Lucio Corsi - La Gente Che Sogna (2023)

Mijn belangstelling voor Italiaanse muziek laaide jaren geleden op toen ik weer eens naar Italië op vakantie ging. De belangstelling bleef en in de jaren waar ik terug ging laaide het telkens weer extra op.
Meestal wilde ik dan de hit-albums van dat moment opzoeken en in het kielzog daarvan pikte ik vaak ook nog wat oudere albums mee.

Ook de Songfestival-inzendingen behoren bijna elk jaar weer tot mijn favoriete nummers en het San Remo festival is geweldig, nog ouderwets met orkest. Dit jaar won zanger Olly, maar hij bedankte voor de eer om in Bazel op te treden dit jaar waardoor de nummer twee het oppakte en dat is deze Lucio Corsi.
Een zeer fragiel ogende zanger met witte schmink; ik vond het even wennen, maar het nummer Volevo essere un duro is een prachtig liedje dat op mijn support kan rekenen. Tekstueel gezien ook ontroerend en ijzersterk en dat horen we op het festival niet vaak met alle ladada's.

Genoeg reden om op zoek te gaan naar zijn albums en Corsi heeft er een paar op naam waardoor ik begonnen ben met zijn laatste, de in 2023 verschenen La Gente Che Sogna.
Een album waar het Songfestival nummer zo op had gekund: folk-pop met regelmatig een scheutje glamrock. Alsof er een filter overheen is gegaan en je je in de eerste helft van de jaren '70 waant. Hij is ook wel eens support act voor The Who geweest in 2023, wat dus niet zo verwonderlijk is.

Kortom: een fijn album dat niet echt typisch Italiaans overkomt vanwege het glamrock randje en toch mede door de taal net even anders klinkt. Van mij mag Italië het wel weer winnen in Bazel, maar ik denk niet dat dat zal gaan gebeuren: of het wordt weer dik top 10 zoals zo vaak, of het wordt het minste succes voor het land in jaren.
Mij heeft het in elk geval nu al een artiest opgeleverd die ik in de gaten ga houden, want La Gente Che Sogna is absoluut de moeite waard.

Enige minpuntje van dit album is de lengte. Ben je lekker aan het genieten, is het al weer afgelopen.