Philip Kroonenberg - Wherever You Are (2024)

Kroonenberg’s ontroerende album Some More Time stond vierenhalf jaar terug in het teken van de gewonnen strijd van zijn vrouw Jellie Brouwer tegen sluipmoordenaar kanker. De voorstelling van dat album in DWDD destijds, waar het gehele gezin Kroonenberg part aan had, staat me nog steeds duidelijk op het netvlies. Opvolger The Therapist, was thematisch gezien een stuk gevarieerder, zo ging bijvoorbeeld het titelnummer over de voldoening die Kroonenberg uit zijn werk als therapeut haalt.

Helaas kreeg Kroonenberg’s grote liefde Jellie eind 2022 andermaal de diagnose dat ze weer leed aan kanker, ditmaal ongeneeslijk. Haar gezondheid verslechterde en ze overleed uiteindelijk in juni 2023. Net als bij Some More Time destijds begon Kroonenberg opnieuw liedjes te schrijven na de hard ingeslagen mededeling. Het resulteerde in het berustende en andermaal bijzonder ontroerende Wherever You Are, met als subtitel Een Ode aan Jellie Brouwer.

Het is een chronologisch verslag van deze bewogen periode van ziekenhuisbezoeken, leven tussen hoop en vrees en het uiteindelijke afscheid. Alle vijftien songs klinken sober en evenwichtig, nergens klinkt woede of grote frustratie door. Kroonenberg is vooral dankbaar, voor wat Jellie voor hem betekend heeft.

Af en toe klinkt de invloed van Dylan door en doet een song als The Wrong Door zelfs enigszins aan Nits denken. Uiteraard is het album weer een “family affair” geworden, door de aanwezigheid van dochters Lynn, Dunya en Patsy. Vooral de engelachtige zang van Patsy is een verrijking van de songs. Aan het akoestische album werkte verder Reyer Zwart (contrabas en harmonium) mee.

Zwart produceerde tevens met Frans Hagenaars het album op sobere wijze. De hoes is trouwens erg sober, maar zeer doeltreffend. Mocht er een hiernamaals bestaan, dat knikt Jellie goedkeurend van boven over het eindresultaat. Andermaal een prachtplaat, eentje die niemand onberoerd zal laten.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

WAT - EEN - PLAAT.
Kippevel en de tranen dicht bij de ogen. Deze plaat komt heel erg binnen bij me. Philip Kroonenberg heeft natuurlijk een mooie gruizige stem, maar zijn dochter Dunya juist een engelachtige harmony.. Prachtig !

De muziek is mooi, het thema is ontroerend, maar de toon is wat te vrolijk naar mijn mening.
Ik begrijp waarom de toon vrolijk is, Philip Kroonenberg wil focussen op het moois wat de relatie hem heeft gebracht ipv de focus op het verdriet van het verlies. Maar voor mij persoonlijk werkt die combinatie niet.
Desondanks, kan ik dit moeilijk lager geven dan 4*, want alles klopt het is puur de keuze voor de toon wat mij niet ligt. Overigens hoor ik hier en daar duidelijk dat hij geen native English speaker is, het is niet zo irritant als sommige andere acts maar voor mij toch een puntje hier en daar.