The Who - Live at Shea Stadium 1982 (2024)

De "Farewell Tour" van The Who in 1982 staat bij Who-fans niet als favoriete aangevinkt. De band was uitgeblust, Pete had er geen zin meer in, Kenney Jones kreeg een hoop gedoe over zich heen omdat hij niet geschikt werd bevonden als opvolger van Keith Moon - kortom: "it's hard". In 1983 verscheen de liveregistratie "Who's Last" van deze tour, waarbij vooral de hits geselecteerd werden.

Op deze tour werden namelijk een aantal nieuwe nummers gespeeld en die zijn allemaal op dit nieuwe livealbum te horen. "Dangerous", "The Quiet One", "Cry If You Want", "Eminence Front", "It's Hard" kwamen allemaal van de twee, op dat moment, meest recente albums.

De band opent sterk met "Substitute" en "Can't Explain". Later zou "My Generation" de concerten aftrappen (gedurfde opener), maar die was in Shea Stadium nog nergens te bekennen. Pete lijkt geïnspireerd en gooit er overal wat melodische lijntjes doorheen. Na een blok nieuwe nummers volgt er een gezonde afwisseling van hits en albumtracks. Mooi dat "Long Live Rock", "Naked Eye", "Tattoo" en "I'm One / Punk and the Godfather" ook een plek op de setlist krijgen. Later tijdens de tour zou ook "Love Ain't For Keeping" nog opduiken.

In de toegift vooral covers. "I Saw Her Standing There" had voor mij dan weer niet gehoeven. "Twist & Shout" was de reguliere setcloser tijdens deze tour.

De mix kon beter - de lead vocals van John en Pete zijn naar de achtergrond gemixt en links en rechts 'gepand'. Je vraagt je af waarom de platenmaatschappij kiest om juist dit concert op CD uit te brengen. Een aantal jaren geleden werd dit concert op DVD uitgebracht. Er moet toch nog zoveel geweldig materiaal in de kluis liggen, waarom dan juist een concert uit een tour die toch al niet te boek staat als 'geweldig'? Is het allemaal dramatisch dan? Helemaal niet. Met dit album wordt de vieze smaak die "Who's Last" je destijds bezorgde wel enigszins weggepoetst. Leuk voor de verzameling, maar niet essentieel.

Verrast werd ik door het album "Live at Shea Stadium" (1982) door de iconische Britse rockformatie The Who, onthuld op de eerste dag van maart 2024. Een korte schets van The Who is op zijn plaats; een ensemble dat de rockmuziek onherroepelijk heeft getransformeerd met hun explosieve performances en vernieuwende muziek. Dit specifieke live opus, vastgelegd tijdens hun vaarwel tournee, vormt een brug tussen verleden glorie en het afscheid van een legende.

Het avontuur begint met "Substitute" en "I Can't Explain", twee anthems uit hun glorieuze repertoire, direct gevolgd door "Dangerous" met zijn aangename harmonieën. "Sister Disco" manifesteert zich als een archetypisch Who-nummer, waarna "The Quiet One" zijn kracht demonstreert door middel van muzikale furie. "It’s Hard" nestelt zich in mijn voorkeuren met zijn prachtige melodie en dynamische energie, terwijl "Eminence Front", hoewel minder bekend, een beetje de potentie mist om als typisch Who-werk te gelden.

"Baba O'Riley" betovert met zijn introductie en verzekert zijn positie als een 200% Who-creatie. Het intermezzo "I’m One" dient als de prelude voor "The Punk and the Godfather", onweerstaanbaar in zijn schoonheid. "Drowned" biedt een meeslepend tempo, verrijkt met mondharmonica, waarna "Cry If You Want" volgt, afkomstig van hun toen recente album "It’s Hard". Het emblematische "Who Are You" mag uiteraard niet ontbreken, gevolgd door de onvergetelijke sequentie van "Pinball Wizard/See Me, Feel Me", die onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift staat vanwege de clip in TopPop.

"Love Reign O’er Me", hoewel onbekend voor mij, lijkt te pop-georiënteerd voor The Who's gebruikelijke repertoire. "Long Live Rock" en het adembenemende "Won’t Get Fooled Again" met zijn imposante introductie, voegen zich bij de parade van favorieten. "Young Man Blues" brengt een robuuste energie, terwijl "Naked Eye" zich ontpopt als een prachtige ballade. De Beatles-cover "I Saw Her Standing There" en Eddie Cochran's "Summertime Blues" zijn subliem geïntegreerd in The Who's muzikale universum, waar "Twist and Shout" iets minder naadloos daarop aansluit.

Afsluitend kan worden gesteld dat, hoewel dit live album misschien niet het allerbeste is wat ooit is uitgebracht, het een cruciaal historisch document vormt. Een getuigenis van een tijdperk, een afscheid van een legendarische band die het landschap van de rockmuziek voorgoed heeft veranderd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De eerste 3 nummers net gehoord van deze live plaat, maar het geluid valt mij enorm tegen, en dan vooral de drums! Het lijkt wel of er op kartonnen dozen geslagen word! Ook vind ik de gitaar wat ver weg klinken. De stem van Daltrey is wel lekker in vorm, want hij klinkt energiek en vlot als in zijn topdagen. Wilde deze nog op cd aanschaffen, maar met zo,n geluid zal ik hem weinig afspelen waarschijnlijk, en daarom laat ik hem fysiek maar mooi liggen. Jammer dat er niet een beter afscheidsconcert op de planken is blijven liggen, want hier had ik toch wat meer van verwacht!