Sierra Ferrell - Trail of Flowers (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sierra Ferrell - Trail Of Flowers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sierra Ferrell - Trail Of Flowers
Sierra Ferrell eert op Trail Of Flowers de Amerikaanse rootsmuziek uit het verleden, maar zoekt ook op subtiele wijze de grenzen op en verleidt ondertussen meedogenloos met haar fantastische stem

Het officiële debuutalbum van Sierra Ferrell werd een kleine drie jaar geleden terecht geprezen door liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek. Op haar nieuwe album Trail Of Flowers laat de Amerikaanse muzikante horen dat ze sindsdien flink is gegroeid. Het nieuwe album van Sierra Ferrell is in muzikaal opzicht veelzijdiger, bevat avontuurlijkere songs, staat vol muzikaal vuurwerk en dan is er ook nog eens de prachtstem van de muzikante uit Nashville. Op basis van haar vorige album werd Sierra Ferrell een grote toekomst binnen de Amerikaanse rootsmuziek voorspeld en die voorspelling kan na het beluisteren van het geweldige Trail Of Flowers eigenlijk alleen maar uit komen.

Long Time Coming van de Amerikaanse muzikante Sierra Ferrell noemde ik in de zomer van 2021 een droomdebuut. Daar sta ik nog steeds volledig achter, want het officiële debuutalbum van de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, is wat mij betreft een van de betere wat traditionelere countryalbums van de afgelopen jaren.

Voor haar debuutalbum (dat volgde op twee in eigen beheer uitgebrachte en nauwelijks opgemerkte albums) wist Sierra Ferrell een flink aantal topmuzikanten te strikken, waardoor Long Time Coming fantastisch klonk, maar de Amerikaanse muzikante stal uiteindelijk zelf de show met haar heerlijke stem, die de songs op het album ook nog eens met verrassend veel doorleving vertolkte.

Sindsdien moesten we het doen met een paar gastoptredens op albums van anderen, maar deze week keert Sierra Ferrell terug met haar tweede album, Trail Of Flowers. Direct vanaf de eerste noten is duidelijk dat Sierra Ferrell sinds haar terecht zo geprezen debuutalbum alleen maar beter is geworden, want Trail Of Flowers is in alle opzichten een topalbum.

Openingstrack American Dreaming is direct een van de meest indrukwekkende tracks op het album. Het is een track waarin Sierra Ferrell begint bij de traditionele country van haar debuutalbum, maar vervolgens langzaam opschuift richting een grootser klinkend geluid, dat uiteindelijk klinkt alsof de E-Street Band country maakt. American Dreaming is ook in tekstueel opzicht een interessante track en natuurlijk is er de geweldige stem van Sierra Ferrell, die je alleen in de openingstrack al op allerlei manieren raakt.

Trail Of Flowers is in muzikaal opzicht nog veelzijdiger dan het debuutalbum van de muzikante die werd geboren in West-Virginia, maar ook op het tweede album van Sierra Ferrell vormt countrymuziek uit het verleden de basis. Het is een basis die op subtiele wijze wordt gemoderniseerd, maar Sierra Ferrell blijft ver weg van de countrypop die in haar huidige thuisbasis Nashville wordt gemaakt.

Ook op haar tweede album heeft de Amerikaanse muzikante zich omringd met een aantal uitstekende muzikanten en wat muzikale vrienden, onder wie Lukas Nelson en Nikki Lane. Het met flink wat instrumenten gevulde geluid is bovendien fraai geproduceerd door Nashville producers Eddie Spear (Zach Bryan, Brandi Carlile, Chris Stapleton en Gary Paczosa (Alison Krauss, Dwight Yoakam, Gillian Welch), die het album hebben voorzien van een fascinerend geluid.

Het is razend knap hoe de songs op Trail Of Flowers binnen een paar noten kunnen schakelen tussen ingehouden en uitbundige klanken en het is misschien nog wel knapper hoe het redelijk bonte palet aan stijlen en uitstapjes door de tijd tot een eenheid zijn gesmeed. Het levert op hetzelfde moment een fascinerende roller coaster op.

Met zoveel muzikaal vuurwerk en de kwaliteit van de songs op Trail Of Flowers is het al een onderscheidend album, maar het wordt een fantastisch album door de zang van Sierra Ferrell, die twaalf songs lang indruk maakt. De Amerikaanse muzikante verleidt meedogenloos in de ingetogen en wat zachter gezongen ballads, maar ook als ze met wat meer power zingt tilt de zang op Trail Of Flowers de toch al zo goede en fraai ingekleurde songs nog een flink stuk op.

Sierra Ferrell was tot voor kort een countrybelofte met een uitstekend debuutalbum, maar op haar tweede album blijkt ze de belofte heel ver voorbij. In het releasegeweld van deze week is het tweede album van de muzikante uit Nashville helaas niet het album dat de meeste aandacht krijgt, maar ik zou er zeker eens naar luisteren. Erwin Zijleman

Sierra Ferrell is een bijzondere verschijning en dat is ook duidelijk terug te horen. Ze is absoluut niet bang om buiten de lijntjes te kleuren en het tevens heel traditioneel te houden. Het lukt haar om het album alle kanten op te laten gaan zonder dat het een rommeltje wordt. Ieder nummer heeft een eigen geluid; van (über)traditionele country en folk tot poppy Americana en bijna Keltische volksmuziek. Een heerlijke, kwalitatief hoogstaande mengelmoes van stijlen, gebracht met veel flair en pit. Vooralsnog mijn favoriete album van het jaar!

Het Folk/Roots genre is voor mij best onbekend, ik luister het ook niet vaak en als ik het doe zijn dat vaak wel de bekendere artiesten. Deze Sierra is mij eigenlijk geheel onbekend, en om eerlijk te zijn vond ik het wel lekker. Begrijp wel dat het voor mij een soort uitstapje is naar het onbekende, en als het mij vermaakt ben ik ook zeker bereidt om meer te checken van deze genres.

Ik vond haar stem echt prachtig, het klinkt gewoon het hele album prachtig en dat zorgt er voor dat deze plaat onwijs snel en makkelijk te beluisteren is. Hoewel het ook niet geheel aan de lange kant is, luistert het dus best makkelijk weg.

Ik kan dus wel zeggen wat ik allemaal van dit album vond, aangezien ik niet helemaal thuis ben in het genre kan ik niet zeggen wat beter moest. Ik vond dit vooralsnog gewoon onwijs vermakelijk, en wist mij echt te boeien. Prachtig album en misschien wel eindejaar materiaal.

Grappig album, klinkt soms alsof ik een Dolly plaat uit de 70's heb opgezet. Maar toch voelt het modern aan. Verder weinig verstand van het genre, maar wordt er wel vrolijk van

Ha, herkenbaar dit. Ik heb ook het gevoel dat ik naar een jukebox luister met Dolly, Emmylou en Margo Price. Best leuk, al die kleine nuances in stijl en uitvoering.