katholieke Kerk verketterde tegenhanger van al die cultuuruitingen die het stoffelijke aanhangen. Materialisme is vaker een vloek dan een zegen, als je het mij vraagt, en heeft dientengevolge reeds veel leed berokkend.
Het Franse kwartet A/ORATOS komt, na een EP enkele jaren geleden, met hun debuut op het in bescheidene kringen vermaarde label Les Acteurs de l'Ombre en dat is, in navolging van o.a. Pensées Nocturnes, The Great Old Ones en Au-Dessus, een goeie match. De gelaagde composities roepen een veelal somber gevoel op, maar verrassend genoeg ervaar ik bij vlagen ook een bepaald soort euforie - de sound van de band draagt een zekere grandeur in zich. Opener Le Hiérophante begint nog enigszins beduusd, maar vanaf Daath worden de registers opengetrokken.
Het aparte, met behoorlijk aanstekelijke melodieën begiftigde Deuteros en ruige wervelwind Disciplina Arcani (een soort christelijke geheimhoudingsplicht omtrent een aantal rituelen) vormen de kern van het album (hoewel dat qua plaatsing niet helemaal klopt, ik bedoel eerder het kloppende, bruisende hart en dat is ook vaker aan de linker- dan rechterzijde te vinden). De songs daaromheen spelen voor mij duidelijk een nevenrolletje, waarbij A/ORATOS zich niet echt weet te onderscheiden van andere bands in het genre maar gewoon kwaliteit aan inleving weten te paren.
Qua invloeden/verwante geluiden moeten we het niet al te ver gaan zoeken, in het eigen Frankrijk alleen lijken dit soort bands als paddenstoelen uit de grond op te rukken - ik verwijs daarbij graag naar zusterband Griffon (waar zanger Aharon ook deel van uitmaakt). En ook moest ik denken aan Duitse atmo/blackbands zoals Agrypnie en Der Weg einer Freiheit.
Oh, wat wel voor onderscheid zorgt: de declamaties, die eigenlijk best doen denken aan kerkgezangen bij momenten. De ironie daarvan ontgaat me niet, de leden van A/ORATOS delen dat inzicht ongetwijfeld met me. Ik hoor hier een jonge band die met ideeën en concepten op de proppen komt en zich daar met het nodige enthousiasme in verliest en verdiept, maar ook nog kan schaven aan de coherentie van zo'n plaat. Ik blijf de band in ieder geval volgen.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.