Jane Weaver - Love in Constant Spectacle (2024)

De ervaren singer-songwriter/producer/labeleigenaar Jane Weaver uit Liverpool brengt al meer dan twintig jaar soloalbums uit. Op haar nieuwe album Love in Constant Spectacle werkt ze voor de eerste keer samen met de bekende producer John Parish. Parish is vooral bekend van zijn samenwerking met PJ Harvey en daarnaast van een waslijst andere, de meest uiteenlopende artiesten, waaronder zelfs onze Bettie Serveert. Het is absoluut een gouden greep geweest.

Het eindresultaat is haar meest openhartige, directe en intieme verzameling songs tot nu toe. Ook tref je weer de melancholie van haar vroegere werk aan. De basis van Weavers geluid is nog steeds aanwezig ; weelderige drums, pulserende bas, op maat gemaakte synthesizers en exotische fuzz-pedalen.

De hand van producer Parish is nadrukkelijk aanwezig, zo werd het aanvankelijk op country geïnspireerde Univers omgetoverd naar een erg rustig melodisch nummer. Meteen vanaf de groovy opener Perfect Storm had Weaver me bij de lurven. Naast thema’s die dicht bij haarzelf staan, gaat afsluiter Family of the Sun over de Franse protestzangeres Catherine Ribeiro. Favoriete song is het ingetogen, vrije sobere Motif, vanwege de delicate zang. Hopelijk zal de samenwerking met Parish een vervolg krijgen, want het avontuurlijke Love in Constant Spectacle smaakt naar meer.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Wat een indrukwekkend rijk oeuvre heeft deze mevrouw al achter zich liggen en toch blijft ze wat mij betreft per plaat weer een treetje stijgen op de ladder der genialiteit. Deze plaat klinkt meteen vertrouwd door die meeslepende stem en fijnzinnig gelaagde productie, maar staat toch weer volstrekt op zichzelf. Hoe weet zij toch steeds zo het perfecte midden te vinden tussen eigenzinnig- en oorstrelendheid, blijf ik me bij het beluisteren maar afvragen. Ze houdt je meer dan veertig minuten in een hypnotiserende greep, maar laat het geen moment in gefröbel verzanden. Dit is muziek om bij weg te dromen, maar dan wel hele heldere, lucide, dromen. Dromen die verliefdmakend lieflijk zijn, maar waarin ook een bepaalde dreiging op de loer lijkt te liggen die echter nooit de overhand krijgt. Het popgevoel blijft altijd op de voorgrond staan. En het heeft een heldere overkoepelende sfeer, maar elk nummer is ook weer een wereld op zich. Werelden om doorheen te dwalen, op zoek naar iets wat zich steeds nét niet pakken laat; om gelukzalig gek van te raken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jane Weaver - Love In Constant Spectacle - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jane Weaver - Love In Constant Spectacle
De Britse muzikante Jane Weaver bouwt inmiddels ruim twintig jaar aan een bijzonder fascinerend oeuvre, dat met het uitstekende Love In Constant Spectacle een volgende bijzondere impuls krijgt

Ik heb lang moeten wennen aan de albums van Jane Weaver, maar nadat in 2001 Flock me direct wist te veroveren deed de Britse muzikante dat deze week opnieuw met het uitstekende Love In Constant Spectacle. Het is een album waarop Jane Weaver opnieuw kiest voor een ander geluid en wederom haar grenzen verlegt. De songs van de Britse muzikante klinken ook dit keer behoorlijk toegankelijk, maar ook Love In Constant Spectacle is een album met complexe songs vol bijzondere wendingen en dubbele bodems. Het zorgt er voor dat er steeds weer nieuwe dingen zijn te horen in de songs van Jane Weaver, die met haar tiende soloalbum haar zoveelste album van hoge kwaliteit aflevert.

Love in Constant Spectacle is al het tiende soloalbum van de Britse muzikante Jane Weaver, die ook nog twee albums maakte met het project Fenella en een met het project Misty Dixon. Het is een oeuvre dat grotendeels ontbreekt op de krenten uit de pop en dat is best bijzonder. De Britse muzikante maakte immers meerdere albums die me inmiddels zeer dierbaar zijn, waaronder het wat mij betreft onbetwiste meesterwerk The Silver Globe uit 2014.

De meeste albums die Jane Weaver maakte hadden wel flink wat tijd nodig voor ik ze kon waarderen, wat de afwezigheid op de krenten uit de pop verklaart. Uitzondering was het in het voorjaar van 2021 verschenen Flock, dat een voor Jane Weaver begrippen behoorlijk toegankelijk geluid liet horen en dat me daarom onmiddellijk wist te boeien. Het geluid op Flock liet weer een totaal andere kant van Jane Weaver horen, want zo funky als op Flock hoorden we de Britse muzikante niet eerder.

