Candi Staton - Nightlites (1981)

Nightlites betekende een nieuwe periode voor Candi Staton. Jarenlang stond ze onder contract bij Warner Bros., en na een korte tijd bij het label L.A. te hebben gezeten, waar ze slechts één single opnam, lag haar carrière in handen van Sugarhill Records en diens eigenaren Joe en Sylvia Robinson. De productie werd verzorgd door een oude bekende: Dave Crawford, de man die jaren eerder groen zag van jaloezie dat Young hearts run free en Victim grote hits werden voor Candi, want het waren “zijn nummers” zoals hij opperde. Er onstond een frictie en Candi weigerde op een gegeven moment om met hem samen te werken, tot dit album. In de hoop op succes keerde met Nightlites de disco terug, al werd het in die tijd al geen disco meer genoemd maar dance. Uit haar gehele oeuvre is dit wellicht het opvallendste album, deze valt namelijk niet te koppelen aan een ander album uit haar discografie.

Love and be free is al gelijk een dijk van een opener. Funky, beetje dirty zelfs en moddervet qua arrangement. Suspicious minds in een disco/dance versie? ’t Kan hartstikke goed hoor! Luister maar eens naar deze versie. In 1973 leverde de coverversie van In the ghetto haar een Grammy-nominatie én een felicitatie van Elvis Presley op. Deze versie verdiende (ook) tenminste een Grammy-nominatie, maar die kreeg ze niet. Een felicitatie van Elvis kon niet meer, en daarom werd dit nummer aan hem opgedragen. Voor menigeen zal het vast wennen zijn, maar ik vind deze versie leuker dan het origineel. In the still of the night is voorzien van retestrakke instrumentatie en was zijn tijd absoluut vooruit. Die vibe is zo lekker laidback! The sunshine of our love brengt een dosis optimisme en de luchtige sfeer van het nummer zorgt voor een aangename afwisseling. Extra leuk is natuurlijk dat we Candi halverwege horen rappen op dit nummer! En dan Hurry sundown, Candi Staton heeft nog nooit zo zwoel geklonken als op dit nummer, echt een nummer om bij weg te zwijmelen. Tender hooks brengt ons de latere funk/boogie sound, erg melodieus nummer en bovendien voorzien van een volle instrumentatie. Count on me is het enige door haarzelf geschreven nummer op dit album. Geweldig nummer – mijn favoriet zelfs, erg catchy, waarbij het lijkt alsof dit al een voorbode was dat ze een andere richting (gospel nummers / nummers over het geloof) zou inslaan. Dit nummer werd overigens het b-kantje van Suspicious minds en later werd het nummer ook nog op 12” single uitgebracht.

Achter die prachtige hoesfoto kon niemand vermoeden dat het op privé gebied niet goed ging met Candi. Drank, drugs en eenzaamheid waren drie sleutelwoorden in die periode. Ze had genoeg van het leven dat ze leidde en vond opnieuw de kracht in het geloof. Ze vertelde aan de Robinsons dat ze simpelweg geen seculaire muziek kon maken, en dat ze voorts alleen nog maar gospel albums wilde maken. Ze werd “vrijgelaten” uit haar contract, ze zou namelijk nog minstens één label voor Sugarhill maken. Uiteindelijk richtte ze met haar toenmalige (nieuwe) echtgenoot een eigen platenlabel op dat de naam Beracah kreeg, en in 1983 werd haar eerste gospel album Make me an instrument een feit. Het zou nog tot 2006 duren totdat Candi weer seculaire muziek ging maken, en dat allemaal dankzij het succes hier in Europa door de verzamelaar van haar Fame materiaal uit 2004! In ieder geval is Nightlites een geweldig album, niet alleen vanwege Candi Staton, maar ook vanwege de zwaar aan drugs verslaafde producer Dave Crawford. Met hem liep het allemaal minder goed af, naar verluid werd hij halverwege de jaren ’80 vermoord en werd hij een tijd later toegetakeld gevonden in een vuilnisbak.

Wow, wat een verhaal Angelo!