Hulder - Verses in Oath (2024)

Was ik even bang dat het geluid van de eenvrouwsact Hulder middels het voorgaande The Eternal Fanfare voorgoed is weggezakt in een zompig moeras vol doodsmetaal, blijkt dat het ondode lichaam via het hagelnieuwe Verses In Oath als een soort hybride-monster is herrezen.

Het folkloristisch getinte zwartmetaal van Godslastering gaat op dit nieuwe excrement hand in hand met onderaards doodsgereutel en dat levert een vertrouwde luisterervaring op die aanvoelt als een warm bad van vers geronnen maagdenbloed. Loodzwaar en lomp enerzijds en schimmig en mysterieus anderzijds.

Unheimisch getokkel en jengelende synths verweven het barbaarse geluid op voortreffelijke wijze met een middeleeuwse ondertoon. En dan komen woede-uitbarstingen in Hearken The End en Vessel Of Suffering zo hard als een sloopkogel die is ingesmeerd met brandend pek. Daartegenover horen we de melancholische getinte klanken zoals het titelnummer en de intermezzo's. De balans en het luisterplezier waarborgend.

Mijn perverse hart is weer sneller gaan kloppen voor het werk Hulder. Wat overblijft is de nogal korzelige mix. Daarmee lijkt het bij vlagen of we naar een demo zitten te luisteren. Maar de echte undergroundidioot luistert daar dwars doorheen natuurlijk.