John Taylor / Martin France / Palle Danielsson - Angel of the Presence (2005)

Fijn trio-werk dat pretfrit voor ons heeft uitgekozen. Dat John Taylor en Palle Danielsson goeie muzikanten zijn, is al langer dan vandaag bekend, en die Martin France is zeker weten een waardevolle medespeler.
Geen reden tot klagen dus, maar het blijft (net als bij Bennik, Borstlap en Glerum trouwens) allemaal nogal binnen de perken. Deze heren pakken hun composities weliswaar wat rustiger aan, maar ook hier sijpelt langs alle kanten een bepaalde zin voor avontuur naar binnen, die helaas nergens ontploft.
Iets meer ambitie (of pretentie?), en het album had vast wat vaker zijn weg gevonden naar de figuurlijke platendraaier.

oh ja, moet zelf ook nog wat melden

subtiel, geen pretentieuse bombast, mooie samenwerking en weet ook na meerdere luisterbeurten nog steeds charmeren.

Daarnaast vind ik persoonlijk ook erg prettig dat het "echte jazz" is gebleven..te veel moderne (zeg na 2000) jazz klinkt als een concept om een groter publiek te vermaken. Deze 3 mannen hebben plezier in het creeeren van (jazz)muziek en dat kun je horen. bijkomend voordeel is de persoonlijke touch die hierdor ontstaat...een eigen geluid.

althans, naar mijn beleving...

Nu dacht ik dat jij juist afhaakt als het ontploft...

Ik ben er nog niet zo lang mee bezig dus een zinnige lap tekst laat nog op zich wachten, maar het smaakt prima.

Toch niet, en wat betreft pianomuziek moet er heel wat gebeuren vooraleer ik er niet meer doorkom.

tip: Cecil Taylor, Borah Bergman en Ran Blake

wedje maken dat geen enkel album van deze 3 meesters boven de 3* uitkomt

Bij Winged Serpent bleef de teller alvast op 3 staan dus er zit wel iets in die theorie...

Maar over dit album, ze doen het alle 3 goed en de muziek klinkt erg natuurlijk, geen overdreven franjes noch uitbarstingen en toch de nodige variatie door het pingel dan wel tokkel gehalte op de juiste momenten op te drijven. Niet dat we hier een album met een geluid zo spannend als het broekje van eender welke wielrenner op het bord krijgen maar de muziek is wel levendig en boeit. Komende dagen zie ik me er wel nog plezier aan beleven, al moet de toekomst wel nog uitwijzen of de vergeetput haar zwaartekracht niet genadeloos laat gelden. Heb namelijk de indruk het best aardig te vinden, verpletterd word ik alsnog niet.

Maar Waltz For Debby is ook geen woeste storm die door je kop huishoud en toch blijft het hangen, misschien is deze wel even hechtend na verloop van tijd, we zien wel. Alleszins aardig werk wat hier wordt verricht.

Alles wordt vakkundig en smaakvol uitgevoerd, maar mij bekruipt tijdens het luisteren toch ook regelmatig een "13 in een dozijn" gevoel, ik mis ook wel passie en avontuur in het samenspel.
Zeker geen straf om naar te moeten luisteren, maar niet direkt mijn ding.

In orde (als je me er zo nu en dan eens aan herinnert).

Mijn totaalindruk ligt in lijn met de meesten hiervoor; degelijk, maar niet spannend genoeg. Prettig is dat de ritmesectie veel ruimte krijgt want ik vind die Martin France best lekker drummen en daardoor is het dus ook niet echt een pianoplaat. Bij de langzamere stukken dwaalt mijn aandacht toch wel weg af en toe. Komt dat door het misschien wat te chique, perfecte spel, of omdat er toch te weinig verrassende wendingen in zitten? Feit is dat ik de vlottere stukken en dan met name Afterthought en In Cologne nog het aardigst vind.

