Hannah Frances - Keeper of the Shepherd (2024)

Heel grappig dat Pitchfork een knaller van een recentie schrijft over een album van een artiest die niet eens bekend is op discogs. Dat maakt mij dan wel weer nieuwsgierig.

Gelukkig staat de plaat ook op Tidal, dus die staat nu op.

Daar waar Pitchfork met name een verhaal vertelt over de thematiek en de lyrics van het album, sneeuwt dat bij mij vooral onder bij de manier waarop het gebracht wordt. Hannah's stem is niet de mijne. (Bewust) niet toonvast, tegen het valse aan. Nee, laat dit maar bij de lyrische recenten van de Pitch; ik laat dit lekker aan me voorbij gaan.

+1 Veel drama, weinig wol. Zal ongetwijfeld goed zijn, maar het is niet dat ik dit nog nooit gehoord heb. Britse folk met Fairport Convention/Joni Mitchell-achtige uithalen. Zo, lekker kort door de bocht, maar deze associaties kreeg ik er bij. Ik luister op dit moment liever naar wat anders.

Ik wilde deze net opzetten, naar aanleiding van Pitchfork, toen ik jullie recensies las. Toen verwachtte ik het ergste, en dat valt dan weer mee . Zo vals is het ook weer niet, en zo dramatisch vind ik het ook niet. Doet me soms denken aan Laura Marling.

Om maar even een cliché van stal te halen Grizzly Bear, smaken verschillen

Er is ook live plaat van haar die me beter kan behoren. Die is te beluisteren via BandCamp en kan me beter bekoren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Frances - Keeper Of The Shepherd - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hannah Frances - Keeper Of The Shepherd
De Amerikaanse muzikante Hannah Frances heeft met Keeper Of The Shepherd een eigenzinnig album gemaakt, dat zowel qua instrumentatie als qua zang afwijkt van wat gangbaar is, maar dat na een tijdje begint te overtuigen

Ik had Keeper Of The Shepherd van Hannah Frances eigenlijk al terzijde geschoven, toen de alternatieve Amerikaanse muziekpers op de proppen kwam met jubelrecensies. Ik hoorde het er niet direct aan af, maar het nieuwe album van Hannah Frances is ook geen makkelijk album. De muzikante uit Chicago heeft een bijzondere manier van zingen, wat in combinatie met de eveneens afwijkende instrumentatie een nogal heftig album oplevert. Ik vond het in eerste instantie wat te veel van alles, maar op een gegeven moment begon ik te houden van de intense muziek van Hannah Frances, die zich voor de afwisseling eens niet conformeert aan het stramien van de indiefolk en indierock van het moment.

Keeper Of The Shepherd van Hannah Frances verscheen een kleine twee weken geleden, maar kwam in eerste instantie niet door mijn selectie, mede omdat het aanbod van albums van vrouwelijke singer-songwriters in de indie hoek momenteel wel erg groot is. De Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork schaart het album deze week echter onder de beste albums van het moment en is ook in haar recensie, die uiteindelijk een ruime 8 als rapportcijfer oplevert, behoorlijk enthousiast over de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter.

Ik was de naam van Hannah Frances zelf nog niet eerder tegen gekomen, maar ze loopt al even mee en bracht de afgelopen jaren al twee albums en twee mini-albums uit, waaronder een live-album. Het is me allemaal ontgaan, waar ik overigens niet alleen in sta, en ook Keeper Of The Shepherd maakte zoals gezegd niet onmiddellijk een onuitwisbare indruk.

Dat lag vooral aan de stem van Hannah Frances, die weliswaar bijzonder is, maar op het eerste gehoor ook wat onvast klinkt. Nu zijn onvaste vocalen de afgelopen jaren, onder andere door Big Thief’s Adrianne Lenker, tot kunst verheven, maar ik moet er nog altijd op zijn minst aan wennen. Nu ik gewend ben aan de stem van Hannah Frances vind ik de zang op Keeper Of The Shepherd niet zozeer onvast maar vooral eigenzinnig.

De muzikante uit Chicago, Illinois, zingt met heel veel expressie, kracht, emotie en dynamiek en heeft bovendien een bijzondere manier van zingen. Ze rekt de meeste noten lang uit en stopt ook nog eens heel veel woorden in haar songs, waardoor de zang vrijwel continu aanwezig is in de ook nog eens behoorlijk lange songs. Er zitten daarom weinig rustpunten in de songs op Keeper Of The Shepherd, waardoor ze wat vermoeiend overkomen.

Dat volle karakter van de songs op het album wordt versterkt door het gitaarspel van de Amerikaanse muzikante. Het is fraai folky gitaarspel, dat vooral herinnert aan de Amerikaanse psychedelische folk uit de jaren 60, maar Hannah Frances kan ook kiezen voor steviger gitaarspel en dan opschuiven van indiefolk naar indierock. Het soms behoorlijk volle geluid op Keeper Of The Shepherd wordt verder verrijkt met bijdragen van pedal steel, cello en houtblazers, die over het algemeen subtiele bijdragen toevoegen aan de songs van Hannah Frances. Ook als de instrumentatie behoorlijk sober is, klinkt het door de zang nog op een of andere manier vol.

Bij beluistering van Keeper Of The Shepherd heb ik af en toe associaties met Grace van Jeff Buckley. Niet vanwege de stem, niet vanwege de muziek en ook niet vanwege het genre, maar wel door het volle of zelfs overweldigende karakter van de meeste songs van Hannah Frances. Ik ben nog niet zo enthousiast als Pitchfork (of PopMatters dat het album zelfs een 9 geeft), maar hoor inmiddels wel wat de Amerikaanse muziekwebsite zo goed vindt aan het album.

Hannah Frances doet op Keeper Of The Shepherd nadrukkelijk haar eigen ding en doet dat met veel gevoel. Het levert een heftig album op door de zeer persoonlijke teksten en de eigenzinnige zang en instrumentatie, maar als je het album een paar keer op je in hebt laten werken valt er veel op zijn plek. Hannah Frances begint bij de eigenzinnige Amerikaanse folk uit de jaren 60, voegt wat Joni Mitchell toe en sleept haar songs vervolgens op fascinerende wijze het heden in. Keeper Of The Shepherd is geen album om lekker voort te laten kabbelen op de achtergrond, maar het is een intens album dat je moet ondergaan. Ik ben inmiddels overtuigd. Erwin Zijleman

Damn. "Husk" is wel echt een parel van een track. Ik vind het toch wel echt een fijn album voor de nadagen van 2024. Ik denk wel 1 van de betere folk releases van het jaar.