Earl Klugh and Bob James - Two of a Kind (1982)

Two of a kind…… ergens doet de titel mij altijd denken aan het spel Yahtzee dat ik vroeger samen met de kinderen heb gespeeld.

Two of a kind is het tweede gezamenlijke project van Bob James en Earl Klugh, na One on One uit 1979. Voor dit album zijn, naast James en Klugh, Harvey Mason (drums), Gary King (bas) Leonard “Doc” Gibbs + Sammy Figueroa (percussie) ingehuurd.

Opening the Falcon is van de hand van Bob James en zorgt voor een lekkere “niets aan de hand sfeer”. Vooral de akoestische gitaar van Klugh is hier debet aan. Bovendien zorgt de percussie en het slagwerk voor een zomers gevoel. Terwijl ik dit schrijf vriest het, dus een zomers gevoel is meer dan welkom.

Whiplash is van de hand van drummer Harvey Mason, geschreven samen met ene Michael Lang. Nou was de naam van de organisator van het legendarische Woodstock ook Michael Lang, maar ik betwijfel of dit dezelfde persoon is als de hier genoemde.
De zomerse sfeer (puur subjectief natuurlijk) blijft gehandhaafd in dit nummer. Uiteraard is het slagwerk lekker aanwezig, maar ook King bast er fijn op los.

Sandstorm is een nummer van Earl Klugh. De zomerse klanken zijn losgelaten, maar er is allesbehalve sprake van een storm. Integendeel, meer dan een briesje is het niet qua sfeer.
Heerlijk rustig nummer waarin James op keyboard en Klugh op gitaar fijn op elkaar ingespeeld lijken.

Ook Where i Wander is geschreven door Earl Klugh en de zomerse klanken zijn weer terug.
Lekker nummertje voor in de strandtent, kopje koffie erbij of, later op de middag/begin van de avond, een cocktail of een koud biertje en ondertussen een beetje naar de zee staren (en met een schuin oog de dames in bikini bewonderen). Ik dwaal af, maar dat is met zo’n titel enigszins toepasselijk.

Ingenue is van Bob James. Wederom is de rust wedergekeerd…… Bob achter de piano, Earl op de gitaar, rustige begeleiding van bas en drum. Meer is het niet, maar soms is er ook niet meer nodig.

Wes is waarschijnlijk een eerbetoon aan gitarist John Leslie “Wes” Montgomery (1923-1968).
Earl Klugh schreef het en kiest nog steeds voor de akoestische gitaar, daar waar Montgomery voornamelijk koos voor elektrische exemplaren, dacht ik. Al met al is Wes een mooi slotstuk van eigenlijk best wel een aardig album.

Tijdens het schrijven van mijn berichtjes bij Bob James albums op deze site luister ik steeds de albums terug. Dit album stond al heel lang te verstoffen tussen alle andere cd’s, maar ik denk dat ik hem nu toch weer eens wat vaker ga opzetten. Ook weer tijdloze, meer dan 40 jaar oude, muziek die nog steeds prima kan dienen als achtergrondmuziekje en wellicht zelfs wel iets meer.

Van de drie albums waarop deze twee uitstekende muzikanten hebben samengewerkt is dit (grotendeels akoestische) werkje toch wel het interessantste.
Smooth Jazz op z'n best, afgewisseld met wat meer jazz/funk gerichte passages.

Het is allemaal licht en luchtig, maar tevens zeer aangenaam en genietbaar.
Bovendien niet duur op vinyl en dat klinkt fantastisch.