Whitelands - Night-bound Eyes Are Blind to the Day (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Whitelands - Night-Bound Eyes Are Blind To The Day - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Whitelands - Night-Bound Eyes Are Blind To The Day
De Britse band Whitelands opent op haar debuutalbum Night-Bound Eyes Are Blind To The Day de archieven van de shoegaze en dreampop, maar voegt ook een aantal subtiele accenten toe aan het vertrouwde geluid

Het deze week verschenen eerste album van de band van de Britse muzikant Etienne Quartey-Papafio voelt direct vanaf de eerste noten als het spreekwoordelijke warme bad. Whitelands sluit op haar debuutalbum aan bij de shoegaze en dreampop die in de eerste helft van de jaren 90 werd gemaakt en heeft goed geluisterd naar de albums van Slowdive. Night-Bound Eyes Are Blind To The Day klinkt daarom direct vertrouwd, maar de songs van de band zijn van hoog niveau en klinken prachtig. Hier en daar voegt Whitelands subtiele details toe aan de vertrouwde invloeden uit het verleden, wat het album nog wat aantrekkelijker maakt. Misschien niet het meest vernieuwende album van deze week, maar wel bijzonder mooi.

Night-Bound Eyes Are Blind To The Day, het deze week verschenen debuutalbum van de Britse band Whitelands, maakt zeker geen aanspraak op de originaliteitsprijs, maar het is wel een uitstekend album, dat ik met steeds meer plezier beluister. Het is een album dat je direct vanaf de eerste noten mee terug neemt naar de hoogtijdagen van de shoegaze en de dreampop.

Whitelands heeft zich stevig laten inspireren door de albums die met name Slowdive maakte in de eerste helft van de jaren 90 en maakt geen moment een geheim van de liefde en bewondering voor de muziek van deze roemruchte band, die zelf vorig jaar overigens ook met veel succes voortborduurde op haar gloriejaren en die Whitelands heeft uitgenodigd als support-act.

Whitelands was in eerste instantie een soloproject van de Britse muzikant Etienne Quartey-Papafio, wat in 2018 al een mini-album opleverde, maar inmiddels is het een echte band. Etienne Quartey-Papafio had zelf een achtergrond in de gruizige indierock, terwijl zijn bandgenoten actief waren in de R&B, (post)punk en techno, maar op Night-Bound Eyes Are Blind To The Day blijft de band, zeker op het eerste gehoor, netjes binnen de grenzen van de shoegaze en dreampop.

Dat levert direct vanaf de eerste noten breed uitwaaiende gitaarwolken op en deze worden gecombineerd met subtielere gitaarloopjes, stevig aangezette bassen, strak drumwerk en lekker lome zang. Al na een paar noten ben je terug aan het begin van de jaren 90, maar Night-Bound Eyes Are Blind To The Day heeft af en toe ook een jaren 80 vibe, met name wanneer de zang nog wat dromeriger klinkt, de mannen- en vrouwenstemmen prachtig samenvloeien en Whitelands ook nog mooie koortjes toevoegt.

Ik heb al stapels albums in dit genre, maar Whitelands wist me makkelijk te verleiden. Dat ligt voor een belangrijk deel aan de schoonheid van de songs, die vol dynamiek zitten, maar het tempo meestal redelijk laag houden. Whitelands voegt echter ook wel wat toe aan alle muziek die in de jaren 90 in de shoegaze en dreampop werd gemaakt. Vooral het baswerk van Vanessa Govinden, die eerder speelde met de (post)punk band Big Joane, is opvallend mooi en melodieus en voorziet de muziek van Whitelands van een bijzondere flow. Ook de zang en met name de wijze waarop de mannen- en vrouwenstemmen blenden op Night-Bound Eyes Are Blind To The Day vind ik onderscheidend mooi. Het klinkt af en toe als Prefab Sprout met een shoegaze injectie en dat klinkt verrassend goed.

Whitelands betovert acht songs en ruim een half uur lang met prachtige klanken en een bijzondere sfeer en hoewel de band stevig citeert uit de archieven van de shoegaze en de dreampop en uit de catalogus van Slowdive, klinkt Night-Bound Eyes Are Blind To The Day voldoende gevarieerd om je ruim een half uur op het puntje van de stoel te houden.

Ik begrijp op zich wel dat de muziekpers in deze weken met heel veel nieuwe albums niet staan te springen om een op het eerste gehoor weinig onderscheidend album als dat van Whitelands te bespreken, maar op detailniveau weet de band uit Londen zich wel degelijk te onderscheiden en Night-Bound Eyes Are Blind To The Day is hiernaast echt een bijzonder mooi album, waarbij het echt fantastisch wegdromen is. De mooie herinneringen uit het verleden komen vervolgens vanzelf. Erwin Zijleman

Erwinz slaat de spijker op de kop. Originaliteitsprijs zal het niet winnen. Maar het is heerlijke en goed uitgevoerde licht poppy shoegaze. De baslijntjes zijn lekker. Het nummer met de gastzangeres klinkt als een perfecte kruising tussen Slowdive en The Sundays. Ik wordt hier vrolijk van. Een heerlijk album voor het ontwaken uit je winterslaap.

Inmiddels ruim 4 maanden verkrijgbaar is het album Night-bound Eyes Are Blind to the Day van Whitelands, een Londense shoegaze-ensemble. Dit werk markeert hun tweede album na de ongetitelde aanvang in het jaar 2018. Deze groep distilleert zich door hun verfijnde vocale harmonieën, staande op de nevelige scheidslijn tussen dreampop en de nostalgische shoegaze-klanken van de negentiger jaren.

Dit album skuit nauw aan bij mijn persoonlijke muzikale voorkeuren: echoënde gitaren, nevelige vocalen, en sublieme melodische constructies. Het staat als een monoliet die verklaart dat de shoegaze-vibe verre van vergetelheid is. Binnen deze collectie glanzen de nummers Chosen Light en Born in Understanding als lichtbakens, beide verdienen ze ongetwijfeld een perfecte beoordeling van tien. De resterende composities navigeren tussen een acht en een negen op mijn persoonlijke schaal van muzikale waardering. Momenteel troont dit album fier aan de top van mijn jaarlijkse muzieklijst.

De muziek van Whitelands is als een zachte deken geweven uit de draden van verleden en heden, die een aangenaam onderdak biedt aan de liefhebber van de shoegaze-traditie. Hun vermogen om diep in de emotionele reservoirs van hun luisteraars te duiken, zonder daarbij de essentie van hun eigen artistieke integriteit te verliezen, is ronduit bewonderenswaardig.

Deze lyrische en muzikale reis, die ze ons aanbieden, is een authentieke reflectie van de innerlijke werelden die de bandleden bewonen. Het is een auditief panorama dat de ziel transporteert naar een rijk waar tijd en ruimte samensmelten in de melodieën van nostalgie en vernieuwing. In het landschap van "Night-bound Eyes Are Blind to the Day", wordt het hart van de shoegaze niet alleen onthuld, maar ook gevierd met een verfrissende oprechtheid en een diepgewortelde passie voor muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Degelijke plaat waarbij ik vooral Wild Nothing associaties kreeg. Chosen Light is favoriet, en het laatste nummer is heel geslaagd. Gemasterd door de drummer van Slowdive.