Norah Jones - Visions (2024)

Heb hier best zin in.

Zou zomaar eens een heel fijn plaatje kunnen zijn om de lente mee in te luiden.

Ze hebben de volumeknop wel gevonden. Afgrijselijke opname.

Running vind ik in alle eenvoud best aardig. Ben ook wel benieuwd naar dit album. Haar vorige albums zijn in vergelijking met haar eerste albums matig. Benieuwd of ze de weg terug weer gevonden heeft.

Dat vind ik ook.....klinkt daardoor schril. Komt het geheel niet ten goede. Dit is wel mijn eerste luisterbeurt, dus wie weet went het.

'De reden dat ik het album Visions heb genoemd, is omdat veel van de ideeën voor de twaalf songs, midden in de nacht of op dat moment vlak voor het slapengaan ontstonden’ zei Norah Jones bij de presentatie van Visions; haar negende studioalbum. De acht voorgaande langspelers werden tezamen meer dan vijftig miljoen keer verkocht en leverde haar negen Grammy Awards op. Inmiddels staat de teller op 109 keer platina en mag ze zich, op Adele na, de bestverkopende vrouwelijke artieste van de eenentwintigste eeuw noemen.

Wie nu de verwachting heeft dat Jones zich op Visions van eenzelfde slaapkamer-zwoelheid bedient als op bijvoorbeeld haar debuutalbum Come Away With Me, zal enigszins verbaasd opkijken. Visions tapt uit een iets ander vat. Dat was trouwens al te horen op haar vorige plaat I Dream Of Christmas uit 2021, maar aangezien die een beperkt aantal weken per jaar beluisterd wordt (normaliter), zal de huidige sound van Jones voor velen toch als een verrassing komen.

Gelukkig neemt Jones de luisteraar bij de hand en begint Visions warm en vertrouwd volgens beproefd receptuur: jazzy pianospel en gezongen met veel lucht om het geheel zo in een intieme sfeer te dompelen. Albumopener All This Time is een typische Norah Jones-zomeravondballade. De speels verwerkte vogelgeluiden (voor de liefhebber: te horen zijn een zwartkopje en een merel) maken het geheel compleet. Staring At The Wall verscheen eind februari als eerste release van Visions. Het lied was voor velen een eerste kennismaking met Jones als soulvolle blueszangeres. ‘Walk in the room, staring at the wall/And I wonder what I came in for at all.’ De stem van Jones klinkt anders, de woordkeuze is net even anders, een stemming van onbehagen is hoorbaar. De songtekst laveert tussen de thema’s verlangen, verlichting en troost, en benadrukt dat gevoel van onbehagen. Het is misschien even wennen, maar na een tijdje blijkt het een pakkend en passend nieuw geluid te zijn.

In 2013 maakte Jones een van haar vele muzikale uitstapjes door een album met covers van The Everly Brothers op te nemen met niemand minder dan Billie Joe Armstrong (Green Day). Het rockabilly- en close harmony-geluid van eind jaren vijftig is Jones blijkbaar goed bevallen, want anno 2024 grijpt ze hier een aantal keer naar terug, zoals op Queen Of The Sea. Dit lied laat een kwetsbare Jones horen die zingt over zelfverlies en zelfontdekking. Dat de Titanic als bijnaam ‘Queen of the sea’ had, beschouwen we maar als een toevalligheid. On My Way (ook met vogelgeluiden, deze keer boomkruipers) is dan juist weer veel optimistischer en meer vastberaden van karakter, zowel in woord als klank. Zo laveert ze twaalf tracks lang soepel langs de kustlijn van herkenbare menselijke emoties die zich aandienen zo net voor het slapen gaan.

