John Smith - The Living Kind (2024)

Maestro John Renbourn noemde hem ooit “the future of folk music”. Dit compliment betekende voor de Engelse singer-songwriter John Smith extra veel, omdat Renbourn samen met Nick Drake en Bert Jansch tot zijn grootste muzikale helden behoren. Hij opende shows voor grootheden als John Martyn, Dav(e)y Graham en John Renbourn en was gastmuzikant en gitarist bij Jackson Browne, Jerry Douglas, Glen Hansard, Rodney Crowell, David Gray, Lisa Hannigan tot aan Joan Baez en Joe Henry. Met zijn unieke gitaarspel beïnvloedde hij op zijn beurt vele andere muzikanten, waaronder Ben Howard en James Newton Chadwick. Maar ook zijn stem is opvallend, enigszins vergelijkbaar met die van John Martyn.

Zijn laatste wapenfeit was de prachtige cover van Kate McGarrigle’s Talk to Me of Mendocino samen met de talentvolle Katherine Priddy. Eerder recenseerde ik van John zijn prachtige, voorgaande albums Hummingbird en The Fray. Hummingbird was grotendeels gevuld met traditionals. The Fray bevatte uitsluitend eigen werk en koos hij met coproducer Seth Lakeman voor een meer avontuurlijkere en minder sobere aanpak. Hierbij bijgestaan door grote namen als Sarah Jarosz, The Milk Carton Kids, Bill Frisell, Courtney Harman, Lisa Hannigan en Jessica Staveley-Taylot.

Zijn achtste album The Living Kind bevat andermaal werk van eigen hand. Ruim een week geleden verscheen opener Candle op single. John schreef het nadat bij zijn vader de ziekte Alzheimer was vastgesteld. John over deze song : “It’s a song about coming to terms with something seismic. It’s about those who are tasked with caring for others, and how our best efforts can leave us feeling burnt out. It’s about the ups and downs of shouldering responsibility, but learning to share the load. The candle itself is a metaphor for the disease itself and those who suffer from it, as their light waivers and slowly begins to dissipate. Ultimately I think it’s a hopeful song. All you can do is put your arms around the candle for warmth, for as long as possible.”. Op het nummer is Levon Henry te horen, de zoon van Joe en Melanie Ciccone, zus van Madonna. Hij verzorgt het subtiele saxofoon- en klarinetspel op The Living Kind.

Vader Joe produceerde het album op vakkundige en kenmerkende wijze en nam het samen met zoon Levon in slechts vier dagen grotendeels live op. Het titelnummer The Living Kind is een bijzonder aanstekelijk nummer geworden. Het heeft diverse thema’s, maar voor mij persoonlijk is het vooral een nummer over de liefde en het leven vieren. John heeft trouwens nog nooit zoveel plezier bij het maken van een video gehad als bij dit nummer. Zes van de tien liedjes schreef John alleen. Het fraaie Silver Mine en afsluiter Lily schreef hij met producer Henry. Matt Ingram schreef onder andere songs voor Siv Jakobsen en produceerde albums van Laura Marling en Lianne La Havas. Met hem schreef John Horizons. En The World Turns samen met Iain Archer van Tired Pony.

Andermaal stond het avontuurlijke element voorop. John wil niet in een vast stramien terechtkomen. De cd zit in een handig uitklapbare hoes voorzien van de teksten en credits. Voor de gitaristen onder ons, de akkoordenschema’s worden vermeld. Hopelijk komt hij snel naar de Lage Landen voor optredens!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

bedankt voor de mooie recensie Lura zag al eerder jouw positieve commentaren bij zijn eerdere albums. de muziek van John Smith is (nog) een onbeschreven blad voor mij. je hebt het over zijn achtste album, maar op MuMe tel ik 5 reguliere albums en 1 live album van de man. heb gekeken bij luckydicemusic of deze verkoper albums van de man in de aanbieding heeft, maar dat bleek niet het geval te zijn. zou je mij een (niet te avontuurlijk) instapalbum van John Smith kunnen aanbevelen en zo ja, waar is die op cd te bestellen?

O, maar dan staat je nog veel moois te wachten. Zelf ben ik ingestapt met het fraaie Great Lakes. En The Fray is zelfs nog beter.
Ik ga hier geen reclame maken voor een van de muziekspeciaalzaken; Google maar even dan kun je zelfs kiezen uit locale zaken of een landelijke webwinkel.
Veel luisterplezier!

Ben overigens erg benieuwd naar dit nieuwe album. De drie vrijgegeven nummers roepen bij mij vooralsnog gemengde gevoelens op.
Maar de ervaring leert mij dat ik moet wachten tot ik het gehele album een aantal keer achter elkaar heb beluisterd alvorens mijn mening te geven.

Zijn eerste 3 albums onder Eigen Beheer stonden nog niet op de site, inmiddels staan ze in de wachtrij. Gaat om The Fox and the Monk (2006), Map or Direction (2009) en covers-album Eavesdropping (2011).

Hier ook erg benieuwd naar deze worp van John.

