Rosali - Bite Down (2024)

De verwachtingen waren hooggespannen na haar sublieme voorganger No Medium, wat ik toen een meesterwerk noemde. No Medium ontstond destijds in een periode waarin ze veel tijd over had, doordat een geplande tournee niet doorging. Het grootste deel van opvolger Bite Down begon Rosali Middleman te schrijven nadat ze in de herfst van 2021 North Carolina was verhuisd. Het album beschrijft twee reizen door het hele land, waaronder het afscheid nemen van mijn oude huis in Philadelphia. Muzikaal gezien ligt het Bite Down duidelijk in het verlengde van de voorganger. Ook nu weer is het gitaarspel dikwijls weer om je vingers bij af te likken. Ook de gevoelige, de regelmatig meanderende zang eist vaak de volledige aandacht van de luisteraar. Dat het album in het verlengde van No Medium ligt is niet zo vreemd. Ook nu weer deed Rosali een beroep op David Nance (bas, gitaar), James Schroeder (gitaar, synth), Kevin Donahue (drums, percussie). In de stu-dio kreeg men ook nog hulp van Destroyer-bandlid Ted Bois (toetsen). Ook deze keer had Rosali me meteen vanaf opener On Tonight bij de kladden.

Ook frontman Dan Bejar van Destroyer is fan van Rosali, wier muziek hij soms vergelijkt met Fairport Convention en The Velvet Underground. Zijn poëtische omschrijving van Bite Down wil ik je niet onthouden :

“Bite Down makes me think about singers and bands that throw themselves hard into the storm, the way the Rosali quartet does. The calm of her voice over top of the band’s raging—it is the emblem of songs that live to put themselves in harm’s way. But it’s not harm. It’s just that you have to play hard to get at these goods. The calm of Rosali’s voice, the straight talk of her inner search vs. the wildness of the band, the sonic storm she rides in on. That’s their sound.

The Mowed Sound. It’s hard to talk about these last couple Rosali albums without talking about them. They play free and wild and relentlessly melodious. They rip and create space and fill it up with what seems like reckless abandon, but listen carefully or listen for a while and you’ll find them paying real close attention to each other and exactly what the song demands.

Breezier songs like “On Tonight” and “Rewind” sound like they’ve fought their way to get to that sense of ease. Maybe that’s the Mowed Sound “sound”—hard-won ease. Then add to that Ted Bois’ patented Rhodes sleaze (see sinuous title track “Bite Down”) steering the record into late-night corners; the incredible “Hills on Fire” (maybe the centerpiece of the album), the guitar-ripping and the singing taking turns in reaching new levels of intimacy. It feels listened-in on, exposed and invented on the spot. It is also simply a staggeringly beautiful song. There are a few of those on the album. In contrast, “My Kind” is a raucous, hand-delivered classic; the band throws tables over. For the most part, this is a moodier record than No Medium. It has the same sound of “I’ve traveled through fire to deliver you these songs,” but it is also quieter, more nocturnal. The quiet dread of staring down an open road, and the excitement of that.”

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Wat ik van de vorige plaat No Medium heb geluisterd was wel leuk, maar blies mij niet omver. Maar met Rewind en Bite Down pakt ze mij nu volledig in.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rosali - Bite Down - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rosali - Bite Down
De albums van Rosali blijven vooralsnog wat onder de radar, maar ook op Bite Down laat de Amerikaanse muzikante weer horen dat ze met haar muziek, zang en songs met de allerbesten mee kan

Rosali ontdekte ik een paar jaar geleden min of meer per toeval, maar sindsdien kan ieder album van de Amerikaanse muzikante op mijn aandacht rekenen. Het leverde de afgelopen jaren twee uitstekende albums op, maar het deze week verschenen Bite Down vind ik nog net wat beter. Rosali is een prima zangeres en een uitstekend songwriter, wat ook dit keer een serie hoogstaande songs oplevert. Het zijn songs die dankzij wat impulsen uit de countryrock nog wat mooier zijn ingekleurd dan in het verleden, waarbij vooral de gitaren in het oor springen. Bite Down kreeg de afgelopen week zeker niet de meeste aandacht, maar is wel een van de beste albums van de week.

