Necrophobic - In the Twilight Grey (2024)

Ah!! De nieuwe Necrophobic is in aantocht. En op basis van de eerste twee singles "Stormcrow" en "As Stars Collide", die absoluut niet misselijk zijn, heb ik goede hoop op een knaller van jewelste. Hopelijk tikt dit album het niveau van voorganger Dawn of the Damned aan, maar dat wordt wel een uitdaging.

In ieder geval is In the Twilight Grey één van dé metal-releases waar ik dit jaar vooralsnog het meest naar uit kijk.

Ik kende ze nog niet. Ben ook niet heel erg thuis in het genre, maar dit is een verdomd lekker plaatje bij eerste beluistering. Staat op de longlist voor top 10 albums van het jaar.

Ik heb Necrophobic nooit op een slecht nummer weten te betrappen, maar ik ben ook nooit overdonderd geweest door wat zij ten gehore brengen. Wat opmerkelijk is, want qua genre(s) en omschrijving zou het precies in mijn straatje moeten passen. Ik kan de vinger er nog altijd niet op leggen. Voor nu houd ik het bij 3,5* omdat ik het een degelijk album vind, maar niet geneigd ben om het vaak te luisteren.

Dawn of the Damned van Necrophobic was en is voor mij persoonlijk nog steeds de beste metalplaat van 2020. De intense black-death metal van dit duistere gezelschap uit Zweden, sloeg bij mij toen in als een bom. Ik durfde zelfs de vergelijking te maken met het Dissection-meesterwerk Storm of the Light's Bane en daar sta ik nog steeds faliekant achter.

Necrophobic bestaat ondertussen alweer 35 jaar sinds de oprichting in 1989 en mag zeker als één van de grondleggers van de death/black metalbeweging gezien worden. Hun platen zijn stuk voor stuk de moeite waard te noemen, met klassiekers zoals Darkside uit 1997, Bloodhymns uit 2002, Death to All uit 2009 en recentelijk toch vooral ook Mark of the Necrogram uit 2018 en uiteraard het eerder aangehaalde Dawn of the Damned uit 2020.

Zo'n 3,5 jaar later mocht dan eindelijk in maart 2024 de langverwachte opvolger verschijnen in de vorm van In the Twilight Grey, een weergaloos en uitstekend album die eigenlijk aan al de verwachtingen voldoet waar ik op gehoopt had, ware het niet dat dit album, ondanks dat hij gevaarlijk dicht in de buurt van Dawn of the Damned komt, nét een tandje minder is. Maar dan ook nét, want ik deel dit album nog steeds met gemak een ruime 4,5 punten uit. Ik ben namelijk heel, maar dan ook héél erg in mijn sas met Necrophobic's meest recente wapenfeit!

Om de één of andere reden lijkt de band sinds Mark of the Necrogram wat toegankelijker te klinken, ondanks dat het leeuwendeel van het materiaal raast, tiert, bijt en vernietigd. Het komt vooral ook doordat Necrophobic zeer pakkende, melodieuze stukken binnen hun muziek naar voren laat komen, wat veelvuldig doet herinneren aan o.a. Iron Maiden. Dissection deed dit ook al zo goed en eigenlijk doet Necrophobic zo'n beetje hetzelfde kunstje. Dat maakt dat hun muziek, ondanks de intens harde en volle productie waarin ieder instrument naar voren lijkt te komen, toch ook wat lijkt te 'ademen'; er ontstaat als het ware ruimte binnen de sound van Necrophobic, zodra de wat integere en melodieuze kant van de band opduikt en inhoudelijk zorgt dit ervoor dat de muziek ook blijft boeien van de eerste tot de laatste seconde. Maar laat er geen twijfel over bestaan dat In the Twilight Grey een kneiterharde plaat is, die ook tijdens de snelle, harde, furieuze en ijzingwekkende momenten volledig overeind blijft staan.

Al jaren is het geheim van Necrophobic de voornaamste songwriter binnen de band, gitarist Sebastian Ramstedt. Deze man weet hoe hij een nummer moet schrijven en doet dit dan ook met verve. Ook op In the Twlight Grey heeft hij de meeste nummers voor zijn rekening genomen en deels gezamenlijk met bassist Tobias Cristiansson. De nummers zijn in veel gevallen recht-voor-zijn-raap maar ook grootse en meer epische nummers passeren de revue. En laat Necrophobic vooral in de langere nummers het beste tot hun recht komen.

Op voorganger Dawn of the Damned zijn het de twee langste tracks die er met kop en schouders bovenuit steken, namelijk "The Infernal Depths of Eternity" en "The Return of a Long Lost Soul". Op In the Twilight Grey zijn dat het meeslepende en kwaadaardige "Shadows of the Brightest Night" en het fenomenale titelnummer die de plaat naar een machtig niveau tilt. Op deze twee nummers klinkt Necrophobic groots en euforisch en zijn met gemak de kroonjuweeltjes van een al fantastisch album.
Maar er staat meer fraais op. Opener "Grace of the Past" brengt alle ingrediënten waar Necrophobic om bekend staat, tezamen in één nummer. Aggressie. afwisseling en melodie gaan hand in hand hier!
Andere toppers als het ziedende "Clavis Inferni", het prachtige "As Stars Collide", het knallende en tegelijkertijd meeslepende "Stormcrow" en het grootse en met onnavolgbaar snel gespeelde gitaarriffs dominerende "Mirror of a Thousand Lakes" getuigen allemaal hoe sterk dit album is.

Het enige wat In the Twilight Grey een klein beetje van zijn kracht en intensiteit berooft, is het nummer "Blackened the Horizon" die op de limited edition van het album is terug te vinden. Dit is duidelijk een nummer die, alhoewel zeker niet per se verkeerd, niet de kracht en doeltreffendheid bezit als de rest van het materiaal. Ook de W.A.S.P.-cover "The Torture Never Stops", alhoewel leuk gedaan, voelt wat misplaatst op het album. Tot slot vind ik het instrumentale outro "Ascension (Episode Four)" weinig toevoegen aan het geheel. Gevoelsmatig had het album gewoon na het briljante titelnummer mogen eindigen.
Echter zijn dit slechts kleine smetjes op voor de rest een zeer goed album wat als een waardige opvolger gezien mag worden op het vorige, meesterlijke album. Wat mij betreft mag Necrophobic dan ook gewoon zo doorgaan. Persoonlijk denk ik dat de band op de top van hun kunnen zit en dat is na al die jaren een compliment waard.

In the Twilight Grey is nagenoeg een topper en zeker één van de beste metalalbums van 2024 zover. Ze hebben het toch maar weer geflikt en daarvoor hulde!