Solarcycles - Lunar (2023)

Solarcycles is in 2014 gestart door zangeres Sascha van der Meer en gitarist Iwan IJsbrandij. Al vrij snel daarna in 2015 voegden zich ook een drummer, violist en toetsenist bij de band. De band heeft een gezamenlijke passie voor symfonische metal, maar ook voor de natuur, de invloed van de mensheid op die natuur en alles wat daarmee te maken heeft. De inspiratie voor de naam komt voort uit de cyclussen van de zon en de invloed die deze heeft gehad op de geschiedenis en de natuur, maar de naam staat ook voor de cyclussen die de band zelf doormaakt op het gebied van muzikale input. Meer informatie daarover en over de band vind je in het interview.

Bij de eerste kennismaking met deze band is het duidelijk dat deze een flinke laag folk binnen een overall geluid van metal produceert. Die connectie wordt voornamelijk gecreëerd door de viool van Silvana Jirka en orkestratie van Frank Timmerman. Bijna vanzelfsprekend zal de muziek daardoor ook de liefhebbers van Within Temptation, Nightwish, Eluveitie en Epica aantrekken, maar er zijn wel degelijk verschillen met die bands. Het klinkt minder bombastisch, minder groots en is meer gericht op melodie en compositie. En na een paar luisterbeurten kun je stellen dat zangeres Sacha van der Meer op zijn minst kan concurreren met de frontvrouwen van de genoemde bands.

“Lunar” is een samenstelling van nummers die de band de afgelopen jaren heeft geschreven. Het is een melancholisch en hoopvol album waarin emoties, mysterieuze krachten en de verbinding met de natuur centraal staan. Het biedt volop ruimte voor de vioolklanken van bandlid Silvana Jirka, die vaak uitstekend samengaan met de gitaarklanken van Iwan IJsbrandij. Deze vloeien vaak naadloos in elkaar over en door de toetsen en programmering van Frank Timmerman ontstaat er een heerlijke symfonische sound. Een goed voorbeeld daarvan is Immeasurable Fog. Het doet mij sterk denken aan een andere Nederlandse band, The Dreamside. Dat zit vooral in de zang en de productie van het nummer en eigenlijk in het hele album. De zanglijnen kunnen zo van Kemi Vita zijn, de zangeres van The Dreamside.

En daar tippen we een succesfactor voor de band aan: zangeres Sascha van der Meer is een geweldenaar. Ze heeft een comfortabele stem met hier en daar een prettige overslag die de emotie in de muziek een absolute meerwaarde geeft. Wat mij betreft mag er ook bewondering zijn voor de productie van haar stem, ook die klinkt zeer comfortabel. Ook de gitaarpartijen van Iwan IJsbrandij zijn kwalitatief van hoog niveau, de solo’s zijn een genot voor het oor.

De Keltische en Scandinavische invloeden zijn duidelijk waarneembaar in de muziek, vaak verwerkt in het intro van de tracks. Naarmate de minuten binnen de track vorderen verandert de muziek richting metal, of op zijn minst symfonische metal. Moonlit Fields begint op die manier en eindigt toch in stevige metal. De band probeert in dat nummer tekstueel de boodschap over te brengen dat natuur niet vanzelfsprekend is en niet aan een enkel individu toebehoort. De aarde, de bomen, de zon en het water zijn van iedereen en ieder mens moet daar respect voor hebben en ervan kunnen genieten. Dit bij elkaar opgeteld kun je stellen dat ook de liefhebbers van pagan metal de muziek kunnen waarderen.

Hoe dan ook, elke song afzonderlijk is een cadeautje voor de luisteraar. Toegegeven, niet op elk vlak is het vooruitstrevend of progressief in de eigenlijke zin van het woord, desondanks ontstaat er een uniciteit die de moeite waard is om te ontdekken. Dat resulteerde in vele draaibeurten van deze recensent en ik kan ook nu nog steeds genieten van elke song. De productie is warm en voelt als een warme jas. Wat een sterk debuut!

www.progwereld.org

Een boeiend verhaal heeft Ayreonfreak hierboven geschreven. Dat nou juist een Ayreon freak het (enige) bericht heeft geschreven bij deze plaat kan geen toeval zijn. Toen ik gisteravond stond te kijken en luisteren naar deze band in Leiden als opwarmer voor Blackbriar was Ayreon ook constant mijn referentie. Ik dacht zelfs even op een gegeven moment dat ze River in Time inzette maar dat bleek Ode to the Forest te zijn.
Het was mijn eerste kennismaking met deze band en laat ik zeggen, ze hebben potentie. Helaas maakte de zangeres gisteren op mij helemaal geen geweldige indruk, kon niet goed aanzetten, geen power maar ook niet mooi, een aantal zong ze eigenlijk gewoon vals. Muzikaal was het dik in orde, ja, ik hou nou eenmaal van dit genre dus je moet het wel bont maken wil ik het niets vinden. Nu, ik vanmiddag deze plaat terug luisterde was de zang wel wat beter maar ik vind nog steeds de stem te vlak en te eentonig. dat is jammer want denk ik aan Ayreon denk ik aan Floor, Anneke en ga zo maar door en dan ligt de lat wel erg schandalig hoog natuurlijk. Maar ik hou deze band zeker in de gaten!

Ik vind het wel wat hebben, de productie is niet geweldig maar de magische sfeer die wordt neergezet heeft daar verder geen last van.