Mike Zito - Life Is Hard (2024)

In het begin van zijn carrière werd Zito nog wel eens beschuldigd van ééntonigheid. Maar het lijkt alsof hij hier wat meer power heeft gevonden. De wat meer heartlandrock-achtige songstructuren hebben plaats gemaakt voor pure bluesrock. Het is een sterke en krachtige plaat geworden, die de Bonamassa-sound meekrijgt, aangezien hij ook deze plaat produceert (hij speelt zelfs op een track mee).

Het is een heel persoonlijke plaat, want Zito bezingt hier het overlijden van zijn vrouw. Ik meen mij een interview te herinneren waarin Zito zij dat zijn vrouw degene was die hem ooit van de drank en drugs heeft afgeholpen, zijn leven op de rit heeft gekregen en hem gestimuleerd heeft muzikant te worden. Dat maakt deze plaat dubbel zo zwaar en melancholisch en druipt van de pijn en de gevoelens van verdriet.

“Life Is Hard is voor mij een compleet kunstwerk,” zegt Mike Zito over de nieuwe schijf. “Ik geloof dat dit het beste album is dat ik ooit in mijn leven heb gemaakt. Mijn vrouw Laura en ik planden dit idee om mijn hart uit te storten in muziek na haar dood door kanker. Joe, Josh en de ongelooflijke muzikanten waren zich volledig bewust van de taak die voor hen lag. Ze brachten veel emotie in de muziek. Ik ben zo trots op dit album en ik weet dat Laura dat ook zou zijn.”

Twee nummers zijn van Zito zelf, de fantastische 'Forever my love' en 'Without loving you', de rest zijn covers van uiteenlopende lieden als Stevie Wonder, Tab Benoit, The Guess Who, Tinsley Ellis en Walter Trout.

De plaat is erg persoonlijk en gaat recht door de ziel, vooral als je het verhaal erachter kent: 'Life is hard, en then you die!'. Wat mij betreft de beste blues(rock)-plaat van het jaar.

Volledig met Mssr Renard eens, wat een geweldige plaat. Snijdt dwars door je ziel. Heb Mike gezien (jaren terug) in een klein zaaltje en toen maakte hij al een enorme indruk op me. Nu jaren later komt dit album voorbij en wat voel ik de noodzaak. Dit is Blues met een grote B… Helaas mee moeten maken waar ook Zito de emotie vandaan haalt. Gelukkig inmiddels weer de poten op de rails en het geluk hervonden … deze plaat voelt als een warm bad. Mike thanks. Dit maakt muziek mooi… ik mijmer wat en draai hem nog een keer. Vijf sterren!!

Goed album. De drummer vind het soms ook wel leuk om een beetje te goochelen op de achtergrond.

Album is een pareltje, de combinatie Wurlitzer/B3 in bepaalde tracks is wat het voor mij fantastisch maakt, uiteraard worden beide toetsinstrumenten ingespeeld door de legendarische Reese Wynans.