Dana Gavanski - LATE SLAP (2024)

Ik leerde deze artiest kennen bij haar vorige plaat, waar ik behoorlijk verslingerd aan raakte (en aan die ervoor trouwens ook). Alles wat daar goed aan was, is hierop nog een stukkie beter. Gavanski klinkt als de missing link tussen Aldous Harding en Cate Le Bon, twee eigenzinnige artiesten waar ik ook groot fan van ben en die op zich weinig met elkaar te maken hebben, wat daarmee dan weer voldoende zegt over de volstrekte eigenheid van deze artiest. Haar liedjes zijn aanstekelijk maar volgen een eigen logica, haar stem heeft een imposant bereik maar ze houdt het meestal klein, alsof zij plagerig weloverwogen het achterste van haar tong niet wil laten zien; een koddig onderonsje waar mogelijk morbide mysteriën onder schuil gaan. De productie (door haarzelf, mede met Mike Lindsay van oa Tunng) is glanzend droog en vol flonkerende details. Het is zo'n plaat die niet helemaal te plaatsen is en die daarom vrij verslavend blijkt: je wil het blijven horen om het te kunnen geloven. Deze Servische Canadees maakt geen muziek die je wegblaast, maar die onder je huid kruipt, met een lichte kriebel om stiekem heerlijk van te gaan huppelen. En wat een goede hoes ook: de licht-demonische blik in de ogen kleurt heel mooi bij dat oranje, beetje pop-art-achtig wel, en laat ook zien dat hier meer is than meets the eye. Een artiest om de komende jaren steeds beter te leren kennen, maar die hopelijk ook altijd lekker ongrijpbaar blijft.