Guardian - Miracle Mile (1993)

Beste cd van Guardian Stevige rock tegen de hairmetal aan met een flinke scheut blues. Zou je niet direct verwachten van deze reli band. Gelukkig ook geen prekerige toestanden. Gewoon lekker rocken. Geluid is wat rauwer dan de voorganger, die zeker niet slecht was.
Gitarist Tony Palacios is ijzersterk hier en doet niet onder voor m.i. Dann Huff.

Hierna gingen ze andere muzikale richting op en ben ik ze uit ze oog verloren.
Zanger Jamie Rowe is later rockband: Adrian Gale begonnen.

Wat de schrijver hierboven beschrijft klopt als een bus, lekkere sleaze rock, flink wat bluesy elementen en het songmateriaal swingt bij vlagen als de spreekwoordelijke ....Je hebt trouwens geen moment het gevoel te zitten luisteren naar een Reli-Rock band, de teksten zijn op het eerste gehoor niet gericht op een 'boodschap' en daarnaast willen de mannen gewoon lekker knallen. De songs klinken fris, de groove zit erin en de songs kloppen als een bus. Jamie Rowe is een degelijke zanger, heeft een lichte rasp op zijn stem en dat komt het wat steviger Rhythm & blues materiaal alleen maar ten goede. Helaas kwam de plaat uit in 93', een tijd waarin dergelijke platen niet meer groot aan de man werden gebracht. De pubers van destijds zochten hun heil in houthakkershemden en platenfirma's zochten hun eigen 'Nirvana'. Desalniettemin blijf ik mij erover verbazen hoeveel uitstekende conventionele hardrock platen er uitgebracht zijn begin jaren 90. Guardian's Miracle Mile en zijn voorganger Fire and Love vormen daar prima voorbeelden van. Met name de liefhebber die houdt van het steviger AOR werk kan hier nog wel eens zijn voordeel mee doen.