Bob James - Jazz Hands (2023)

De oudjes doen het nog best! Mick brengt op zijn tachtigste, samen met zijn maatjes en een paar gasten, een heel aardig album uit, Willie Nelson, inmiddels 90, doet al jaren min of meer hetzelfde en Bob James laat op zijn 83e zijn jazz hands nog maar eens spreken!

Ik wil het hier vooral over dat laatste hebben. Om te beginnen een teleurstellende mededeling voor de ouderwetse cd-verzamelaar: Jazz Hands is in Nederland alleen op vinyl te verkrijgen. Kost dan iets van zes tientjes en heeft een levertijd van enkele weken. Voor de CD zal je moeten uitwijken naar bijvoorbeeld onze oosterburen, waar ik hem heb gekocht (snel geleverd overigens en voor een marktconforme prijs).

Openingstrack Mambalicious is opgenomen met de beide jonge muzikanten die Bob ook nogal eens meeneemt op het podium: Michael Palazzolo op bas en James Adkins, die het nummer samen met Bob James schreef, op drums. Stormachtige opening van het album met veel syntheziser geluid.

The otherside is bijna een blues. Persoonlijk vind ik het een heerlijk nummer, met naast Pallazolo en Adkins, Ricky Peterson op hammond (mooi!) en good old Lenny Castro op percussie. Nummer is van de hand van Sonny Abelardo die samen met Bob het gehele album heeft geproduceerd

Het titelnummer Jazz Hands is dan weer, zoals Monthy Python vaak zei: and now for something completely different. Een nummer gezongen en mede geschreven door CeeLo Green. Moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van de man had gehoord, maar het schijnt een redelijk bekende hip-hopper te zijn.

Met come into my dream, featuring saxophonist Dave Koz, keert de rust weder. John Mahon roffelt lekker mee op drums. Ik weet niet of ik het verzoek letterlijk moet nemen, maar ik wil best deelgenoot zijn van die droom.

Beerbohm, zo maak ik op uit de tekst in het cd-boekje, is de bijnaam van Bob James, gegeven door zijn vriend Quincy Jones. Het nummer is dan ook een hommage aan Quincy. Wederom een lekker drumritme, ditmaal uitgevoerd door eerdergenoemde James Adkins. Lekker jazzy nummer, mede door de akoestische bas van Palazzola.

Op the alchemist horen we wederom het fraaie samenspel van het trio: bas, drums, piano en meer heb je ook eigenlijk niet nodig. Oké, de klapgeluiden zullen nog uit een synth komen, denk ik. Nummer om heerlijk bij weg te dromen.

Mophead wordt in het begeleidend boekwerkje als volgt omschreven: a compelling fusion of hip-hop beats, baroque-style classical harmony, and jazzy instrumental passages.
Kan ik wel een heel verhaal gaan houden hier, maar eigenlijk heb ik daar niets aan toe te voegen.

We vervolgen met that bop featuring DJ Jazzy Jeff. Het schijnt dat dit een bekende DJ is die voorkomt in The Fresh Prince of Bel-Air……….. Ik ken de naam van die serie, maar verder zegt hij mij niets. Volgens de tekst bij de CD is de DJ verantwoordelijk voor Loops Programming &
Sound treatment. Tsja……

Nummertje negen van het album: the secret drawer is redelijk elektronisch met dit keer op sax Andrey Chmut.

Tot slot gaan we onder water.
Niet echt natuurlijk, het nummer sea goddess is live opgenomen tijdens een cruise in the Carribean Sea. Redelijke “sterbezetting” met Nathan Phillips op bas, Jay Williams op drums, Tom Braxton op sax, Dwight Sills op gitaar en Ramon Yslas op percussie. In het boekwerkje noemt Bob hen: “ a supergroup of hot LA session players”. Verder schrijft hij: “ That was the only time I had a chance to work with the guitarist Dwight Sills, who played a beautiful solo on it as did Tom Braxton, the saxophone player”
Wederom weinig aan toe te voegen. Oké, een heerlijke piano van Bob, maar zoals die helaas inmiddels overleden voetballende superster altijd al zei: “ Das logisch!”

Jazz Hands is wat mij betreft de volle vijftig minuten genieten!