Er verschijnen trouwens nog enkele andere fraaie folkalbums de komende twee weken. Songdreaming van Sam Lee, Circus of Desire van Olivia Chaney en All My Friends van Aoife O'Donovan. En pas uitgekomen, het debuutalbum Skin van Maddie Morris.

Ook bijzonder fraai, verschijnt volgende week vrijdag, Soon van Tom Neven & the Side Effect, staat hier al bijna een week regelmatig op repeat. Het debuutalbum Closer van Tom is trouwens ook buitengewoon mooi.

O ja, 3 mei verschijnt het schitterende Here in the Pitch van Jessica Pratt!

Oeps! daar komt veel nieuw en mooi luistervoer aan als ik het zo lees. begin eerst maar eens aan het 1e album "The Eternal Rocks Beneath" van Katherine Priddy. die zit er aan te komen. beoordeling volgt later. daarna "Great Lakes" of "The Fray" van John Smith. bedankt voor de tip Tonio. verder fan van het werk van Sam Lee. maakte eerder prima albums o.a. "Ground Of Its Own" en "Old Wow". zag dat musicfriek zijn nieuwste album "Songdreaming" heeft toegevoegd. Thanks!
verder benieuwd wanneer het nieuwe album van Sam Baker wordt uitgegeven.

Dat wist ik dan weer niet, potjandosie, dat er een nieuwe Sam Baker aan zit te komen. Bedankt voor de tip! Zal Sandra Zuidema van LDM Bookings eens benaderen of die er al meer vanaf weet.

Lura vermoed dat er nog niets bekend is over dat nieuwe Sam Baker album. op zijn website staat alleen "Win Win Spring 2024" dus afwachten maar.

Klopt, Sandra Zuidema wist ook nog geen exacte datum.

Jammer, want als grote fan ben ik erg benieuwd naar zijn nieuwe album. Zijn nieuwsbrieven geven ook geen datum. Sam heeft zijn marketing niet echt op orde. Het kan nog erger, zoals bij Rod Picott. Maar ja, dat heeft ook wel weer zijn charme. Vroeger wist je toch helemaal niets totdat de plaat ineens in de winkel lag.

Maar nu weer 'on topic': dit nieuwe album van John Smith is weer prachtig. Hij heeft zich weer verder doorontwikkeld. Zijn zang wordt langzaam beter en vertoont enige gelijkenis met die van John Martyn. Licht hees, wat zwoel, maar technisch weer wat verbeterd.

En dat hij fraaie songs kon schrijven, dat wist ik al en dat bevestigt hij hier opnieuw. Maar ook de uitvoering is anders dan voorheen. Ook hier vertoont hij enige gelijkenis met de ontwikkeling van John Martyn, toen die van de folk langzaam richting een meer jazzy sound ging. Ook bij John Smith hoor ik weer af en toe wat jazzy tonen, vooral via de blaasinstrumenten. De invloed van pa en zoon Henry zal hier beslist een rol hebben gespeeld.

Heerlijk album, dus, met maar één kleine noot: het titelnummer vind ik toch echt de dissonant. Het is zeker niet slecht, en ik begrijp dat er tussen alle rustige songs wel eens een uptempo nummer mag staan. Maar dt nummer vind ik toch wel wat te oppervlakkig.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Smith - The Living Kind - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Smith - The Living Kind
De Britse folkbelofte John Smith schuift op zijn nieuwe album The Living Kind op richting Amerikaanse rootsmuziek en overtuigt met een prachtig klinkend album en mooie, krachtige en emotievolle zang

John Smith draait al een tijdje mee en geldt met name in kringen van de Britse folk al heel wat jaren als een groot talent. Op het in de Verenigde Staten opgenomen The Living Kind verlegt de Britse muzikant zijn koers. Het nieuwe album van John Smith laat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek horen en heeft bovendien een wat eigentijdser geluid. Het is een mooi en zeer sfeer vol geluid dat vakkundig is geproduceerd door topproducer Joe Henry en dat profiteert van de bijdragen van een aantal geweldige muzikanten. Ster van het album is echter John Smith zelf die overtuigt als muzikant, zanger en songwriter op dit album dat echt alle aandacht verdient.

Mede omdat mijn voorkeur over het algemeen uit gaat naar vrouwelijke singer-songwriters, ben ik de muziek van de Britse singer-songwriter John Smith (overigens ook niet de meest onderscheidende naam) nog niet eerder tegen gekomen. Het deze week verschenen The Living Kind is toch al het zevende studioalbum van de Britse muzikant, die een paar jaar geleden bovendien werd geschaard onder de grote beloften van de Britse folk.

Dat laatste is ook direct waar het voor mij waarschijnlijk knelde, want de vooral met traditionals gevulde folkalbums die de Britse muzikant een paar jaar geleden maakte zijn mij wat te traditioneel. Op The Living Kind laat John Smith een veel moderner geluid horen en het is een geluid dat een breder publiek aan moet kunnen spreken. Ik was zelf in ieder geval heel snel overtuigd van de kwaliteiten van de The Living Kind.

