Vargrav - The Nighthold (2023)

De eerste van je twee tips die ik onder de loep heb genomen, Edwynn. Na een intrigerende introductie en sensationele opener (track 2) wordt het mij al snel duidelijk waarom je zo enthousiast bent en is de link met Emperor snel gelegd. Sterker nog, het album staat bijna bol van de verwijzingen. Het is zo goed uitgevoerd dat het te prijzen valt, hoewel de originaliteitsprijs niet uitgereikt zal worden. In het bijzonder zijn de synths; groots, divers, betoverend, verheven en episch. De nummers worden erdoor gedragen en het is genieten geblazen.

Wel heb ik twee punten van kritiek. Ten eerste en voornaamste is dat het ontbreekt aan sterke, memorabele riffs. En dat is dan direct het verschil met een grootheid als Emperor, waar tal van geniale riffs op de albums te ontdekken zijn. Ten tweede duurt het album mij te lang. Dat is vooral te wijten aan de saaie afsluiter die werkelijk niets toe te voegen heeft aan het geheel. Het album had mogen eindigen na het onverwachte progrock slotstuk van track 11. En tussendoor halen de twee karig ingevulde intermezzo's (track 5 en 8 ) het tempo uit de plaat. Ik begrijp dat Vargrav een aanloopje wilde nemen naar bepaalde nummers, maar naar mijn mening had dat een stuk compacter gekund. Er zit een goede 'flow' in het album zonder deze intermezzo's, dus ik sla ze over.

Conclusie: een goed symfonisch black metal album met uitstekende synths en voor fans van Emperor verplichte kost. 4,0*