Candi Staton - House of Love (1978)

Wat mij betreft hét discoalbum van Candi Staton. De opener ‘Victim’ is wat mij betreft de definitie van discomuziek. Het nummer dat volgt ‘Honest I do’ heeft dezelfde klasse en is minstens net zo catchy als de albumopener. Ook het overige werk dat hierop de vinden is, is ook erg fijn. Zo vind ik de cover ‘I’m gonna make you love’ een van de beste versies van dat nummer die ik ken, en heeft het nummer ‘I wonder will I ever get over you’ echt een heerlijke relaxte en warme sfeer. Net als veel soul- zangers en zangeressen zong Candi altijd gospelnummers toen ze jong was, maar sinds haar doorbraak in 1969 had ze geen gospels meer gezongen. Daar kwam met dit album verandering in, de klassieker ‘Take my hand, precious lord’ wordt bewaard voor het laatst en enkele jaren na de release van dit album, zou Candi voor lange tijd alleen nog maar gospelalbums maken, waarvan de eerste verscheen in 1983.

Eindelijk ben ik het niet helemaal eens met Angelo. Dit is geen discoalbum. Wel staat er disco en disco-soul op, maar ook poppy soul, echte soulballads en zelfs gospel. Gelukkig wordt alles gezongen door die andere Queen of Soul: Candi Staton.

Victim is natuurlijk het disconummer, een typisch eind jaren '70 song. Het is een lekker nummer, waar ook aardige 12 inch versies van zijn. Maar die staan niet op dit album: de lange albumversie vind ik niet zo sterk: die vervalt in herhalingen. Het was beter geweest om hier na ruim 5 minuten te faden.
Honest I Do Love You zit tussen disco en poppy soul in. Dit nummer had niet misstaan op de soundtrack van Saturday Night Fever, van een jaar daarvoor. Zelf vind ik het iets te zoet, maar toch is het wel een aardig nummer. Ik vind trouwens het achtergrondkoortje prima klinken.
Yesterday Evening is een echt soulballad, zoals ze ook begin jaren '70 gemaakt werden. Ik vind dit het mooiste en meest oprechte nummer van het album. Prachtig gezongen!

I Wonder Will I Ever Get Over It is een ouderwets sterke ballad van Candi. I'm Gonna Make You Love Me is weer een eind jaren '70 poppy soulnummer en helaas een duet. Best aardig, maar alleen interessant omdat Candi mee zingt. So Blue neigt weer meer naar een echte ouderwetse soulballad en is gelijk heel fraai.
Hoewel gospel mooi kan zijn, vind ik dat Take My Hand, Precious Lord zorgt voor wel heel veel verschillende stijlen op dit album, wat daardoor teveel een 'mixed bag' wordt. Wel staat er meer dan genoeg moois op - gezongen door Candi Staton - om het de moeite zeker waard te laten zijn.

Lekker album.