Frank Turner - Undefeated (2024)

Het tiende studioalbum alweer van een van mijn favoriete live artiesten. FTHC was een ijzersterke comebackplaat dus ik hoop dat deze plaat in het verlengde daarvan gaat liggen. Uit de korte tracks maak ik op dat het mogelijk weer wat meer punk georienteerd is; we gaan het meemaken!

After the pandemic, back in the independent world, with a new drummer, I feel proud, grateful and pleasantly surprised to be putting out a record that I love with all my heart, that I think might be one of my best. It’s a defiant, energetic record about growing old disgracefully and making peace with that. I’m still standing up, still have something to share with the world, and I’m excited to let you know about it.

Hij weet in ieder geval hoge verwachtingen te creëren. De 2 al uitgebrachte nummers vind ik best geinig, maar niet wereldverheffend. No Thank You for the Music is een fijne meebruller voor iedereen die er vooral niet bij wil horen. Do One heeft een beetje dezelfde strekking, hoe hij tevreden is met zichzelf en zich niets meer aantrekt van de haters. Het heeft een vrolijk refreintje, maar z'n stem klinkt een beetje vreemd en hoog naar mijn mening.

Ik ga de verleiding weerstaan om singels te luisteren en wacht tot het hele album uit gaat komen, maar je maakt me wel nieuwsgierig Tommeh.

De laatste uitgebrachte single, Letters vind ik toch verruit het beste nr

Frank Turner. Met Love, ire and song en England keep my bones haalde hij mij over. Hij overtuigde met zijn rock/folk, met zijn gepassioneerde punk stem, zijn zowel poëtische als recht-door-zee teksten.
De albums daarna waren wat wisselvallig, soms boven de middelmaat (maar nooit zo goed als de eerder twee genoemde lp's), Tape deck heart bijvoorbeeld, soms erg matig (Positive songs for positive people).
Dit album lijkt beide niveaus in zich te hebben. Hij excelleert in Do one, Ceasefire (wat een geweldig uitgangspunt voor een popsong!), East Finchley en Undefeated. Andere tracks volgen, in mindere mate: Never mind the back problems (overblijver van FTHC?), Letters en No thank you for the music. Maar er heerst ook een 'been here, done that' gevoel, met name in de midtempo nummers; daar ontbreekt... iets.

Misschien nog wat vaker luisteren en deze nieuwste worp de kans geven wat parels prijs te geven. We gaan het, ehm, horen.

Eerste indruk: niet z'n meest geïnspireerde. Of misschien tekstueel wel, maar mij inspireert het nog niet zo geweldig in ieder geval. Puur op talent blijft het allemaal wel overeind, maar ik vond fthc (ook door de rauwere sound en het hogere tempo) wel beter.