The Babys - Live at The Bottom Line, 1979 (2024)

Dit concert van 23 en/of 24 maart 1979 in The Bottom Line in New York was al een tijdje beschikbaar via Wolfgang's, maar werd nu voor het eerst 'officieel' gereleased door Omnivore Recordings (voor zoverre Omnivore daar toestemming voor heeft gekregen - een blik op hun website leert mij dat ze ook studio-albums van diverse artiesten uitbrengen, terwijl The Babys bij mijn weten bij Chrysalis onder dak zaten).

Maar goed, na beluistering, en ook als een beetje fan van The Babys, moet ik toegeven dat dit toch een aanwinst is. De opname is wat gedateerd, klinkt niet helemaal fris, maar is toch zeer de moeite om eens te beluisteren. Je hoort dat The Babys goed in mekaar ingespeeld zijn en dit concert moet ongetwijfeld live zeer zeker de moeite waard geweest zijn om mee te maken. Ook de hits die bij ons gekend zijn "Everytime I think of you" en "Isn't It Time" passeren de revue en zijn live geen exacte doorslag van de studio versie. Ook de obligate drumsolo die in die tijd gebruikelijk was, komt langs in "Lookin' For Love". Al bij al is deze release de moeite waard en krijgt ze van mij 4 sterren.

Gisteren las ik bovenstaand bericht, blij verrast met deze "nieuwe" van The Babys en de positieve beoordeling van Bojangles.
Officieel afgelopen vrijdag verschenen, zie ik dat Plato en Velvet Live at The Bottom Line, 1979 nog bij "wordt verwacht" hebben staan en Sounds nog helemaal niet (ik koop liever bij fysieke winkels dan bij online reuzen) en dat ie zelfs nog niet op Discogs staat vermeld. En dus klinkt nu de afspeellijst vanaf het officiële kanaal van de groep.

Omdat ik dadelijk nog een klusje voor het werk moet doen , beloon ik mijn oren met dit album. Hierop spelen The Babys inmiddels in hun tweede bezetting, het jaar erop debuterend in de studio met Union Jacks.
Het is dus live, oftewel géén orkestrale aor-productie van Ron Nevison. Zang, gitaar, bas, toetsen, drums. Waar ik bij veel livealbums mijn persoonlijke krakers mis, word ik hier bediend met een sterke setlist. Daarin versies die qua arrangementen soms afwijken van de studioalbums. In die livejasjes blijven ze echter fier overeind.

Zanger John Waite vermijdt de allerhoogste noten, maar met zijn stem mag hij van mij een willekeurige routebeschrijving zingen... Run to Mexico bijvoorbeeld is ijzersterk gezongen. Bij Everytime Time I Think of You hoor ik voor het eerst een tweetal achtergrondzangeressen; dubbel fijn want Waite is licht-hees en komt er nog mee weg ook. Klasse, mede omdat de toetsen de strijkers van de studioversie adequaat vervangen.
Nieuw voor mij is Stick to Your Guns (wel ooit op deze obscure 2LP verschenen), sterk gezongen door toetsenist Jonathan Cain (later bij Bad English en Journey). Zo kreeg Waite even rust, met bovendien een fraai zingende gitaarsolo van Wally Stock. Anytime van Union Jacks (1980) heet hier nog Crystal Ball en wijkt iets af van de studioversie.

Dan werkt de groep naar het slot toe. Over Lookin' for Love als opener van het debuut was ik niet enthousiast. Live werkt het echter goed en zelfs de drumsolo van Tony Brock kan ik hebben - wél het bewijs dat vroeger niet alles beter was, al reageert het publiek enthousiast.
Dan de cover Money (That's What I Want), die ik in datzelfde 1979 in de versie van The Flying Lizards leerde kennen. Bassist Ricky Phillips (hierna bij o.a. Bad English, nu al vele jaren bij Styx) speelt er een korte solo en is het Waite die daar mondharmonica speelt? Tenslotte het "nieuwe" Loaded, heerlijk stevig en nooit eerder op geluidsdrager verschenen; met een synthintro waarbij ik denk dat ik Kids in America van Kim Wilde ga horen.

Nu ga ik écht aan de werkklus beginnen, met dit album op herhaling...