MOOON - III (2024)

Precies elf jaar terug startten de broers Tom (29) en Gijs (24) de Jong met hun neef Timo (31) van Lierop in Aarle-Rixtel hun band MOOON. Alle drie hebben ze een grote hang naar de muziek uit eindjaren zestig en beginjaren zeventig, denk daarbij vooral aan het psychedelische genre en garagerock. Die voorliefde begon toen ze in hun tienerjaren, waarin ze vooral bezig waren met skaten, dozen met oude LP’s, variërend van Pink Floyd tot aan Santana ontdekten.

Daarna begonnen ze al snel in een boerenschuur hun eigen repertoire te ontwikkelen, waarmee ze al snel jeugdhonken en poppodia onveilig maakten. Op hun nieuwe album III gaat men meer de diepte in, zowel muzikaal als tekstueel. Er is meer ruimte voor experiment, daarbij vooral gebruikmakend van psychedelische elementen. Maar ook van jazzy invloeden, zoals de drumsolo in You Cannot Know. Zelf hoor ik vooral de invloed van The Who, maar hoorde bijvoorbeeld ook de invloed van Santana terug.

De teksten zijn een stuk volwassener geworden. Alle drie ervaren ze het schrijven van teksten als therapeutisch. Opvallend genoeg worden nergens op de hoes de credits van de songs vermeld. Ik vermoed dat het bij enkele liedjes gevoelig ligt wie ze geschreven heeft, omdat ze over ex-vriendinnen gaan.

Een nostalgische verlangen naar de jaren zestig en zeventig speelt een belangrijke rol in hun leven. Maar ook naar hun eigen jeugd, de cover voor het album is gemaakt bij een vijver waar ze in hun jeugd zwommen en jointjes rookten. Hun muziek roept bij mij dan ook vooral nostalgische gevoelens op aan mijn eigen jeugd en dan vooral aan de beginjaren zeventig, toen ikzelf de muziek uit die tijd begon te ontdekken.

MOOON live :

17-02 VLAARDINGEN : Kroepoekfabriek
22-02 EINDHOVEN : Effenaar
23-02 AMSTERDAM : Cinetol
29-02 NIJMEGEN : Merleyn

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Dit album verschijnt trouwens niet in eigen beheer, maar op Excelsior.

Eigenlijk verliest Mooon hier op de 3e langspelert, die helemaal niet slecht is, nog meer van hun eigen smoel. Ik heb het idee een compilatie te draaien met daarop nummers van Steppen Wolf, MC5, Iron Butterfly, the Hollies, the Byrds en the Beatles. Er wordt rijkelijk uit de geschiedenis getapt.. maar goed, het wordt goed uitgevoerd. Ik moest de plaat wel een paar keer draaien alvorens hij in de smaak viel.

oohjeee wat hou ik hiervan ik hoor invloeden van syd Barret en The beatles

In mijn recensie op WoNoBlog vergelijk ik de heren van Mooon met paleontologen. De bouwstenen uit een bekende song worden "opgegraven" en hersteld zoals de paleontoloog dino's in elkaar zet. Achteraf was het beter geweest, de vergelijking te maken met een video artiest die van het skelet een weergave, een beeld bouwt.

Zo lijkt Mooon te werk gegaan te zijn op iii. Bekende elementen nemen uit bestaand werk, de molenwiek akkoorden van Pete Townsend, de gitaarpartij uit 'Gloria', etc., etc., om daar, zeer succesvol iets nieuws mee te bouwen. Smaakvol en met grote liefde.

Een eigen smoel is daardoor ver te bekennen, zou je zeggen Ducoz, maar je kunt ook de hoes als symbool zien voor het eigen smoel. Veel van de voorbeelden uit de periode 1965-69 verdwijnen langzaam van de aarde. Staat de hoes daar dan symbool voor of komt de nieuwe generatie uit de mist van de tijd naar voren om, eigen smoel en al, het stokje over te nemen?

Prima plaat overigens.

Beetje DeWolff vibes dus. Daarvan vond ik op een gegeven moment ook dat ze te weinig een eigen smoel hadden. Te veel een gimmick daardoor en alhoewel zonder twijfel virtuoos uitgevoerd, beklijft het niet. Dit album van Mooon is me overigens geruisloos gepasseerd. Zag 'm in mijn 2024-lijstje staan maar eigenlijk gewoon niet gedraaid. Misschien wel jammer...