Na het door Prince beïnvloede Flock keert Jane Weaver deze week terug met Love In Constant Spectacle, dat uiteraard weer anders klinkt dan zijn voorgangers. Net als Flock is ook het nieuwe album van Jane Weaver een behoorlijk toegankelijk klinkend album. De muzikante op Liverpool koos dit keer de vooral van PJ Harvey bekende John Parish uit als producer en de befaamde Brit heeft Love In Constant Spectacle voorzien van een warm en tijdloos geluid.

Het is een geluid dat in veel songs een duidelijke jaren 70 vibe heeft, dat organische klanken combineert met bijzondere elektronica en dat hier en daar wat tegen de 70s softrock aan schuurt. Dat is over het algemeen een vrij gezapig genre, maar gezapig is het nieuwe album van Jane Weaver zeker niet.

De songs op het album klinken misschien toegankelijk, loom en soulvol, maar het zijn zeker geen niemendalletjes die Jane Weaver ons voorschotelt op Love In Constant Spectacle. De songs van de Britse muzikante verschieten continu op subtiele wijze van kleur, waardoor het aan de ene kant songs zijn die makkelijk indruk maken, maar die er ook voor zorgen dat Jane Weaver continu de fantasie prikkelt. De instrumentatie is tien tracks lang zeer aansprekend, maar er gebeurt ook van alles in de muziek op het album, met hier en daar wat vervormde gitaren, die zo van de hand van Adrian Belew hadden kunnen zijn, en wolken bijzondere synths als kersen op de taart.

Ook de zang van Jane Weaver weet iedere keer weer op positieve wijze te verrassen en kan zowel uit de voeten in spaarzaam ingekleurde songs als in de songs waarin John Parish wat meer uitpakt. Love In Constant Spectacle klinkt zoals gezegd anders dan zijn voorgangers, maar er duiken ook we flarden van de vroegere albums van Jane Weaver op, bijvoorbeeld wanneer de folkie in haar naar boven komt of wanneer ze kiest voor aanstekelijke electropop.

Ik had in het verleden zoals gezegd vaak wat tijd nodig om verknocht te raken aan de muziek van Jane Weaver, maar na Flock wist ook Love In Constant Spectacle onmiddellijk de juiste snaar te raken. Sindsdien geniet ik bij iedere keer horen meer van het muzikale vernuft op het album, van de bijzondere stem van de Britse muzikante en van haar uitstekende songs, die maar heen en weer blijven springen tussen genres en door de tijd. De Britse muziektijdschriften zijn inmiddels stuk voor stuk bijzonder lovend over het nieuwe album van Jane Weaver en dat is volkomen terecht. Erwin Zijleman

Wat zonde dat Jane Weaver nog steeds niet door het grote publiek is opgepakt. Met een tiental goede psychedelische folkpop platen op haar conto schakelt ze voor Love in Constant Spectacle de hulp van John Parish in. Zijn naam wordt in een adem met die van PJ Harvey genoemd, maar de producer heeft recentelijk ook met werk van Aldous Harding en Dry Cleaning succes geboekt. Niet dat zijn aandeel zoveel toevoegt, het houdt Jane Weaver wel fris en aandachtig geïnspireerd. Als vijftiger wijkt de niet van haar koers af, dat opnieuw zichzelf uitvinden hoeft van haar niet zo nodig meer, al is haar vorige Flock wapenfeit een stuk luchtiger dan haar eerdere werk en is de Love in Constant Spectacle aanpak juist introvert intiem.

Matt Grayson is op Flock al voor de baspartijen verantwoordelijk en omdat het zo natuurlijk aanvoelt blijft hij ook nu aan Love in Constant Spectacle verbonden. Ook de vertrouwde samenwerking met Andrew Cheetham wordt gecontinueerd. De drummer blijft zichzelf uitdagen en kiest nu voor een meer geïmproviseerde freejazz aanpak. De nieuwste huurkracht die bij het gezelschap aansluit is gitarist Joel Nicholson. Bijzonder, want hij houdt zich voornamelijk met zijn Butcher The Bar eenmansproject bezig. Geen verkeerde keuze, zijn licht provocerende glamrock spel voegt weldegelijk iets toe en waarschijnlijk kan deze muzikant ook gemakkelijk tijd voor een aankomende tournee vrijmaken.

Perfect Storm handelt over het opnameproces. Om een schrijfblokkade te voorkomen en niet in saaiheid te verzanden haalt ze de inspiratie uit het continu in beweging zijnde stadsleven. Al werkt ze de bevindingen wel in het rustige landelijke van het in Wales gelegen dorpje Rockfield uit. In die legendarische studio’s hebben oudgedienden als Manic Street Preachers, Simple Minds, Coldplay, Black Sabbath en Oasis platen opgenomen en meer recentelijk hebben daar nog acts als Shame, Aldous Harding en Tom Odell gebivakkeerd. Perfect Storm schept haakse new wave verwarring door de verschrikte instrumenten die eigenlijk niet echt bij elkaar passen, maar samen wel een harmonieus geluid neerzetten. Zoekend en aarzelend, precies zoals de teksten het aangeven.

