Hoewel David Sanborn wel eerder had meegewerkt aan albums van Bob James, is dit hun eerste CD die echt als een Bob James/David Sanborn album werd uitgebracht.
Naast James en Sanborn horen we Marcus Miller op bas, Steve Gadd op drums en Paul Milton Jackson jr. op gitaar.
Maputo is van de hand van Marcus Miller en Sanborn laat hier zeer verdienstelijk van zich horen.
Helaas voor hem kwam Marcus Miller, elf jaar na het verschijnen van Double Vision, met het album Live & More, waarop saxofonist Kenny Garrett laat horen hoe Maputo ook kan klinken……….in die versie is er tevens een prachtig aandeel voor Michael “Patches” Stewart op flugelhorn.
More than friends is eveneens geschreven door Marcus Miller. Wederom is het met name Sanborn die nadrukkelijk aanwezig is.
Voor Moon Tune gaan we een paar versnellingen terug. Nummer is door de beide naamgevers van het album geschreven. Bob James speelt subtiel de piano en Sanborn laat een karakteristiek Sanborn geluid horen. Meestal herken ik zijn spel direct als ik het ergens hoor, hoewel het dan een enkele keer Candy Dulfer blijkt te zijn.
Since I fell for you is oorspronkelijk een blues ballad uit 1945, geschreven door Buddy Johnson. In de versie op Double Vision neemt Al Jarreau de vocalen voor zijn rekening.
Eric Gale is op gitaar toegevoegd aan de band, Bob altijd lekker achter de Fender Rhodes.
De solo van Sanborn vind ik prachtig.
It’s you is het eerste nummer dat alleen door Sanborn is geschreven. Paulinho da Costa op percussie.
Never enough is door beide heren geschreven.
You don’t know me, in 1955 geschreven door Eddy Arnold en Cindy Walker, is het meest succesvol geweest in de versie van Ray Charles. Op Double Vision moeten we het zonder vocalen doen.
Ook op dit nummer is het typerende gitaarspel van Eric Gale te horen.
Al met al is het een aardig album van het duo James/Sanborn. Jaren later, om precies te zijn in 2013, probeerde beide heren het nog een keer met Quartette Humaine. Persoonlijk vind ik dat een meer geslaagde poging.