Ik wil dit graag ook even met de Village Vinguard-sessie van het Bill Evans Trio vergelijken: allebei een pianotrio, en allebei vrij rustige muziek. Waar Bill Evans me weet te raken met zijn emotionele spel, laat John Taylor me enigszins koud. Ook vind ik de bassist hier wat minder. Zoals sq zei doet de drummer goed zijn best, maar ikzelf houd meer van pianoplaten, dus dat doet mijn waardering ook niet verhogen. Helaas is dit het dus ook niet helemaal voor mij. 3*

ik dacht echt een album gevonden te hebben waar iedereen (alle vaste deelnemers van dit topic) zich wel in zou kunnen vinden (uitgaande van de meest gehoorde kritieken en de smaken die ondertussen wel zo'n beetje bekend zijn) .....en dan is het weer te saai en missen ze "de klik" of weet het niet een uur lang de aandacht vast te houden (Duh...Waltz for Debbie deed dat ook niet, althans niet bij het aanwezige publiek ) Dit is overigens een album dat bij mij op de achtergrond speelt waarbij ik af en toe (regelmatig) even gegrepen wordt...net als bij Waltz...(die ik dan weer minder spannend vind)

zucht...het moet toch een keer lukken om een album te vinden waar iedereen gewoon enthousiast over is, dat moet toch kunnen !! Ik bedoel goed is toch gewoon goed.

Ga maar weer broeden op wat ik volgende keer aan ga bieden. Mijn persoonlijke favorieten zijn in ieder geval te eigenwijs voor de meeste deelnemers en komen dus al helemaal niet in aanmerking

dit is overigens geen kritiek of zeurmomentje of zo...ik blijf me alleen verbazen/ergeren, gelukkig ook amuseren/uitdagen door het fenomeen smaak en muziekwaardering....Gewoon een persoonlijke beschouwing tussendoor

Aram of the Two Rivers (maandalbum) deed het destijds goed bij vrijwel iedereen (laagste score was 3,5, en gemiddelde staat nu op 4,16). Het grappige is dat dat album weer wat verder staat van de 'pure jazz', voor zover die bestaat. Ga er voor de rest maar vanuit dat het ligt aan de luisteraars, en niet aan de muziek die je uitkiest.

haha...dat is helemaal niet grappig, dat is ironisch...en een beetje triest

maar inderdaad is het zo dat de albums die wat verder van jazz eigen zaken als...(kom op, je kent ze ondertussen wel )...staan, vaak hoger gewaardeert worden in dit topic dat zich het JAZZ album van de week noemt.

maar goed...daar heb ik me ondertussen al zo vaak over uitgelaten dat het zelfs mij begint te vervelen ( )

Aram of the Two rivers werd inderdaad hoog gewaardeerd (niet door mij) maar het is zeker niet zo dat geldt voor alle randjes in dit topic.

Getatchew Mekuria, The Ex & Guests - Moa Anbessa (2006) werd vooral hoog gewaardeerd door de niet-deelnemers aan het topic. Mijn eigen Stanley Clarke - Rocks, Pebbles and Sand (1980) is helemaal de grond in geboord.

Dat is in ieder geval jammer dan. Zelf heb ik totnogtoe telkens een album gekozen dat zonder meer tot mijn favorieten behoort (en de artiesten al helemaal) omdat ik dan hoop dat iemand anders er dan evenveel plezier uit kan scheppen. Natuurlijk zal niet iedereen het even makkelijk behappen maar ook al zijn het er maar 2... toch leuk als je er nog mensen warm voor kunt maken aangezien je het zelf zo koestert. Een plaat vinden die iedereen goed vind is een beetje zoals Sisyfus die zijn steen de berg oprolt, haast onmogelijk dus kan je net zo goed je favorieten wat promotie gunnen (ik geef toe : zeg dit allemaal een beetje uit eigenbelang omdat je nr1 Jazz-album me enorm aanspreekt en ik dus denk/hoop dat jij nog, zeker voor mij, leuks uit de hoed kunt toveren ).