John Parish zorgt dus voor de verfijning, een stimulans waarmee Jane Weaver weer die geheimzinnige duisternis induikt. Dit ligt haar toch het beste, het voelt in ieder geval ouderwets vertrouwd aan. Dat ouderwetse zit hem ook in het retro jaren zeventig geluid. Ze brengt in Emotional Components een soort van nachtelijke strandfunk, je proeft het zoute zeewater, en voelt de kriebelende zandkorrels onder je voeten bewegen. Toch klinkt Jane Weaver stukken soepeler, kneedbaarder en liever. Een geschikte kandidaat om ideeën bij te projecteren, de invulling daarvan is bijna vloeibaar.

De stroperige bas brengt je in extase, en de Britse zangeres hypnotiseert je als een verleidende godin. Ondanks haar leeftijd heeft Jane Weaver bezit ze nog steeds dat jeugdige, en mengt ze dit met het krachtige vrouwelijke. Begrijpelijk dus dat John Parish voor haar valt, deze eigenschappen heeft een PJ Harvey dus ook in het bezit. Waarschijnlijk is zijn belangrijkste raad om het vooral persoonlijk en dicht bij haarzelf te houden. Emotional Components moet eigenlijk een gevoel van thuiskomen zijn, maar in de praktijk valt het anders uit, het is vooral vervreemding van die zekerheden, de leegte als die invulling slechts materieel is.

Die eenzaamheid wordt door het falen van een intense relatie en het overlijden van haar vader veroorzaakt. Het Love in Constant Spectacle titelstuk onderwerpt zich aan de depressies, het eenzijdige onbeantwoorde verlangen, de zoveelste stilstand in een roerig leven. Het psychedelische Love in Constant Spectacle komt hard binnen, met het grote verschil dat de zangeres nu niet aan het dagdromen is, maar de heftige realiteit onder ogen ziet. De scheurende uitluidende gitaar staat voor het geweten, de gesmoorde fade out voor de kilheid van het bestaan. Daarentegen gaat het ingetogen folky Motif van het positieve uit. Zolang in alle grijsheid het licht doorschijnt is er ruimte voor hoop en groei. Dit soort nummers kunnen alleen maar in die berustende omgeving van het bezinnende Rockfield tot ontplooiing komen.

Bij het beladen emotionele The Axis and The Seed zoekt Jane Weaver met hees doorrookte stem de hoogtes op. Een sterk staaltje aan hedendaagse triphop met droge basherhalingen in een filmische stoffige jazzsetting. Het zelfverzekerde Is Metal is de obsessieve destructieve drang om koste wat het kost bij een geliefde te zijn. Tegendraadse pressies en het verlies van totale controle over anderen. De transformatie van een chemische liefdesreactie in een geladen spanningsveld. In het onrustige oorzoemende verdovende Happiness in Proximity zorgen de broeierige zomer regendans driekwartsmaat jazzritmes voor het evenwicht. Geluk zit in een klein hoekje, ongeluk is de heersende dominante factor. En net als je die complexiteit aanvaardt komt in het vredige Romantic Worlds de liefde weer op het pad.

De licht zwevende kosmische Universe glamkraut deelt die vrijgekomen ruimtes, van het strakke hokjes denken is geen sprake meer van. Jane Weaver koppelt zich los van de aardse zekerheid en laat het onvoorspelbare avontuur weer toe. De hoofdrol is echter voor het twinkelende postpunk gitaarspel van Joel Nicholson weggelegd. Wat een meesterlijke ontdekking is hij toch. Jane Weaver wijst zichzelf als hoofschuldige van haar misstappen aan, al vraagt ze hierbij wel om vergiffenis. Door de melancholische klaagzang identificeert ze zich met Morrissey. Universe heeft hoe dan ook opvallend veel raakvlakken met het betere The Smiths werk.

Het psychedelische met primitieve oer drumslagen opgesierde donkere Family of the Sun sluit hier tekstueel sterk op aan, al leunt de track verder duidelijk op Velvet Underground structuurlijnen. Laten we stellen dat de samenwerking met John Parish een vruchtbaar resultaat oplevert. Het is dus vooral Joel Nicholson die het verschil maakt en voor genoeg avontuurlijke wendingen zorgt. Zelfs als Family of the Sun op het einde nog eventjes van de koers afwijkt en het hemelse sterrenstelsel kruist blijft die overtuigende diepgang aanwezig. Love in Constant Spectacle overstijgt de eerdere releases, en er zijn nog steeds genoeg doorgroeimogelijkheden aanwezig.

Jane Weaver - Love in Constant Spectacle | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com