Joy Disaster - J.D. (2006)

Ik beluister dit album nu voor het eerst. Ik kwam toevallig bij deze band uit doordat ik te lui was om de hele artiestennaam van Joy Division in te typen en vervolgens zeer nieuwsgierig was naar de band met de naam Joy Disaster. Is dit een onopvallende belediging naar Joy Division of heeft er niets mee te maken. Aan hun myspace te zien zal het in ieder geval niet het eerste zijn want bij invloeden staat de band genoemd, net zoals nog wat andere soortgenoten uit die tijd.

Ik moet zeggen dat ik nu al onder de indruk ben, en ik ben nu net aangekomen bij het 5e nummer. Het eerste nummer is een typisch nummer wat een plaat moet inleiden, als je een groot artiest bent en denkt dat je grappig bent kun je dat wel doen maar of het helemaal thuis hoort op een debuut cd vraag ik me wel af. In ieder geval valt het intro reuze mee en al snel begrijp ik uit welke bands ze inspiratie hebben gehaald.
Maar in plaats van kloon te gaan spelen kiezen ze toch ergens anders voor. De zanger zingt continu met een soort electric-vervormertje of heeft vanuit zichzelf een griezelig lekkere stem en dat maakt deze band toch reuze-interessant. Voor de rest zit het ook allemaal wel lekker in elkaar. Sommige momenten zijn van een ontzettend hoog niveau en andere momenten zijn iets minder.

Ik ga nu lekker verder luisteren en zal een andere keer hier wat meer woorden aan spenderen. Nu nog even een laatste compliment voor de toch wel prachtige hoes.

edit ; Heb het nu bijna 2 keer achter elkaar beluisterd en ik moet zeggen dat ik ontzettend overdonderd ben. Ontzettend. Het verbaast me ook dat ik hier geen berichtjes van andere tegen kom. Hij staat nu op 11 in mijn top. En dat is ontzettend hoog voor een bandje wat ik een paar uren ken!!! Volgens mij voor het eerst dat een bandje zo hoog binnenstroomt bij mij. Tjeee, luisteren mensen! Het is even inkomen, maar vervolgens is er zo'n pracht in ieder nummer. Hopelijk gaat dit na enkele luisterbeurten niet verloren. Dat zou zonde zijn.