Wat ik - en wil niets bekritiseren hoor maar moest het gewoon even kwijt- ook wat jammer vind zijn "interessante keuze's", albums die wel speciaal zijn door hun onorthodoxe karakter maar ook niemand echt enorm raken. Moha! heeft je dan wel bij de lurven de 1ste keer maar kan me moeilijk voorstellen dat iemand wanneer er 5 albums mee moeten naar een onbewoond eiland, daarvoor gaat. Heeft ook geen 5* sterren gekregen geloof ik dus... Dit topic lijkt me echt een leuk iets om onbekende parels te ontdekken via anderen, je zal missschien niet elke week aan je trekken komen maar als iedereen nu eens echte favorieten naar voren bracht, is de kans dat er echt fantastische ontdekkingen gedaan worden (ook al zijn het er maar 1 of 2 personen per week die er wat aan hebben) niet groter? Tenslotte heeft iedereen wel een persoon met wie er raakvlaken zijn.

Nu, wil niet zagen hoor dus mijn excuses als het zo overkomt, maar dit was dan mijn beschouwing tussendoor

Kijk en dit vind ik jammer. Het viel me al vaker op met de albums die je kiest en de gene waarvan je zegt dat je ze mooi vind, soms een kloof tussen zit. Promoot eens een album wat je zelf echt als mooi ervaart en laat ons daar over mee praten. Vanaf het begin van dit topic maak je me enthousiast over de platen die je verdedigd en geef je aan van "eigenwijze" jazz te houden/
maar als je een plaat moet kiezen komt er weer een sbs-plaat om de hoek zeilen.

Ik snap niet waarom je een middle of the road albums zou kiezen. Het javwd-clubje is een redelijk vast clubje en we weten wel wat een ieder interessant vind en wat niet. Juist de platen die een keer af wijken van het geen wat iemand normaal mooi vind. maakt het topic interessant. bijv: zo vond ik night at tunisia een erg leuk album, die ik vanuit mijn interesses niet gauw zou beluisteren.

Die albums die iedereen haast mooi vinden mogen vaak niet in dit topic. Het topic heeft een maximum van 20 stemmen. Denk maar aan albums als een love supreme, kind of blue etc (echte jazz). Volgens mij vinden bijna alle leden van dit topic die albums goed..

ps en wat is eigenwijze jazz? Pakistani Pomande werd ook redelijk goed ontvangen (heel extreem vind ik die trouwens ook niet, maar goed). Heemskerk geeft die een 3* en hij houd toch echt van freejazz enzo. Je kunt niet iedereen te vrede stellen. Wat ik wil zeggen is juist die onbekende persoonlijke pareltjes zijn interessant. Iemand kan plaat free-jazz x minder mooi vinden, maar dat wil niet zeggen dat hij a free-jazz ook niet mooi vind. het topic breed houden met verschillende stromingen kan er zorgen dat iemand zijn muzieksmaak qua jazz verbreed.

even over dit album: Op Angel of the presence er is best leuk album. Maar ik kan er tot nog toe niet enthousiast van worden. Het is goed samenspel. maar de totale plaat klinkt een beetje als een niemendalletje. Geen nummer die er echt boven of onder uitspringt. Zit tussen de 2.5 en 3*

edit ik zie nu net dat wcs precies het zelfde punt maakt in zijn berichtje.

als ik een album wil vinden die door iedereen met enthousiasme begroet wordt moet ik dat toch zeker zelf weten

Heel stoer Korenbloem...maar Pakistani Pomade mag je echt wel eigenwijs of extreem noemen...vind ik zelfs...en iedereen weet dat ik de allerstoerdeste freejazz leipo ben

Ik heb gewoon geen zin om mijn persoonlijke favorieten te delen (gratis ter beoordeling) met jan en alleman (punt) als je dat jammmer vind omdat mijn smaak of mijn enthousiasme je aanstaat dan loop je toch gewoon mijn stemlijst ff door....hoe moeilijk kan het zijn?

