Scott Weiland - 12 Bar Blues (1998)

Deze doet me aan het debuut van Millionaire denken, een genie die de grenzen der wetten der popmuziek opzoekt. Jammer van die distortiongitaar die o zo lelijk direct (zonder versterker)is ingeplugt. En veel afwisselender dan voor mij te simpele Stone Temple Pilots.
Snufje beatles, beetje Masters of reality. M.a.w. aanrader!!!

Zwaar ondergewaardeerd. Een geschifte afdaling in de persoonlijke (heroine) hel van Scott Weiland. Beter toegankelijk dan de eerste frusciante albums maar de gekte is alom aanwezig en daar hou ik van. Flinke dosis bowie hier en daar. Rauw en lieflijk tegelijk en totaal anders dan STP.

Op mijn herondekkingstocht of jeugdsentiment trip na z'n dood in december is dit toch wel het beste van hem, solo of met STP/VR, wat ik ben tegengekomen.

Weiland die ook al weer enige tijd naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken probeerde eind jaren 90 een avantgardistisch werkje te maken dat kon wedijveren met zijn grote held; Bowie. 12 Bar Blues kan echter niet wedijveren met het werk van de Brit. Nog los van het feit dat het plaatje niet direct raakvlakken vertoont met het oeuvre van Bowie. Deze worp van Weiland is druk, chaotisch, wisselvallig en lijkt ook in geen velden of wegen op de platen van The Stone Temple Pilots. De beste man probeert een overdaad aan muzikale genres in een blender te gooien maar vergeet de grote lijn uit het oog, er is afwisseling genoeg maar het songmateriaal zwalkt alle kanten op. Desalniettemin gaat er ook wel een bepaalde sympathie uit van dit plaatje. Je hoort dat Scott best aardige ideeën heeft, duidelijk buiten de kaders probeert te denken en mijlenver verwijderd is van het semi stoere houthakkers imago dat om hem heen hing. Geen topper maar bij vlagen genietbaar.