Daniel Pemberton - Ferrari (2023)

Zonder héél grote scores te hebben gedaan of massaal op het schild te zijn gehesen, is Daniel Pemberton de laatste jaren enigszins stilletjes steeds prominenter geworden in de soundtrack-wereld. De laatste jaren doet hij veel, en levert hij ook eigenlijk altijd wel. Wonderlijk genoeg is zijn werk me al door drie mensen getipt - en voor de goeie orde: er worden me verder zelden soundtrack of componisten getipt.

Ik hoor het half, wat die anderen erin zien. Ja, het is goed, het is levendig, je hoort dat het goed zou werken met beeld ook. Tegelijkertijd ben ik zelden helemaal overtuigd, soms vind ik het gewoon te druk om bij te werken en houd ik het idee dat ik nog erg moet wennen (Spider-Man). 'Ferrari' is kalm en interessant, de afgelopen dagen beluisterde ik weinig anders. En toch geldt ook hiervoor: ik hoor het echt speciale niet. Waar sommige van Pembertons andere soundtracks heel duidelijk hoorbaar Brits waren, of een beetje speels, is deze score kalmer, en lijkt-ie meer geschoeid naar Amerikaanse leest. Ik hoor wat flarden Zimmer erin (The Crown, Gladiator), en her en der dacht ik ook aan andere bekende soundtracks. Erg? Niet zo, want het heeft genoeg eigens, het is wel levendig en intrigerend; maar helemala omver geblazen ben ik nog altijd niet.