Maar toch bedankt voor de wijze woorden jongens....

Overigens geef ik dit album 4 sterren Ik vind het dus een goed album (een favoriet dus) het behoort tot mijn meest gedraaide jazzalbums....daaarmee is dus ook maar weer duidelijk hoe eigenwijs mijn smaak is. blijkbaar hoort niemand wat ik hoor...

snap niet goed wat het met stoer te maken heeft...

Maar goed je geeft een duidelijk antwoord, maar toch vind ik het jammer.

Ik geloof dat thejazzscène reeds iets gelijkaardigs zei in het jazz-album van de week-topic zelf, maar ik ben het er absoluut niet mee eens. Waarom zouden mensen geen keuzes naar voor mogen schuiven waarvan ze eens willen peilen hoe anderen die muziek aanvoelen? Als jullie tijd zodanig kostbaar is, dat je alleen maar parels van albums wilt ontdekken, mij niet gelaten, maar dan denk ik dat je zelf selectiever met de albums moet omspringen. Of dat dit topic nu eenmaal niet de aangewezen plek is om ontdekkingen te doen, maar wel de stemlijsten van gebruikers met een overeenkomstige smaak...

Een concreet voorbeeld van wat ik bedoel is bijvoorbeeld een keuze die al een tijdje geleden werd gemaakt: het Portico Quartet. Voor mij gelden deze musici nog steeds als één van de mooiere ontdekkingen die ik via dit topic heb gedaan, zonder dat de band mij van A tot Z van mijn sokken blaast. Nee, met "gewoon erg mooi" neem ik ook al vrede. Om die reden vind ik ook 'Angel of the Presence' niet misstaan in dit topic - integendeel.

Ik wil maar zeggen, laat ons geen klimaat creëren waarin mensen zich moeten schamen als ze een keertje een minder album te berde brengen. Daar is niemand mee gebaat! Volgende week immers beter, nietwaar?

We leven in een democratie (staat alleszins zo in de wet) en ieder is vrij te doen wat hij/zij wil, dus kan dit net zo goed zijn : "De mening van die malle Robinmans gaan we even lekker in de wind slaan."

Bij deze, beste Jazzvriend wil ik maar even zeggen; wat ik daar zo even schetste was gewoon mijn ideale versie van dit topic en hoe ik het graag zo hebben, ik geef ze gewoon en wat de rest ermee doet (een paar voorbeelden : er eens goed mee lachen, er het zijne/hare van denken, er totaal geen gehoor aan geven) dat is jullie zaak natuurlijk

t' Is nu eenmaal gewoon zo dat muziek me énorm hard kan raken (net als een boek van Bukowski of Reve bvb) en dat dat nu net de spreekwoordelijke zwaartekracht was die me in het diepe Jazzdal liet tuimelen. De nummers van Coleman, Coltrane of Bley klinken me namelijk zo oprecht, prachtig en gemeend in de oren dat ik er zielsgelukkig van word, A Love Supreme da's nu toch 1 van die zaken die het leven simpelweg mooier maken?
En dat soort muziek zoek ik, het moet beroeren, betoveren, omver blazen, een klap in het gezicht geven,... muziek die je voelt.
Soms kan een experiment wel boeiend zijn maar wat wanneer de spanning weg is van de 1ste paar keren, wanneer de kennismakingsronde over is en de oren afgestemd op het "vroeger toch veel vernieuwendere" ?

En daarom lijken "interessante albums" me dus zo oninteressant, d'r bestaat betere muziek waaraan ik nu eenmaal veel meer heb. Waarom naar Japansetrommeltrommelpompompom en undergroundnoisejazzfunkbladeblieblablaikzegmaarwat muziek op zoek gaan wanneer Waits in mijn platenkast staat? Die laatste doet me toch veel meer en geniet ik toch meer van?