Meer dan op voorgaande albums verkent Jones op Visions haar persoonlijke staat van zijn. De hypnagoge fase, het moment net voordat je in slaap valt, is een inspiratiebron voor haar gebleken waarvan we alleen maar kunnen hopen dat ze die vaker en grondiger gaat verkennen. Visions is namelijk een genuanceerde plaat geworden met vloeiende poëtische frasering en een immer sensueel stemgeluid. En dat zonder in herhaling van voorgaande albums te vallen. Boeiend, vertrouwd en toch ook verrassend fris.

Norah Jones - Visions - nieuweplaat.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Norah Jones - Visions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Norah Jones - Visions
Norah Jones slaat op Visions nieuwe wegen in en laat een wat ruwer, energieker en soulvoller geluid horen dan we van haar gewend zijn, wat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht verrassend goed uitpakt

Ik was zelf best te spreken over het vorige album van Norah Jones, maar de lome jazz van Pick Me Up Off The Floor werd ook wel als wat slaperig ervaren. Op Visions is Norah Jones weer klaarwakker, want het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante sprankelt van begin tot eind. De keuze voor producer Leon Michels levert een veel soulvoller geluid op dan we van haar gewend zijn en het is een geluid met ruwe randjes en scherpe kantjes. Het voorziet de nieuwe songs van Norah Jones van energie en urgentie. Visions is op hetzelfde moment een wat nostalgisch aandoend album, dat stevig put uit de soulmuziek zoals die in de jaren 60 werd gemaakt. Je wist bij Norah Jones zo langzamerhand wel waar je aan toe was, maar met Visions heeft ze een verrassend album afgeleverd.

De naam van Norah Jones is nog altijd stevig verbonden met haar inmiddels ruim twintig jaar oude debuutalbum Come Away With Me. Het album uit 2002 is verreweg het bekendste album van de Amerikaanse singer-songwriter, maar ik vind het persoonlijk niet haar beste album. Dat is wat mij betreft het indringende breakup album The Fall uit 2009, waarop Norah Jones wat afstand nam van haar jazzy geluid en nieuwe wegen verkende.

Wanneer ik het wat overbodige kerstalbum I Dream Of Christmas van eind 2022 niet mee tel, was het in de zomer van 2020 verschenen Pick Me Up Off The Floor tot voor kort het laatste wapenfeit van de muzikante uit New York, die de afgelopen twintig jaar een imposant oeuvre heeft opgebouwd met flink wat hele goede albums.

Pick Me Up Off The Floor volgde op het uitstekende mini-album Begin Again en op beide albums werkte Norah Jones samen met topmuzikanten als Jeff Tweedy, Thomas Bartlett en Brian Blade. Het zijn albums waarop Norah Jones wat opschoof richting ‘late night jazz’, maar slaapverwekkend was het wat mij betreft zeker niet, al werden de albums hier en daar ook omschreven als de mid-life crisis van Norah Jones.

Op het deze week verschenen Visions werkt Norah Jones, net als op haar kerstalbum, samen met producer en multi-instrumentalist Leon Michels, die vooral bekend is van zijn werk met Sharon Jones & The Dap-Kings, Lee Fields & The Expressions en Charles Bradley. Het zijn allemaal namen die verbonden zijn met de soulmuziek en die soulmuziek hoor je ook nadrukkelijk terug op Visions.

De openingstrack van het nieuwe album van Norah Jones klinkt nog enigszins jazzy, maar met name in de koortjes klinkt de Amerikaanse muzikante soulvoller dan op haar vorige albums. Norah Jones verwerkte eerder invloeden uit de soul in haar muziek, maar op Visions omarmt ze het genre een stuk steviger. Het pakt uitstekend uit want haar warme stem gedijt uitstekend in de warmbloedige tracks op het album.

Norah Jones laat zich op Visions ook beïnvloeden door andere genres, wat een verrassend veelzijdig album oplevert. Het is ook een verrassend gedreven en opgewekt klinkend album, dat veel meer pit laat horen dan zijn directe voorgangers. Het is mede de verdienste van de productie van Leon Michels, die Visions heeft voorzien van een soms wat nostalgisch aandoend, maar ook lekker dynamisch en rauw geluid, met hier en daar heerlijk ruw gitaarwerk.

