Le Roux - Up (1980)

Le roux heeft hiervoor nog twee lp gemaakt onder naam lousiana's le roux (Louisiana's Le Roux '78 / Keep The Fire Burnin' 79), die meer bluesgras rock waren. Grote ommekeer kwam met dit album waar de heren opeens sterke aor / melodieuze rock maakten richting shooting star , journey en survivor.. Wie All fired Up goed vind, kan deze blindelings aanschaffen.

De powerballad I won't be staying is een hoogtepunt en doet denken aan Kansas (hoor het Steve Walsh zo zingen) met een lekkere gitaarsolo aan het einde. Verder veel pakkende, Amerikaanse AOR/hardrock, met energie en overtuiging gespeeld. Stukje steviger dan Survivor en Journey.

Verrassend sterke plaat, die ik pas jaren na dato heb ontdekt. Ik kende Le Roux lange tijd alleen van de AOR-klassieker All Fired Up, een fenomenale plaat die in kringen van liefhebbers vooral bekend is vanwege de zang van Fergie Frederiksen, die korte tijd later deel ging uitmaken van Toto.
Het werk dat hieraan vooraf ging, was lange tijd onverkrijgbaar (en daarmee onbeluisterbaar, want ik heb het over de tijd vóór streaming, en op YouTube kon je toen ook lang niet alles vinden qua muziek). Toen dit album en de opvolger Last safe place door Rock Candy Records op nieuw werden uitgebracht op CD, besloot ik het er toch eens op te wagen.
En warempel, beide albums zijn evengoed sterk. Niet zo gestroomlijnd en radio-georiënteerd gericht als All Fired Up, maar het songmateriaal is ook hier dik in orde. De dienstdoende zanger Jeff Pollard is geen Fergie Frederiksen (dat niveau halen sowieso maar weinig zangers), maar geeft evengoed een soulvolle touch mee aan het totaalgeluid. Ik hoor raakvlakken met de muziek die REO Speedwagon en Styx rond diezelfde tijd maakten, maar ik vind Le Roux toch een eigen geluid hebben.

Wat ik aan deze en aan Last safe place zo goed vind, is dat je kunt horen dat ze duidelijk een andere weg inslaan dan op de twee voorgaande albums (die veel meer in de blues en swamprock geworteld waren), maar dat hun AOR toch nog trekjes vertoont van die eerdere muzikale stijl. Dus een relatief grote rol voor de piano en keyboards als swingend element met soms symfonische trekjes, en ook de 'grooves' van de ritmesectie wortelen nog deels in hun vorige stijl. Het klinkt lekker losjes en soepel swingend, maar is toch al helemaal AOR. Waarbij ik de opvolger nog net iets beter vind dan dit album, maar ze mogen er allebei zijn.