Maar los van alle woorden die ik hier nu aan vuil maak, zou ik graag nogmaals in herhaling willen valllen : 't is maar mijn gedacht en zei een oude Griekse baardaap (van wie zijn naam me nu even ontsnapt) niet dat ieder zijn eigen waarheid kent?

Ik begrijp wat je bedoelt, maar naast een zoektocht naar onontdekte meesterwerken vind ik dit topic ook gewoon leuk als interactieve kennismaking met stukjes jazz-geschiedenis...
'Jazz Abstractions' is voor mij bijvoorbeeld geen pracht-plaat geweest, maar ik vind het wel fantastisch te weten dat legendes uit verschillende werelden op een dergelijk niveau met elkaar gemusiceerd hebben... Immers, als jazz je interessegebied is, dan wil je je referentiekader toch alleen maar vergroten - of wil jij geen "master in jazz-knowledge" worden?

PS: Gisteren Bley gezien in De Vooruit?

Eerlijk waar, 't enige wat me drijft is de drang om nieuwe muziek te ontdekken die mijn wereld in opsekopsiestand zet, nieuwe dingen te leren kennen die me verbazen en ontroeren. Mocht ik daarbij dan opeens kenner blijken te worden, geen probleem maar ik ben al blij een gewone Jazzliefhebber te kunnen zijn

k' Zal vast maar een simpele ziel zijn zeker maar genieten van een goeie plaat is voor mij al genoeg. Hoe dan ook, zelfs als iedereen steeds met een favoriet op de proppen komt, zal er wel eens een ontgoocheling vallen maar toch... liever een emotionele rollercoaster die mijn petje te boven gaat dan een "interessant album" die me niet weet te overtuigen

PS : Klein trauma, 2 weken voor het concert (het ticket is dan al even in mijn bezit) blijkt dat ik op de datum ervan in het buitenland zal zitten... jammer genoeg dus moeten missen maar heb nu o wrede ironie mijn ticket wel nog steeds

Dan kan ik je gemoed sussen door te eerlijk te bekennen dat je een eerder wisselvallig concert hebt gemist. Bley improviseert alles ter plekke, en maakt (dat is zijn handelsmerk, vermoed ik) een eclectische collage van verschillende stijlen en melodieën door elkaar.

Dat pakte echter niet overdonderend uit in De Vooruit: Bley is, met ouder worden, meer en meer een lyricus geworden (des te meer door zijn laatste albums bij ECM - zo liet hij "zware" akkoorden lang nagalmen, en kwam hij zelf in haast Jarrett-achtige uitwijdingen terecht), maar het lijkt alsof zijn stijl (cfr. supra) de lyriek aan banden legt. Bovendien keerden doorheen het ganse uur (langer kan de man fysiek niet meer spelen) thema's terug, doch voelde de set absoluut niet coherent aan.

Alles bij elkaar dus veel interessante ideeën gehoord (Bley verwerkt tegenwoordig bijvoorbeeld veel eenvoudige blues in zijn stotterende improvisaties), zonder dat het geheel mij echt heeft overtuigd. Persoonlijk had ik iets meer avant-gardistisch, energetisch en vooral nog complexer verwacht...

En toch, Bley is zo 1 van die artiesten waar ik gewoon blindelings cd's van durf kopen... zelf met een slecht concert had hij me misschien nog kunnen overtuigen. Hoor hem veel te graag bezig om zo'n buitenkansje te missen en daar niet ontgoocheld over te zijn

Zijn unaej en ik nu niet trouwens verschrikkelijk offtopic aan het geraken? Had eigenlijk al lang iets verwacht in de trant van "berichten verwijderd, deze conversatie kan via PM worden verdergezet"...

Bij deze, terug on-topic iedereen...