Burial - Dreamfear (2024)

Uitstekende release van Burial, vooral de eerste track is heerlijk met die breakbeat.

Burial kiest na een periode met spaarzame of zelfs afwezige beats met deze release weer duidelijk voor meer dansvloer-georiënteerde tracks. Old school Burial dit.
Echt vernieuwend is het op het eerste gehoor niet. De bekende elementen die een Burial-track herkenbaar maken zitten er weer in.

Vandaag op spotify en youtube uitgebracht. Genieten hoor, zo'n track als Dreamland heb ik nog niet van hem gehoord volgens mij, met die jungle/breakbeat sound van begin jaren negentig, de tweede track is wat meer standaard Burial, maar daar zitten wel vette synths en samples in. O.a deze Harumi Shimada - Midnight Boy

Valt wederom tegen, opnieuw tracks van 10+ minuten met fragmentarisch gedoe.

Ja leuk hoor, al die credible samples, maar ik hoor liever weer eens iets met kop en staart.

Kop en staart, dat heeft ie toch nog nooit gedaan? Het is volgens mij altijd al fragmentarisch geweest.

Nee hoor, op oudere dingen zoals South London Boroughs en zijn debuutalbum deed hij dat wel. Eigenlijk begon het pas vanaf Truant (2012) echt mis te gaan voor mij.

Ik hoor dat dan niet zo, vind het debuut ook fragmentarisch. Enige verschil is dat het toen veel meer dubstep was.

Volgens mij is ie met die stop-start truuk begonnen toen de tracks langer werden dan 10 minuten. Als je dan zat te luisteren zonder tracklist erbij, had je het idee dat er nieuwe track begon; dat werd op een gegeven moment een gimmick.

Dat fragmentarische - zo ervaar ik het wel - heeft Zomby overgenomen op With Love (2013); zit je net lekker in een track is 't alweer voorbij.

Deze release - al moet ie nog inklinken - blaast me niet van mij stoel

Van mij hoeven nummers geen kop en staart hebben, en fragmentarisch vind ik ook niet erg. Dat hij later langere nummers is gaan maken klopt, maar als dat nummer dan in 2 tracks was verdeeld was het dan wel tof en niet meer fragmentarisch?
Die breakbeat rave sound is natuurlijk de begindagen van XL, wel mooi dat hij dat doet op zijn eerste release op dat label.

Burial - Dreamfear​ / ​Boy Sent From Above · Single Review ⟋ RA

De Thom Yorke onder de alternatieve electronica. Of is die eer weggelegd aan Richard David James?

Ik ben wederom ook weer niet echt onder de indruk na een eerste luisterbeurt. De insteek is deze keer inderdaad terug iets meer beat-gericht met wat breakbeat rave drumloops anno beginjaren '90, maar de Burial-saus op zich is niet veranderd.
En zo origineel is die breakbeat-rave sound niet echt. Persoonlijk vind ik een artiest als Mall Grab dan interessanter uit de hoek komen.
Dat Burial leuke loopjes kan samenstellen betwist ik niet, maar het geheel doet me weer niet veel. Het blijft weer wat te veel knip en plakwerk.

En ondertussen ben ik die banale onweer-soundscapes als tussen-sequences wel wat beu.

Misschien iets totaal anders en toch ook weer niet, maar DJ Sabrina The Teenage Dj, kan me dan meer bekoren met haar/zijn fragmentarische entertainment dance. Al zou het me ook weer niet verbazen moest William hier uiteindelijk ook achter te zitten.

Nummers zonder kop of staart geeft wel een heel andere kijk op een track als entiteit. Zou je bijna kunnen zeggen: zet dan het hele zwikkie in een loop die (eindeloos) kan worden herhaald. Artiesten die dat deden krijgen vaak het verwijt "gebrek aan creativiteit" of "luiheid" naar het hoofd geslingerd.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje bang dat de laatste jaren het creatieve vat bij Burial redelijk is leeggeschonken.

Overigens heeft ie in 2020 ook al eens een release gedaan op dat label, een samenwerking met Four Tet en Thom Yorke Met wie hij eerder een release had op Text, overigens een van de weinige releases waarop ik de stem van Yorke kan verdragen.
Label-keuze - het leeuwendeel van de releases is op Hyperdub - lijkt mij vrij opportunistisch.

Die releases vond ik best goed, grappig als je ziet dat het over drie individuen gaat waarvan hun gerechten telkens met dezelfde saus klaargemaakt worden. Het loont duidelijk om sterke karakters eens uit hun comfortzone te halen.

Dat de compositiestructuur schetsmatig is , vind ik niet bezwaarlijk.
Deze stijl staat mij dan weer een stuk meer tegen. Geef mij maar de Schulze-core van Streetlands

Apart dat je dat zo inkadert. Als iemand me vraagt gaat om artiesten te noemen die steeds dezelfde gimmicks gebruiken, zou ik zeker niet snel uitkomen bij Thom Yorke, Four Tet, en Burial. Toegegeven, ik ben wel biased, aangezien Four Tet hoog tussen mijn favoriete artiesten staat.

Verder ben ik ook geen fan van de laatste releases van Burial, en ook deze heb ik na een keertje luisteren links laten liggen, maar ik vind het wel mooi dat hij duidelijk lekker blijft doen waar hij zelf zin in heeft.

Tamelijk boring.

Ook de samenwerking met Massive Attack - Four Walls/Paradise Circus uit 2013 kan me zeer bekoren. Helaas is die in een zeer kleine oplage uitgebracht.

Heb al zijn 12"s en singles vanaf South London Boroughs tot 2021 op 4 cd's en ik zal alles eens in chronologische volgorde draaien - eens zien wat voor inzichten dat brengt.

En met Massive Attack te noemen kom je via Robert Del Naja terecht bij Banksy. En om de een of andere reden doet Burial me ook altijd weer denken aan zijn streetart. Ook in deze release zijn er fragmenten van spuitbus-geluiden te horen. Toevallig of...?

Deze nieuwe van Burial bevalt me erg goed. Er zit een lekker old school club techno-vibe door de muziek heen.
De fragmenten tijdens beide nummers duren lang genoeg om in een lekkere flow/trance te komen. Soms klinkt het wat chaotisch met vele verschillende lagen door elkaar, maar dat vind ik op deze plaat perfect passen.
Eindelijk weer eens een nieuwe Burial-release waar ik wel erg enthousiast van word.