Bonnie "Prince" Billy - Greatest Palace Music (2004)

Ik luister momenteel meer naar dit album dan naar the letting go. Vooral Pushkin is een parel van een nummer. Ook al zijn het covers van hemzelve, toch is dit een sterk album.

Exact wat eviljoke zegt. Hoewel op geen enkel punt de originele versies ook maar worden benaderd, is dit toch een uitermate fijne verzameling. Baardmans z'n stem is tegenwoordig een stuk dieper, wat nummers als New Partner en Agnes, Queen of Sorrow toch weer compleet anders laat klinken - de compleet andere (Nashville) sound nog buiten beschouwing gelaten. Echte verkrachtingen staan er sowieso niet op, hoewel de versie van I Am a Cinematographer me persoonlijk iets te luchtig klinkt, maar ja. Verder dus gewoon erg fijn. 4,5*

The Brute Choir _0_

Misschien wel de meest 'vaste' plaat vaan meneer Oldham. Mooi gezongen, vakkundige regie over de instrumenten en daardoor misschien te gladjes voor de Palace fans. Daar ben ik (op het debuut na) niet bekend mee dus is dit een hele nieuwe plaat voor me. De melodieën zijn ijzersterk. Krijg het refrein van The Brute Choir maar eens uit je hoofd, voel de onderhuidse spanning van New Partner en de op en top Nashville sound van Ohio river Boat Song. En dit jasje past naadloos bij de muziek. Van 3,5* naar 4 en misschien zelfs 4,5*

Het voornaamste verschil in tegenstelling tot de originele nummers zit hem wat mij betreft voornamelijk in het volgende instrument: de pedal steel. Hierdoor worden sommige nummers toch erg country-achtig. Hmm..nog even aan wennen, een paar luisterbeurtjes dus nog voor een definitive judgement.

Vooral een leuk album. Tijdens concerten werd al vaker duidelijk hoe flexibel Oldham met zijn eigen composities omging en hoezeer de meeste nummers ook in hele andere arrangementen toch overeind bleven, of in een aantal gevallen nog veel beter werden.

Met dit album ben ik toch wel op de proef gesteld, want bij een aantal nummers deed het toch wel pijn om afstand te doen van de ´oude´ versies en te accepteren dat dat niet de enige, definitieve versies waren, en dat Oldham het zelf nodig vond om er nieuwe en vaak een stuk lichtvoetigere versies van te maken.

De meeste nummers gaan er, wat mij betreft, in hun nieuwe jasjes niet op vooruit. Het zijn leuke aanvullingen, die een heel andere kant van de schrijver laten zien en soms ook een ander licht op het nummer werpen. En wanneer ik mijn best doe en de ´originelen´ even vergeet, is het gewoon een lekker album van de meester.

Hier raak je inderdaad de kern, denk ik.

Zoals ook live te horen, is hij een artiest die een liedje ''beetpakt'' om er zijn ''arrangement van de dag'' er van te maken. Dit is iets wat ik zeker in de artiest waardeer. Het nadeel is dat je nooit weet wat je van hem kan verwachten, hoewel dit nadeel ook een groot voordeel kan zijn. Sommige nummers worden mooier, sommige anders, maar natuurlijk worden ook sommige nummers minder mooi.

Bedrijfsriciso bij dhr. Oldham.

Je herkent de echt goede songsschrijvers pas als hun songs overeind blijven bij verschillende arrangementen of verschillende versies. Deze Will Oldham hoort hier duidelijk bij.

Verklaar me voor gek. Ik heb zo rond de 50 cd's, EP's en LP's liggen van meneer Oldham, waarvan sommige overigens dubbel (zowel vinyl als cd). Ik vind Viva Last Blues zijn beste werk, op zeer korte afstand gevolgd door I See A Darkness en The Letting Go. Verder smul ik van zijn oude, krakende werk als geen ander,
En drie keer raden welke cd van Oldham ik het allermeest heb geluisterd. Juist: deze gemakzuchtige cover cd. Maar ik luister m al jaren in de auto. Tijdens het koken. Op de fiets. Heerlijk.

Ik dacht: als het een maatstaf voor waanzin is, zal ik ze ook maar eens tellen. Ik kom op 82.

En dan heb ik de verzamelaars waarop één Oldham-nummertjes staat maar niet meegeteld.

Ik vind geen van deze versies beter dan de orignele, maar het zijn stuk voor stuk wel leuke uitvoeringen en deze meer country-achtige uitvoeringen hebben dan ook wel weer wat.

Dus minder roots, meer country.

Ik ben groot liefhebber van Will Oldham, vooral albums met introspectieve teksten, waarbij instrumentatie 'klein' wordt gehouden, zoals op I See a Darkness of Ease Down the Road, spreken me aan. Greatest Palace Music staat in alles haaks op dit werk van BPB: dit album is groots qua instrumentatie, country en bovenal een herhaling van zetten van zijn Palace periode. Maar wat maakt deze plaat me altijd ontzettend blij. Zeker nu ik de plaat op vinyl heb, kan ik niet anders dan mee zingen als ik um draai. De beste country plaat die ik ooit gehoord heb. Palace muziek is perfect voor het country jasje. Ik luister ook maar zelden Palace muziek omdat ik de uitvoeringen op deze plaat in alles beter vind. Na I see a darkness, is dit mijn favoriete Bonnie prince billy plaat. Ik overweeg het gewoon 5 sterren te geven!