Laserdance - Mission Hyperdrive (2024)

Het heeft een tijdje geduurd dit keer, maar na de comeback in 2016, hebben Michiel van der Kuy en Erik van Vliet het eindelijk weer voor elkaar gekregen om een nieuw Laserdance-album uit te brengen. En dat mocht ook wel weer eens, gezien de relatief korte tijd tussen de voorgangers Force of Order (2016) en Trans Space Express (2018).

Tussendoor bracht Michiel nog wel met zijn Rygar-project het album Sonorous uit en had hij ook een belangrijke bijdrage op het Koto-album Return of the Dragon. Echter bleef het rond Laserdance stil, tot voor kort. Want Mission Hyperdrive is er nu eindelijk en is een bijzonder album geworden. Mission Hyperdrive wijkt namelijk een beetje van de formule af. In die zin, dat er uiteraard de herkenbare Laserdance-tunes op staan. Maar tevens staan er een paar nummers op, waarop er wat meer geëxperimenteerd wordt. Wat hoor ik u denken?? Experimenteerdrift binnen Laserdance? Is dat nodig? Welnu, het antwoord is hierop ja en nee.
Want ja, de insteek van het album met de, in dit geval rustige nummers, waarop Laserdance wat meer de avontuurtjes binnen het genre van spacesynth opzoekt, zijn interessant genoeg en nee, daardoor lijkt het album niet altijd in balans en neigt ie zelfs her en der wat in te kakken. Wat nooit de bedoeling kan zijn bij Laserdance; immers dient binnen het genre waarin Laserdance opereert, hun muziek karakteristiek, energierijk en dynamisch te klinken. Dat is niet altijd het geval hier op Mission Hyperdrive. Ondanks het feit dat er op ieder Laserdance-album wel een rustige track staat. Maar voorheen waren die, in de meeste gevallen, altijd herkenbaar als Laserdance en hadden zelfs die nummers een bepaalde drive, terwijl dat dus nu niet meteen het geval is.
Aan de andere kant zorgt het er wel voor, dat het album redelijk uniek klinkt voor Laserdance-begrippen. Immers is het vrij uitzonderlijk om het album, na het intro "Kozmoz Intro", rustig op gang te laten komen middels het vooral aan Enigma herinnerende "Refit Your Mind". Een prachtig begin, dat moet gezegd, waarop duidelijk Michiel's voorliefde voor klassieke muziek (Chopin is zijn allergrootste inspiratiebron), de kop opsteekt. Ook de zanglijnen doen erg aan Enigma denken.
En daar komt het: het is inderdaad niet de eerste keer dat Laserdance het over deze boeg gooit, aangezien het vorige album Trans Space Express eindigde met een soortgelijke track, namelijk "Galaxy Choir". Maar ik vind het in zijn totaliteit nogal een verschil uitmaken om juist specifiek met zo'n track een album te openen. Zeker voor Laserdance-begrippen, heeft de plaat meer effect als deze opent met een dynamische aftrap i.t.t. de kalmte waarmee het album nu opent.

Los dus van de ongebruikelijke, doch ergens ook wel weer interessante beslissing om het album rustig te openen, hebben Michiel en Erik er dit keer eens voor gekozen om het album als zijnde één lange, volledige compositie, alle nummers in elkaar over te laten lopen. Dit werkt niet altijd even effectief, maar het is voor Laserdance-begrippen weer eens iets anders.

Na de dus wat afwijkende eerste twee tracks, duurt het echter niet lang, of we bevinden ons in meer herkenbaar vaarwater, middels "Predators from Space". Eigenlijk vanaf dan wordt het meer een feest der herkenning.
Het titelnummer valt op vanwege het klassiek aandoende thema en los van wat samples, is het qua thematiek wel een herhaling van zetten en daardoor verliest het nummer aan afwisseling.
Gelukkig zijn de daaropvolgende nummers "Astroventure" en "Against All Enemies" weer beter en vooral heel erg herkenbaar als 'vintage' Laserdance.
Een rustpuntje wordt opgezocht met het melancholisch klinkende "Cosmic Odyssey", die los van een aantal mooie thema's iets te lang voort blijft kabbelen. Wel weer mooie (al dan niet gesamplede) vocalen die mooi verweven zijn binnen de muziek.
Met "Blue Moon" is het weer opveren geblazen en dit is zonder twijfel één van de beste tracks van Mission Hyperdrive: een stoer, snel en heel opzwepend Laserdance-nummer met heerlijke thema's, een geweldige drive en het nummer straalt muzikaal een bepaalde frisheid uit. Iets wat het album nodig heeft, aangezien die frisse dynamiek lang niet op ieder nummer te bespeuren valt. Op "Blue Moon" gelukkig wel.
M.u.v. "Kozmoz Outro", is "The Secret of Life" alweer het laatste volwaardige Laserdance-nummer op deze plaat en is andermaal een typische Laserdance-middenmoter: degelijk maar niet opvallend. Wel weer ouderwets herkenbaar.

En zo kan ik concluderen dat Mission Hyperdrive, in ieder geval sinds de comeback, toch een waardige opvolger is geworden van Trans Space Express. En alhoewel ik de voorganger iets hoger heb zitten, geef ik Mission Hyperdrive toch het voordeel van de twijfel en beoordeel ik deze met een krappe 3,5. Ik heb namelijk gemerkt dat Mission Hyperdrive een groeiplaat is. Telkens wordt ie net even wat beter bij herhaalde beluistering, maar tegelijkertijd heb ik gevoelsmatig de indruk dat er wellicht iets meer in had kunnen zitten; ik mis de overtuigingskracht en dynamiek een beetje. Maar slecht is de nieuwe Laserdance toch zeker ook niet en ik ben in ieder geval blij dat er een nieuw album is uitgebracht. En hopelijk blijft het hier niet bij en mogen we, dit keer binnen relatief afzienbare tijd, een volgend album verwachten.

Als geheel heeft Mission Hyperdrive zeker zijn charme en is het toch ergens wel een bijzonder album. Niet opvallend en zeker niet de beste. Vertrouwde degelijkheid zonder poespas met hier en daar een muzikaal uitstapje waarmee Laserdance nét even buiten de paden treed.

Tot de volgende ronde hopelijk!