Prachtige muziek. Nu toch wel vele luisterbeurten achter elkaar verder moet ik zeggen dat ik nog meer schoon in dit album heb kunnen ontdekken. Het album ontpopt zich als een rock-album met bijvoorbeeld Human Robots. Een verschrikkelijk wazig, jaren '10 dokter-frankenstein geluidje leidt het nummer in. Dit past nog goed bij de inleiding. Daarna krijg je de kans om kennis te maken met de zanger. Het nummer is chaotische rock die op sommige momenten je hoofd gek kan maken - zoals je later zult horen is dit niet het enige nummer wat dat kan - en op andere momenten een pracht gelegenheid is om helemaal bij los te gaan.
Vervolgens gaat het album verder met het nummer Hate You. Zoals verwacht gaat het over de liefde, want waarom zou je iemand anders haten en daar een nummer over schrijven. Toch is het een stuk origineler dan ik eerst had verwacht. Het is goede electric van de 21e eeuw. Het is niet te vergelijken met DM of NO want het neigt meer richting de rock aan en de stem is van nature al bijzonder. Alhoewel de stem in dit nummer niet 100% naar voren komt doordat de gitaren en drums harder staan de zang. Mocht ietsjes minder.
Zodra de eerste tonen van Senseless Tales klinken heb ik het gevoel dat de band zich verder heeft ontwikkeld (jawel, in 2 nummers tijd), alsof de vorige 2 nog opnames waren van enkele jaren geleden wat ze nu hebben aangevuld met vele andere nummers. De stem klinkt nog duisterder zonder theatraal of overdreven over te komen. Een perfecte balans tussen instrumenten en zang. Geen nummer wat in een top 100 thuis hoort maar een heerlijk nummer om een album mee te vullen.
Bij Black Old Thief krijg ik weer te maken met een begin waarbij het lijkt alsof het album niet zo zwaar lijkt als het is. Volgens mij wordt hier nogmaals duidelijk dat deze band zonder deze zanger een groot deel van zijn charme zou verliezen. Dit nummer doet me denken aan ASIHE. Zij hebben ook dit soort donkere rock-muziek gemaakt.
Bij Hang Around komen 2 bandnamen in mij op ; Pixies en Editors. De muziek van de eerste band met de zang van de tweede band. Dit nummer zou zo kunnen doorbreken in verschillende landen, want ze doen zeker niet onder voor de Editors. Weinig galm, iets minder dark en wat meer relax wave. Her en der door het nummer verspreid zijn ook lichte tingelingen te horen alsof je door de tuin van Epicurus loopt en in een glazen bol kunt kijken en vervolgens met een gerustgesteld hart om een bankje kunt gaan zitten.
Met Falling Angel bereikt JDi een tweede hoogtepunt. Het is ook de eerste serieuze omwenteling, vanaf nu is de rock slechts horige en is darkwave heerser. Centraal in het nummer staat het fenomenale refrein waarin de producers en/of de band een geniale mix hebben kunnen maken waarbij alles tot in de puntjes klopt. Normaal gesproken houd ik niet zo van muziek als ik hoor dat het door de mixer gehaald is en vervolgens in een duur glas wordt geschonken maar hier word ik toch wel even stil van. Enkel een minpunt aan het nummer is dat het echt naar voren komt dat de rest slechts opvulling is want bij lange na niet tipt aan het niveau van het middenstuk. Ik zie hier een echte hit voor mij. Ik zie deze heren spelen op een podium, waar weet ik niet, 's nachts met allerlei lichten en duizenden fans voor zich die het hele refrein opdreunen en voor een schitterend effect zorgt.
Vele bands zouden een rustig nummer als vervolg hebben gezet maar deze band gaat door met Walk Alone. Een sterk nummer wat helaas toch wel minder kracht heeft.
Maar het nummer heeft een inleidende functie voor het nummer Artemis. Herinner je je de tuin van Epicurus nog die ik hierboven genoemd heb. De vlindertjes zijn terug en je zit weer op het bankje in de zon te genieten van een zorgeloos leven. Dit wordt ruw verstoord door de stem die met een overvloed aan effecten een hoofdrol zou moeten spelen. Jammer, maar het neemt niet weg dat dit nummer tevens een positie in de top 3 krijgt van dit album.
Yesss Yess Yes , is het een gebrek aan inspiratie de vermindering van de -s of hoort dit bij de show. Een eerst zekere reactie wordt steeds minder tot het op het einde slechts een magere instemmende reactie wordt.
Lobotomy, naar het nederlands vertaald Schedelboring. Een interessante titel die zeker bij de muziek past. Weg de mooie tuin, niets is zeker, het zijn enkele gedachten die leven beheersen en gedachten zijn afhankelijk van de informatie die ze krijgen en dat is niet te voorspellen.
Het nummer van de volgende titel wilt dat we het album nogmaals draaien want zoals menigeen met een kleine Engelse woordenkennis weet is Perversion in het Nederlands 'draai' en als zoiets het einde is moet er meer zijn. 'I want to die with you tonight' heeft hij eerder deze cd niet gezongen ' I want to love you tonight'. Een wisselvallig figuur is de zanger zo te horen. Een rustig, dat wilt niet zeggen ingetogen!, nummer in vergelijking met de rest. Een prachtige afsluiter voor een schitterend album van een band die ik nu slechts 2 dagen ken.

Op naar hun volgende album

Na de verpletterende ontdekking van de postpunk/darkwave band
The Rope... kwam ik Joy Disaster tegen.
Helaas staat The Rope niet op MuMe.
Jammer.
Deze wel!
Super!
Al met al kom ik toch weer geheel onverwachts mooie muziekjes tegen!
Ik ken deze J.D. nog niet.
Maar dit klinkt toch ook niet verkeerd!

Postpunk never dies!