Het is knap hoe Rosali (Middleman) er iedere keer weer in slaagt om haar albums te voorzien van weinig aansprekende covers. Ook de foto op haar nieuwe album Bite Down spreekt, in ieder geval bij mij, niet erg tot de verbeelding en dat was bij haar vorige albums niet anders. Het is nog veel knapper hoe de Amerikaanse muzikante er keer op keer in slaagt om uitstekende albums af te leveren.

Het zijn albums die er helaas nog niet voor hebben gezorgd dat Rosali in wat bredere kring bekend is, wat ze gezien de kwaliteit van haar albums wel verdient. Of het deze week verschenen Bite Down hier verandering gaat brengen is maar de vraag, want het album is verschenen in een week waarin de concurrentie groot is, zeker ook in het genre waarin Rosali opereert. De Amerikaanse muzikante wist zich de afgelopen week gelukkig wel gesteund door Amerikaanse muziekwebsites als Pitchfork en Paste, maar ook zonder deze steun zou ik het nieuwe album van Rosali absoluut hebben geselecteerd voor een plekje op de krenten uit de pop.

Ook op Bite Down laat Rosali in eerste instantie vooral horen dat ze een uitstekende songwriter is. De songs van de Amerikaanse muzikante waren op haar debuutalbum nog sober en folky, maar hierna is Rosali opgeschoven richting indiepop en indierock, waarin overigens ook nog altijd flink invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zijn verwerkt. De laatste invloeden hebben op Bite Down weer wat aan terrein gewonnen en dat pakt wat mij betreft heel goed uit.

Ook op Bite Down staat de muzikante uit North Carolina weer garant voor songs die vrijwel onmiddellijk memorabel zijn. Het zijn bovendien songs waarvan je alleen maar heel gelukkig kunt worden, zeker als buiten ook de zon nog eens gaat schijnen. De songs van Rosali klinken toegankelijk en blijven makkelijk hangen, maar het is zeker niet zo dat Bite Down altijd kiest voor de makkelijkste weg. In muzikaal opzicht klinken alle songs op het nieuwe album van Rosali even aangenaam, maar er zijn ook volop interessante uitstapjes te horen, waarbij vooral de bijdragen van de gitaren opvallen.

Zeker wanneer invloeden uit de psychedelica en de countryrock worden toegevoegd en de gitaren de ruimte krijgen klinken de songs van Rosali echt fantastisch. Het combineert prachtig met de mooie maar ook eigenzinnige stem van Rosali, die zich nog steeds ontwikkelt als zangeres. De zang op Bite Down doet me met enige regelmaat denken aan Aimee Mann, een van mijn favoriete zangeressen. Ook in muzikaal opzicht doet Bite Down wel wat denken aan Aimee Mann, al schuurt de muziek van Rosali, met name in de wat stevigere passages, net wat meer en zit ze dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aan.

Zeker in de toptracks op het album, zoals het werkelijk wonderschone Hills On Fire, laat Rosali horen dat ze de vergelijking met haar veel bekendere en hoger gewaardeerde collega’s makkelijk aan kan, maar ook over de hele linie is Bite Down een album van een opmerkelijk constante en hoge kwaliteit. Bite Down vind ik weer een stuk beter dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, wat betekent dat de rek er nog niet uit is bij Rosali. Het gaat daarom vast een keer lukken met haar muziek, maar het echt uitstekende Bite Down verdient onmiddellijk de aandacht van een ieder met een zwak voor vrouwelijke singer-songwriters. Erwin Zijleman

Prima plaat dit. Wel iets minder dan vorige, maar dat was dan ook een heel aangename kennismaking met Rosali. Dit album genereert wat meer diverse (stijlen) tracks en is wat minder een eenheid dan het vorige.
En dan... de hoes, daar moet je echt even 'doorheen bijten'. Ronduit lelijk wat mij betreft.