Het is een geluid met meer scherpe randjes dan we van Norah Jones gewend zijn, wat ook vraagt om net wat ruwere vocalen. Die laat de Amerikaanse muzikante met veel overtuiging horen, waardoor Visions een in vocaal opzicht indrukwekkend album is. Het nieuwe geluid en de wat minder gepolijste zang zorgen er voor dat Visions duidelijk anders klinkt dan de vorige albums van de muzikante uit New York en het nieuwe geluid bevalt me uitstekend.

Norah Jones neemt je in een aantal tracks op haar nieuwe album mee terug naar de soulmuziek van Motown uit de jaren 60, maar de songs op Visions hebben ook een wat psychedelisch karakter. In muzikaal opzicht sprankelt Visions meer dan welk Norah Jones album dan ook, wat grotendeels de verdienste is van producer en multi-instrumentalist Leon Michels, die het album heeft voorzien van een veelkleurig geluid, maar ook de andere muzikanten op het album, onder wie topdrummer Brian Blade, kunnen er wat van.

Omdat ook de songs op Visions zeer aansprekend zijn en zich veel meer opdringen dan de songs op de vorige albums, durf ik na een paar keer horen al wel te beweren dat Norah Jones met Visions een van haar beste albums tot dusver heeft afgeleverd en misschien zelfs wel haar beste. Het is een knappe prestatie en een zeer aangename verrassing. Erwin Zijleman

Het klinkt inderdaad een beetje blikkerig. Wat dit met volume te maken heeft begrijp ik dan even niet.

Na alle jubel recensies hier, maar ook in OOR aan een hernieuwde luisterbeurt begonnen. Wat hoort men wat ik niet hoor? Wat ik wél blijf horen en irritatie blijft oproepen is de platte, blikkerig productie. Het is totaal platgeslagen met een gebrek aan diepte in het geheel. Dit blijft voor mij een dusdanig obstakel dat ik wederom afhaak. Jammer en ik stem niet. Teleurstelling, want aan de songs ligt het niet. Er had meer ingezeten voor mij.

Ik heb nog niet echt een eindoordeel, maar ik hoor wel goede dingen langskomen. Hij nodigt uit om vaker te luisteren in ieder geval. Ongeacht het ietwat blikkerige geluid.

Ik heb hem net op de koptelefoon beluisterd en dat blikkerige geluid is bewust. Ik denk dat ze een bepaalde stijl van productie willen nadoen uit de jaren 60 o.i.d. De tingeltangelpiano is te aanwezig om onbewust te zijn. De gitaargeluiden zijn opzettelijk nogal trebly.

Norah Jones being Norah Jones, dat is zo'n beetje wel de conclusie na het beluisteren van dit album. Natuurlijk zijn er verschillende detaisl net wat anders en kan ik beamen dat het qua afmixing allemaal wat blikkerig klinkt, maar in de grote basis is wat je kan verwachten van Jones. En dat werkt nog steeds wel, wan het stem blijft onveranderd warm en zoetgevooisd. Het blijft lekker wegdromen, maar verwacht dus geen verrassingen op dit album.

Norah in optima forma.

Gewoon wat zij doet op de top van haar kunnen paar pareltjes en een paar krakertjes hier en daar.

Heb Norah net niet zo hoog zitten als Katie Melua maar verder wel vergelijkbaar zoetgevooisd zalvend voor de ziel.

Mag beide dames erg graag horen van tijd tot tijd.

Norah in optima forma tevens op deze performance van toch wel haar mooiste nummer voor mij inmiddels.

Swept Up in the Night.

Schitterend lied.

Een gigantische track.

Serious muziek.

Vind dat het album ook echt wel uitblinkt qua tekst.

Fijne fijne plaat favorietje voor het jaar.

Een geschenk dat op je is losgelaten.