De tien tracks op het nieuwe album van John Smith laten allemaal horen dat de Britse muzikant een uitstekende gitarist is en ook in vocaal opzicht maakt de Britse muzikant makkelijk indruk. De instrumentatie van de tracks op The Living Kind bestaat in de basis uit fraai akoestisch of elektrisch gitaarspel en de behoorlijk imposante stem van John Smith, die ook als hij ingetogen zingt de ruimte vult met zijn mooie en krachtige stem.

The Living Kind laat horen dat John Smith uitstekend uit de voeten kan als singer-songwriter die genoeg heeft aan een akoestische gitaar en zijn stem, maar op zijn nieuwe album heeft de Britse muzikant andere keuzes gemaakt, wat uitstekend uit pakt. Het nieuwe album trekt direct de aandacht door een prachtig subtiel maar ook zeer sfeervol geluid en een productie van wereldklasse.

The Living Kind verraadt de hand van een producer van naam en faam en bijdragen van gelouterde muzikanten. Dat blijkt te kloppen, want het album werd geproduceerd door niemand minder dan Joe Henry, terwijl topmuzikanten als Levon Henry, Patrick Warren en Jay Bellerose de songs op The Living Kind verrijken met prachtige klanken. De bijdragen van blazers (die echt prachtig zijn), keyboards, bas en drums zijn over het algemeen subtiel, maar zorgen er voor dat het nieuwe album van John Smith zeker niet klinkt als een sober Brits folkalbum. Ook de veelvuldige inzet van achtergrondvocalen draagt hier aan bij.

De hand van Joe Henry heeft er voor gezorgd dat The Living Kind wat is opgeschoven in de richting van de Amerikaanse rootsmuziek, waardoor het album anders klinkt dan de vorige albums van de Britse muzikant. Alles op The Living Kind klinkt even mooi, maar desondanks werd het album in slechts vier dagen opgenomen in het huis van Joe Henry in Maine. Het heeft vast geholpen dat het buiten -25 graden was, waardoor er niet veel meer mogelijk was dan muziek maken.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal perfect, maar de zang heeft wel iets ruws en puurs wat de zeggingskracht van de songs van John Smith alleen maar vergroot. Ik hoor af en toe wel iets van de albums van David Gray, die er ook in slaagde om Britse folk te moderniseren, maar waar David Gray niet vies is van invloeden uit de pop beperkt John Smith zich tot Britse folk, Americana en een vleugje jazz. The Living Kind is mijn eerste kennismaking met de muziek van John Smith, maar dit fraaie en sfeervolle album smaakt zeker naar meer. Erwin Zijleman

Een bekend gezegde onder recensenten luidt: ‘Geen stukje over een plaat is zo snel of een deluxe editon versie van het album achterhaalt het wel’. In dit geval lag de in maart verschenen The Living Kind van de Britse singer-songwriter John Smith al geruime tijd te wachten op een stukje. Ik had jullie allang helemaal enthousiast en nieuwsgierig kunnen maken naar Smiths nieuwe wapenfeit. Maar helaas, zo ging het dus niet. Want in oktober verscheen een deluxe edition met als extraatje twee nieuwe liedjes (Silent in the Rushes en Time and Again) en een drietal live opgenomen stukken (Horizons, Silver Mine en Too Good to be True), die tevens op de originele versie zijn uitgebracht.

De opvolger van het drie jaar geleden uitgebrachte The Fray is een reflectie op de jaren, waarin het gezin naar Spanje verhuisde, zijn vrouw een miskraam kreeg, zijn moeder kanker had en bij zijn vader de ziekte van Alzheimer werd gediagnoseerd. Toch ziet hij uit alle ellende ook een veerkracht en creativiteit, die enorm waardevol zijn om het goede te koesteren en positief te blijven.

The Living Kind is een album vol sierlijke gitaarpartijen en ingetogen melodieën voor een regenachtige dag. Een weelderige verzameling aan delicate strijkers (Patrick Warren), zachte beats (Jay Bellerose en Joshua Van Tassel) en sfeervolle harmonieën van Ross Gallagher en Levon Henry. Zoon van vader Joe die het album produceerde.

Een ​​meesterlijke demonstratie van Smiths instrumentale bekwaamheid, zijn soulvolle strot en lyrische scherpzinnigheid. Hoewel The Living Kind op sommige momenten voortkabbelt en monotoon overkomt, is het een diepgaande plaat die luisteraars aangrijpt wanneer ze het minst verwachten en misschien wanneer ze het meest nodig hebben.

Zo tegen het einde van het jaar luister ik weer eens naar de albums van de eerste maanden van dit jaar. Ben ik nog steeds zo enthousiast? Of valt dit al met al nu een beetje mee (of tegen)?

Dus na het beluisteren van The Pendulum Swing van Katherine Priddy moest ik dus ook opnieuw weer luisteren naar dit album van John Smith (die associatie heb ik vanwege hun incidentele samenwerking).

En ja, ook over dit album ben ik nog altijd even enthousiast als bij het verschijnen. Het lijkt erop dat John gewoon geen slechte plaat kan maken. En de parallel (qua muzikale ontwikkeling) met John Martyn blijft zich aan mij opdringen.