Rotting Christ - Pro Xristou (2024)

Dit is toch een niveau hoger dan een gemiddelde metal band.

Maar wat is dan een gemiddelde metalband?

Vrij tamme plaat, Rotting Christ is een tijdje wel een favorietje als band geweest maar, deze plaat ga ik denk ik ook niet veel vaker meer draaien. Het bekende formule, waardoor het soms wat eentonig klinkt. De eerste drie tracks vond ik niet bijzonder, daarna wordt de plaat wel kleine beetjes beter.

Een niveautje lager toch wel.

Vooropgezet dat ik niet een hele grote Rotting Christ fan ben, ben ik toch altijd wel geïnteresseerd. De band is toch een vooraanstaand tentakel geweest van de beruchte Griekse zwartmetalen scene. Eigenlijk heb ik de band na ‘Non Serviam’ weer losgelaten. ‘Sleep Of The Angels’ heb ik nog wel gekocht, maar dat vind ik maar een moeilijk album. ‘Pro Xristou’ heb ik uit die oude interesse ook tot me genomen en mijn eerste gedachte is dat het eveneens een moeilijk album is. Niet dat het allemaal ingewikkeld in elkaar steekt. Integendeel. Het is meer het ritme en de stijl die het moeilijk maken. Duidelijk is dat het album als één geheel door de trechter moet. Veel thema’s lopen in elkaar over waardoor de afzonderlijke tracks eigenlijk geen indruk maken.

Dan het ritme van het gehele album: gaandeweg de opening wordt je langzaam in een bezwerend gebed getrokken waarbij met een voorzichtig marstempo de maat aangegeven wordt. Datzelfde tempo wordt eigenlijk het gehele album vastgehouden met hier en daar een kleine variatie. De voortdurend aangezette koorzang is ronduit fraai en sfeervol. Net als de melodiestructuren en de harmonieën die op het altaar van de in ontbinding verkerende messias worden gelegd. Ik had het de band gegund om die melodieën en harmonieën in te bedden in composities die wat avontuurlijker zijn opgezet. Met een goede spanningsboog had het het album hele hoge ogen kunnen gooien. Nu blijf ik toch met honger zitten.

Wat me ook tegenstaat, is de uitgebluste spraakzang van Sakis die zich als een hees sesamstraatfiguur door zijn duister bedoelde narratieven wurmt. Ik heb gelezen dat dit zich goed verhoudt tot zijn solowerk, maar dat kan ik niet beoordelen. Bij vlagen moet ik denken aan de bijbelse inslag die het meest epische werk van Iced Earth met zich meebracht. Maar om dat te evenaren, is er meer vocale kracht nodig. Hetzij middels een onaardse grunt, hetzij met een Vincent Price-achtige voordracht.

Zo strandt ‘Pro Xristou’ in kwade bedoelingen. Het had een groots opgezet epos kunnen zijn. 'BE' van Pain Of Salvation drong zich qua aanpak ook even aan me op. Maar hoe langer ik erover nadenk, lijkt dit epos eerder een begeleidend stuk te zijn voor een film, theaterstuk of een boek. Op zichzelf blijft het wat minder overeind staan omdat er te veel op herkenbare thema’s wordt voortgeborduurd. Erg jammer, omdat de potentie van Rotting Christ na al die jaren wel gezien is, maar nog niet tot zijn volle glorie is gekomen.

Inderdaad een behoorlijk tamme plaat uiteindelijk. Het niveau van Rituals en diens voorganger wordt niet echt meer behaald, maar een onprettige zit is het niet echt. Het bezwerende bouwt alleen niet echt ergens naartoe en dat gaat bij herhaaldelijke luisterbeurten behoorlijk vervelen.

Het lijkt voor mij een groeiplaat te zijn. Het zijn de majestueuze koren en terugkerende thema's die nopen tot herbeluistering. Het blijft het gevoel van een hoorspel houden, maar ik begin wel te merken dat ik in de greep begin te raken van dit mystiek-theologische narratief dat is gedragen door bijbelse bombast.