Bij het toevoegen van een album aan deze fraaie site wordt er altijd gevraagd om welk genre het gaat. Bij the Swan is (door mij) gekozen voor jazz. Maar is het eigenlijk wel (smooth) jazz?
Eerlijk gezegd weet ik het antwoord niet helemaal….. In sommige nummers wel, bij andere denk ik het eigenlijk niet.
Een jeugdvriend van mij had helemaal niets met jazz, maar was wel een liefhebber van synthesizer albums van bijvoorbeeld Jean Michel Jarre, Klaus Schulze e.d.
Wanneer hij bij mij op bezoek was vroeg hij mij dikwijls om the Swan op te zetten.
Eigenlijk is het album niet voor ons, Europeanen, bestemd........

Bob schrijft in het begeleidende boekje bij de CD: I present to you, the people of Japan, this collection of music, created as my way of thanking everyone who made it possible for me to visit and perform in your beautiful country. Vervolgens weidt hij uit over de mooie tradities, de andere levenswijze en vooral de intensiteit waarmee de Japanner luistert naar zijn muziek tijdens live optredens.
Hij eindigt zijn relaas met: With these thoughts in mind, the selection of material for this album was made.
The Swan dus. Het album start met een bewerking van de zwaan uit Le Carnaval des Animaux van Saint Saens. Het nummer begint prachtig elektronisch en gaat, na ongeveer tweeëneenhalve minuut, over in misschien toch wel jazzy arrangementen. Schitterende gitaren van Steve Khan en/of Hugh McCracken. Marcus Miller op bas is niet heel prominent aanwezig.
La Delaissado is een volkslied uit de Haute-Auvergne, hier in een arrangement van Bob. Er is hier, volgens Bob, sprake van sensuele Spaanse Jazz ritmes. Lekkere drums van Peter Erskine en een fraai basgeluid van Ron Carter
Prospero is “gewoon” geschreven door Bob James. Zeker het begin van het nummer gaat weer de kant op van de eerdergenoemde Jean Michel Jarre e.d.
Na twee minuten komen de drums en de percussie in beeld en kantelt het nummer weer meer richting de jazz.
Water music is van de hand van Händel en werd oorspronkelijk geschreven voor vijftig muzikanten. Bob James maakte er een arrangement voor drie personen van, wat niet impliceert dat het sober is geworden. De synthesizers maken er, samen met de drums van Yogi Horton en de bas van Ron Carter een “vol” geheel van.
Op ensenada madness, geschreven door Bob, wederom de gitaren van Khan en McCracken, percussie van “Doc” Gibbs en de bas van Marcus Miller (nu zeker wel duidelijk aanwezig).
Quietly crazy for you is het slotstuk van the Swan en is geschreven door trompettist Mike Lawrence (1945-1983) aan wie het album is opgedragen. Prachtig einde van een CD die, ook bijna veertig jaar na dato, voor mij nog steeds zeer de moeite waard van het beluisteren waard is.