Renaud - Dans Mes Cordes (2023)

Een zoveelste pijnlijke release van Renaud.
De stem is al een paar jaar compleet op, zingen kan je het gegrom nog bezwaarlijk noemen. De noten die Renaud Séchan er dan toch nog uit kan persen, klinken dan ook behoorlijk vals. Een genante bedoening. En het doet pijn om één van mijn muzikale idolen zo te horen ...

Op Dans Mes Cordes her-interpreteert Renaud een aantal van zijn gekende nummers; vergezeld door strijkers. Die strijkers klinken geweldig goed. De strijkers wél. Eigenlijk had dit een prima instrumentaal plaatje kunnen zijn ... Maar je moet er het gegrom, geknars en gepiep van Renaud wel bijnemen dus.

De laatste écht goede plaat, mét goede zang, - ok, een nachtegaal was Renaud nooit - , en er zat toen al behoorlijke grain in die stem, was Rouge Sang. Ook al weer geleden van 2006. Eigenlijk een topplaat ook. Maar sinds 2009, voor het eerst heel pijnlijk te horen op Molly Malone, de coverplaat uit 2009 was duidelijk dat het voorbij was. En toch. Het album Renaud, uit 2016, was an sich een behoorlijke plaat, het gegrom nam je er voor lief bij. Maar toen ik de man live zag op de tour die volgde, wist ik: het is voorbij.

Wat toen nog volgde is helaas pijnlijk en genant, zowel zijn 'kinderplaat' Les Mômes et les Enfants d'Abord (2019) als Méteque (2022) maakten dat pijnlijk duidelijk. Beiden voorbesteld en gekocht, en amper kunnen uitluisteren zonder mij dood te ergeren. De albums staan stof te vergaren... Deze nieuwe release ga ik niet meer aan de collectie toevoegen. Die ene luistersessie op Spotify vond ik al iets te confronterend/pijnlijk...

Renaud is 71, dat is een respectabele leeftijd om er mee te stoppen. De stem heeft dat jaren geleden al gedaan. Jammer genoeg. En toch gaat de man weer op tour, ik heb tegen beter weten in een kaartje gekocht. Erger dan toen in. 2020 in Lille, een volle 2 uur gepiep en gegrom en de Fransen die het allemaal fantastisch vonden, zal het niet meer worden, toch? of....
Ben ik masochist?

Misschien was het wijs geweest te stoppen na Rouge Sang, in 2006. Renaud had er dan al een mooi oeuvre op zitten, Rouge Sang incluis ..;