Fred Frith - Guitar Solos (1974)

Fred Frith laat hier een album vol met experimentele gitaarklanken horen, waarmee hij beïnvloed is door o.a. John Cage, de aleatorische muziek en het gebruik van de geprepareerde gitaar.

Guitar Solos heeft zijn waarde in de zin dat het mensen kan wakker schudden: 'dit is dus ook mogelijk met een gitaar.' Zelf vind ik electronica of een piano hier betere middelen voor.

Hoewel ik niet twijfel aan de artistieke opvattingen van Frith, doe ik dat des te meer aan zijn manier van spelen en componeren. In avant-garde jazz met bijvoorbeeld een saxofoon in de hoofdrol ben ik daar soms niet helemaal zeker van. Hier hoor ik gewoon dat hij soms echt maar wat aankloot en een hoop willekeurige, ongestructureerde geluiden maakt. Ik weet zeker dat Frith af en toe zelf ook geen flauw idee heeft wat voor klank er nu weer uit zijn gitaar gaat komen.

Dat is dan ook gelijk een belangrijk punt van kritiek. Compositorisch is dit gewoon niet goed en het is dan een wel erg eenvoudige oplossing om een chaotische context te creëren van soortgelijke klanken. Dan vallen ze in ieder geval niet uit de toon. Het zou veel knapper zijn als hij de beste technieken zou isoleren en deze vervolgens in een passend format zou toepassen (bijvoorbeeld een rocknummer, iets modern-klassieks of in ieder geval een compositie met een structuur en doel).